induktor CYP2C9

Induktor CYP2C9 to substancja, która stymuluje zwiększoną ekspresję i aktywność enzymu cytochromu P450 2C9 (CYP2C9), jednego z kluczowych enzymów wątrobowych uczestniczących w metabolizmie leków. Indukcja enzymatyczna prowadzi do zwiększenia tempa metabolizmu substratów CYP2C9, co skutkuje obniżeniem ich stężenia w osoczu i potencjalnie zmniejszeniem efektu terapeutycznego.

Do znanych induktorów CYP2C9 należą m.in. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina oraz dziurawiec zwyczajny. Mechanizm indukcji polega najczęściej na aktywacji receptorów jądrowych, takich jak receptor pregnanu X (PXR) czy receptor konstytutywny androstanu (CAR), które stymulują transkrypcję genu CYP2C9.

Klinicznie istotne są interakcje międzylekowe z udziałem induktorów CYP2C9 i leków będących substratami tego enzymu, takich jak warfaryna, losartan, fenytoina, niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne czy doustne leki hipoglikemizujące z grupy pochodnych sulfonylomocznika. Indukcja CYP2C9 może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego lub konieczności zwiększenia dawki leku będącego substratem tego enzymu.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb – Interakcje

Celekoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, zwłaszcza warfaryną, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenie czasu protrombinowego (INR), co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. NLPZ, w tym celekoksyb, mogą osłabiać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, diuretyków i beta-adrenolityków, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. W badaniu klinicznym podawanie celekoksybu w dawce 200 mg dwa razy na dobę u pacjentów z nadciśnieniem stopnia I/II nie podniosło istotnie średniego ciśnienia tętniczego, jednak 48% pacjentów wykazało oporność na lizynopryl, co było istotne statystycznie w porównaniu do 27% w grupie placebo. Ponadto, jednoczesne stosowanie celekoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, barbiturat, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny środek antykoncepcyjny, flukonazol, glibenklamid, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, imipramina, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, lizynopryl, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, SSRI, substrat CYP2C9, takrolimus, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg

Aprepitant Aurovitas (125 mg/80 mg) jest substratem, umiarkowanym inhibitorem oraz induktorem enzymu CYP3A4, a także induktorem CYP2C9 i glukuronidacji, co powoduje złożony profil interakcji farmakokinetycznych. Podczas standardowego 3-dniowego schematu leczenia aprepitant może zwiększyć AUC substratów CYP3A4 podawanych doustnie nawet trzykrotnie, co wymaga szczególnej ostrożności i dostosowania dawek leków takich jak deksametazon (zmniejszenie dawki o 50%) i metyloprednizolon (zmniejszenie dawki o 25-50%). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami o wysokim ryzyku kardiotoksycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak pimozyd, terfenadyna, astemizol i cyzapryd, ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Aprepitant wpływa również na farmakokinetykę benzodiazepin (np. midazolam, alprazolam, triazolam), zwiększając ich stężenia osoczowe, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
acenokumarol, alprazolam, astemizol, benzodiazepiny, CINV, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, deksametazon, docetaksel, dziurawiec zwyczajny, etopozyd, etynyloestradiol, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hormonalny środek antykoncepcyjny, ifosfamid, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroidy, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloprednizolon, midazolam, nefazodon, neurotoksyczność, noretyndron, pimozyd, pozakonazol, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, triazolam, warfaryna, winorelbina, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – GlimeHexal 1 1 mg

Glimepiryd jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9 cytochromu P450, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i ścisłego monitorowania glikemii. Z kolei induktory CYP2C9, np. ryfampicyna, osłabiają działanie hipoglikemizujące glimepirydu, co może wymagać zwiększenia dawki. Ponadto, wiele leków może nasilać ryzyko hipoglikemii (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, insulina, salicylany, antybiotyki, inhibitory ACE, fibraty, leki psychotropowe) lub osłabiać efekt hipoglikemizujący (np. glikokortykoidy, diuretyki tiazydowe, hormony płciowe, leki sympatykomimetyczne). Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny, których działanie może być zarówno nasilone, jak i osłabione, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki.
antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, antykoagulant kumarynowy, AUC glimepirydu, działanie hipoglikemizujące, fenylobutazon, fibrat, flukonazol, glimepiryd, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, hipokaliemia, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor MAO, INR, insulinooporność, izoenzym CYP2C9, kolesewelam, lek beta-adrenolityczny, lek cytostatyczny, lek moczopędny, lek przeciw dnie moczanowej, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, lek wiążący kwasy żółciowe, metabolizm glimepirydu, metformina, monitoring glikemii, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy hipoglikemii, pobudzenie adrenergiczne, salicylan, spożycie alkoholu, steroid anaboliczny, stężenie glukozy, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Interakcje leku – Zelsiglat 100 mg

Celekoksyb, substancja czynna produktu Zelsiglat, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Farmakodynamicznie, celekoksyb może zwiększać ryzyko krwawień u pacjentów stosujących warfarynę lub inne leki przeciwzakrzepowe, co wymaga monitorowania INR, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Ponadto, celekoksyb może osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki, beta-adrenolityki), zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka. Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną lub takrolimusem może nasilać nefrotoksyczność, a kojarzenie z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Zaleca się ostrożność, odpowiednie nawodnienie i regularne monitorowanie funkcji nerek oraz układu krzepnięcia.
antagonista receptora angiotensyny II, barbituran, beta-adrenolityk, celekoksyb, ciśnienie skurczowe, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy INR, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, flukonazol, glibenklamid, imipramina, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lizynopryl, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, noretysteron, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, produkt zobojętniający, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, substancja czynna, substrat CYP2C19, substrat CYP2D6, takrolimus, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Diclomax 25 mg

Diklofenak potasowy (Diclomax 25 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu diklofenaku z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi, SSRI, heparyną pozajelitową, pentoksyfiliną oraz u pacjentów HIV-pozytywnych leczonych zydowudyną. Również kojarzenie diklofenaku z kortykosteroidami podnosi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. W terapii nadciśnienia diklofenak może osłabiać działanie beta-adrenolityków, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ jest niewskazane ze względu na wzrost działań niepożądanych bez korzyści terapeutycznych. Ponadto, połączenie z chinolonami może indukować drgawki, a z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi obserwowano sporadyczne epizody hipoglikemii i hiperglikemii.
antagonista receptora angiotensyny II, chinolon, cholestyramina, diazepam, digoksyna, diklofenak potasowy, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, hemofilia, heparyna, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, NLPZ, ostra niewydolność nerek, pentoksyfilina, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, ryfampicyna, SSRI, takrolimus, wrzód żołądka, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Diaril 1 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, zwiększają AUC glimepirydu około dwukrotnie, co może prowadzić do nasilenia hipoglikemii, natomiast induktory CYP2C9 (np. ryfampicyna) osłabiają jego efekt. Ponadto, współstosowanie glimepirydu z lekami przeciwzapalnymi (fenylobutazon, azapropazon), innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, metformina), salicylanami, antybiotykami (chloramfenikol, sulfonamidy, tetracykliny), lekami przeciwkrzepliwymi (pochodne kumaryny) oraz lekami kardiologicznymi i neurologicznymi może nasilać działanie hipoglikemizujące, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Z kolei leki takie jak estrogeny, progestageny, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy, neuroleptyki czy leki adrenergiczne mogą osłabiać działanie glimepirydu, prowadząc do wzrostu glikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne (beta-blokery, klonidyna, rezerpina), które mogą maskować objawy hipoglikemii, utrudniając jej rozpoznanie i zwiększając ryzyko ciężkich epizodów.
acetazolamid, adrenalina, allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, AUC, barbituran, beta-bloker, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, CYP2C9, diazoksyd, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza, hipoglikemia, hormon płciowy, hormon tarczycy, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor MAO, klarytromycyna, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, lek adrenergiczny, lek cytotoksyczny, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzapalny, lek sympatykolityczny, metformina, mikonazol, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, rezerpina, ryfampicyna, steroid anaboliczny, sulfonamid, sympatykomimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Celbic 100 mg

Celekoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie ważne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko powikłań krwotocznych i wydłużenie czasu protrombinowego (PT), co wymaga ścisłego monitorowania PT, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Ponadto celekoksyb może osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki, beta-adrenolityki), zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek, odwodnionych lub w podeszłym wieku. Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego i funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjentów. Współstosowanie z cyklosporyną lub takrolimusem może nasilać nefrotoksyczność, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Jednoczesne podawanie celekoksybu z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego, mimo że celekoksyb nie zastępuje ASA w profilaktyce sercowo-naczyniowej.
antagonista receptora angiotensyny II, cytochrom CYP2C9, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, induktor CYP2C9, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2D6, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie metabolizmu
Leksykon leków
Interakcje leku – Celebrex 100 mg

Celekoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących celekoksyb jednocześnie z warfaryną lub innymi lekami przeciwzakrzepowymi ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego i krwawień, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Celekoksyb może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki, diuretyki), co zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W badaniu klinicznym podawanie celekoksybu w dawce 200 mg dwa razy na dobę u pacjentów z nadciśnieniem stopnia I lub II nie powodowało istotnego wzrostu średniego ciśnienia tętniczego, jednak 48% pacjentów wykazało oporność na lizynopryl. Ponadto, jednoczesne stosowanie celekoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem wymaga monitorowania funkcji nerek z powodu ryzyka nefrotoksyczności.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, choroba wrzodowa, cyklosporyna, czas protrombinowy INR, diuretyk, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antyagregacyjne, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, takrolimus, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Glitoprel 4 mg

Glimepiryd, substancja czynna preparatu Glitoprel, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, co stanowi kluczowy mechanizm licznych interakcji lekowych. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić pole pod krzywą stężenia (AUC) glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii, natomiast induktory tego enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają jego działanie hipoglikemizujące. Wśród leków nasilających hipoglikemię znajdują się m.in. niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon, azapropazon), sulfonamidy, tetracykliny, insulina, metformina oraz niektóre leki kardiologiczne i przeciwzakrzepowe. Z kolei leki takie jak glikokortykosteroidy, diuretyki tiazydowe, hormony płciowe czy leki stymulujące tarczycę mogą osłabiać działanie glimepirydu, prowadząc do wzrostu glikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne (β-blokery, klonidyna, rezerpina), które mogą maskować objawy hipoglikemii, utrudniając jej rozpoznanie.
alkohol etylowy, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, CYP2C9, cytochrom P450 2C9, diuretyk tiazydowy, działanie hipoglikemizujące, działanie sympatykolityczne, epizod hipoglikemiczny, flukonazol, glimepiryd, glukokortykoid, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, indukcja enzymów, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja z alkoholem, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeczyszczający, metabolizm glimepirydu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, pole pod krzywą stężenia, reakcja adrenergiczna, ryfampicyna, sympatykomimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Diaril 2 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii, podczas gdy induktory enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają jego efekt. Ponadto, leki takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylobutazon, azapropazon), insulina, metformina, salicylany, steroidy anaboliczne, antybiotyki (chloramfenikol, tetracykliny, klarytromycyna), pochodne kumaryny, leki psychotropowe (fluoksetyna, inhibitory MAO) oraz inne wymienione substancje mogą nasilać działanie hipoglikemizujące glimepirydu, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei hormony płciowe, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy, fenotiazyny, katecholaminy, kwas nikotynowy, leki przeczyszczające, fenytoina, diazoksyd, glukagon, barbiturany i ryfampicyna mogą osłabiać jego działanie, prowadząc do hiperglikemii i konieczności dostosowania dawki.
acetazolamid, allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, barbiturany, beta-bloker, beta-bloker kardioselektywny, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, cytochrom P450 2C9, Diaril, diazoksyd, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, enzym metabolizujący leki, estrogen, etanol, fenfluramina, fenotiazyna, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, fluoksetyna, glikogenoliza, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, hipoglikemia, induktor CYP2C9, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, INR, insulinooporność, klarytromycyna, klonidyna, kwas nikotynowy, lek cytostatyczny, lek hipolipemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek sympatykolityczny, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kumaryny, pochodna kwasu salicylowego, pochodna sulfonylomocznika, pole pod krzywą, probenecyd, progestagen, rezerpina, ryfampicyna, steroid anaboliczny, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

Aprepitant Viatris (125 mg/80 mg) jest substratem, umiarkowanym inhibitorem oraz induktorem enzymu CYP3A4, a także induktorem CYP2C9, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Podczas terapii obserwuje się zahamowanie aktywności CYP3A4, a po zakończeniu leczenia przemijające pobudzenie CYP2C9, CYP3A4 oraz glukuronidacji. Aprepitant może zwiększać stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez CYP3A4 nawet trzykrotnie podczas 3-dniowego schematu, zwłaszcza przy doustnym podaniu. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z pimozydem, terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko ciężkich reakcji. Zaleca się zmniejszenie dawki deksametazonu o około 50% (dousto) oraz metyloprednizolonu o 25% (dożylnie) lub 50% (dousto) podczas terapii aprepitantem. Ponadto, aprepitant zwiększa AUC midazolamu (substrat CYP3A4) 2,3-3,3-krotnie przy doustnym podaniu, co wymaga rozważenia redukcji dawki benzodiazepin.
acenokumarol, alfentanyl, antagonista 5-HT3, astemizol, białko transportujące P-glikoproteina, chemioterapia wywołująca nudności, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, deksametazon, diergotamina, docetaksel, dolasetron, ergotamina, etynyloestradiol, ewerolimus, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, granisetron, hydrodolasetron, ifosfamid, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, leczenie nudności i wymiotów, lek immunosupresyjny, metabolizm przez CYP3A4, metyloprednizolon, nefazodon, neurotoksyczność, noretyndron, ondansetron, pimozyd, pozakonazol, ryfampicyna, substrat CYP3A4, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, warfaryna, winorelbina, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Dicloberl retard 100 mg

Diklofenak sodowy, substancja czynna leku Dicloberl retard, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ, kortykosteroidami oraz lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi ze względu na wysokie ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i choroby wrzodowej. Diklofenak może osłabiać działanie hipotensyjne leków kardiologicznych, takich jak inhibitory ACE, antagoniści angiotensyny II, beta-adrenolityki oraz diuretyki, a także zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek. Wymaga to regularnego monitorowania ciśnienia tętniczego, parametrów nerkowych oraz stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas. Ponadto, diklofenak może zwiększać stężenia digoksyny, litu, fenytoiny oraz metotreksatu, co wymaga ścisłej kontroli poziomów tych leków w surowicy i unikania podawania diklofenaku w okresie 24 godzin przed i po metotreksacie.
antagonista angiotensyny II, azot mocznikowy, chinolon przeciwbakteryjny, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, fenytoina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor syntezy prostaglandyn, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolestypol i cholestyramina, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sulfinpyrazon, tenofowir, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Elecoxel 200 mg

Celekoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę), ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego (INR) i powikłań krwotocznych, zwłaszcza u osób starszych. Leki przeciwnadciśnieniowe (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki, diuretyki) mogą wykazywać zmniejszoną skuteczność, a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie. Interakcje z cyklosporyną i takrolimusem zwiększają nefrotoksyczność, co wymaga ścisłej kontroli czynności nerek. Współpodawanie celekoksybu z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Hamowanie enzymów CYP2D6 i CYP2C19 przez celekoksyb może prowadzić do wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez te szlaki, co wymaga dostosowania dawek, np. dekstrometorfanu (2,6-krotny wzrost stężenia) i metoprololu (1,5-krotny wzrost). Metotreksat w dawkach reumatologicznych nie wykazuje istotnych interakcji, jednak zalecane jest monitorowanie toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, czas protrombinowy, doustny lek antykoncepcyjny, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm CYP2C9, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, powikłanie żołądkowo-jelitowe, toksyczność metotreksatu
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Accord 80 mg; 125 mg

Aprepitant w dawkach 125 mg (dzień 1) i 80 mg (dni 2-3) wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, będąc substratem, inhibitorem i induktorem enzymów CYP3A4 oraz induktorem CYP2C9. Inhibicja CYP3A4 prowadzi do istotnego wzrostu stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez ten enzym, zwłaszcza doustnych substratów, z możliwym wzrostem AUC nawet trzykrotnym podczas 3-dniowej terapii. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania z pimozydem, terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Dawkę deksametazonu doustnego należy zmniejszyć o około 50% (AUC wzrasta 2,2-krotnie), a metyloprednizolonu dożylnego o 25%, doustnego o 50% (AUC wzrasta do 2,5-krotnie). Aprepitant nie wpływa istotnie na farmakokinetykę dożylnych chemioterapeutyków takich jak docetaksel czy winorelbina, jednak wymagana jest ostrożność przy doustnych lekach metabolizowanych przez CYP3A4 (np. etopozyd, winorelbina). Ponadto, aprepitant indukuje CYP2C9 i CYP3A4 po zakończeniu terapii, co może obniżać stężenia substratów tych enzymów, np. warfaryny (zmniejszenie stężenia S(-) warfaryny o 34%, spadek INR o 14%) i tolbutamidu (zmniejszenie AUC o 23-28%), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych. W trakcie i do 2 miesięcy po terapii aprepitantem zaleca się stosowanie dodatkowych niehormonalnych metod antykoncepcji ze względu na obniżenie stężenia etynyloestradiolu o 64% i noretyndronu o 60%.
acenokumarol, alfentanyl, chemioterapia wywołująca nudności, cyklosporyna, czas protrombinowy, deksametazon, docetaksel, dziurawiec, etynyloestradiol, fenytoina, glukuronidacja, hormonalny środek antykoncepcyjny, ifosfamid, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, ketokonazol, klarytromycyna, metyloprednizolon, midazolam, nefazodon, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, ondansetron, P-glikoproteina, pimozyd, ryfampicyna, substrat CYP3A4, tolbutamid, warfaryna, winorelbina
Leksykon leków
Interakcje leku – Symglic 4 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, nasilając ryzyko hipoglikemii, podczas gdy induktory, np. ryfampicyna, osłabiają jego efekt przez przyspieszenie metabolizmu. Ponadto, wiele grup leków, w tym niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon, azapropazon), inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, metformina), salicylany, antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy, klarytromycyna), leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny), beta-adrenolityki oraz glikokortykosteroidy, może nasilać lub osłabiać działanie glimepirydu, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii i dostosowania dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z beta-adrenolitykami i innymi lekami sympatykolitycznymi, które mogą maskować objawy hipoglikemii, zwiększając ryzyko poważnych incydentów hipoglikemicznych.
alkohol etylowy, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, cytochrom P450 2C9, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, flukonazol, glukokortykosteroid, glukoneogeneza, hipoglikemia, induktor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2C9, lek adrenergiczny, lek hipolipemizujący, lek przeciwdnawy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeczyszczający, lek sympatykolityczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, steroid anaboliczny
Leksykon substancji czynnych
Irbesartan – Interakcje

Irbesartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współstosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego czy tiazydowe diuretyki, nasila efekt hipotensyjny, jednak jest generalnie bezpieczne przy monitorowaniu ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów wcześniej leczonych dużymi dawkami diuretyków, ze względu na ryzyko niedociśnienia wynikające ze zmniejszenia objętości krwi krążącej. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, irbesartanu lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, co czyni takie skojarzenie niezalecanym. Ponadto, stosowanie irbesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, preparatami potasu lub heparyną może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy, co również wymaga unikania takiego połączenia.
aliskiren, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, digoksyna, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, leki przeciwnadciśnieniowe, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, repaglinid, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Zelsiglat 200 mg

Celekoksyb, substancja czynna leku Zelsiglat, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zwiększonego krwawienia u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza warfarynę, gdzie konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Celekoksyb może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki, beta-adrenolityki), zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Wskazane jest odpowiednie nawodnienie i regularna kontrola czynności nerek. Ponadto, celekoksyb nasila nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Współstosowanie z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, a celekoksyb nie powinien być stosowany jako zamiennik ASA w profilaktyce sercowo-naczyniowej.
antagonista receptora angiotensyny II, barbituran, beta-adrenolityk, celekoksyb, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy INR, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, flukonazol, glibenklamid, imipramina, induktor CYP2C9, inhibicja CYP2C19, inhibicja CYP2D6, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, profilaktyka sercowo-naczyniowa, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, takrolimus, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aclexa 200 mg

Celekoksyb, będący selektywnym inhibitorem COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących celekoksyb wraz z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenie czasu protrombinowego, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. NLPZ, w tym celekoksyb, mogą osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki, beta-adrenolityki), a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek (odwodnionych, starszych, leczonych diuretykami) istnieje podwyższone ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania funkcji nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) może nasilać nefrotoksyczność, a kojarzenie z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia, ciśnienia tętniczego oraz funkcji nerek podczas terapii skojarzonej.
antagonista receptora angiotensyny II, barbiturat, celekoksyb, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, flukonazol, glibenklamid, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, imipramina, induktor CYP2C9, inhibitor CYP2C9, inhibitor cytochromu CYP2D6, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lizynopryl, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, takrolimus, tolbutamid, wartość INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Elecoxel 100 mg

Celekoksyb (Elecoxel) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących celekoksyb wraz z warfaryną ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenie czasu protrombinowego, co wymaga kontroli wskaźnika INR. Celekoksyb może także osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki oraz leki moczopędne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. W terapii skojarzonej z cyklosporyną lub takrolimusem konieczne jest monitorowanie funkcji nerek z uwagi na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności. Ponadto, stosowanie celekoksybu z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego zwiększa ryzyko powikłań gastrologicznych, w tym owrzodzeń przewodu pokarmowego.
antagonista receptora angiotensyny II, barbituran, beta-adrenolityk, cyklosporyna, czas protrombinowy, doustny lek antykoncepcyjny, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka metotreksatu, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor CYP2C9, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Celbic 200 mg

Celekoksyb, substancja czynna leku Celbic, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak powikłania krwotoczne czy ostra niewydolność nerek. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie celekoksyb i leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego (PT) i krwawień, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Celekoksyb może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki, beta-adrenolityki), co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Ponadto, celekoksyb nasila nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek. Współstosowanie z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego, a celekoksyb nie zastępuje ASA w profilaktyce chorób układu krążenia.
antagonista receptora angiotensyny II, barbitutan, beta-adrenolityk, celekoksyb, czas protrombinowy, dekstrometorfan, doustny środek antykoncepcyjny, flukonazol, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, immunosupresant, induktor CYP2C9, inhibitor cytochromu CYP2D6, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, lizynopryl, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prostaglandyna, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substrat CYP2C19, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Celebrex 200 mg

Celekoksyb, będący inhibitorem COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień i konieczność monitorowania INR, zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub po zmianie dawki. Celekoksyb może osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, ARB, diuretyki, beta-adrenolityki), co wymaga kontroli ciśnienia tętniczego i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Ponadto, stosowanie celekoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania czynności nerek. Współistniejące podawanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego, a celekoksyb nie zastępuje ASA w profilaktyce chorób układu krążenia.
antagonista receptora angiotensyny II, barbiturat, beta-adrenolityk, celekoksyb, cyklosporyna, cytochrom CYP2C9, czas protrombinowy, diuretyk, działanie niepożądane, działanie sedatywne, flukonazol, hamowanie CYP2C19, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg

Aprepitant Teva (125 mg w 1. dniu, następnie 80 mg w dniach 2-5) wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne związane z jego działaniem jako substrat, umiarkowany inhibitor i induktor enzymu CYP3A4 oraz induktor CYP2C9. Podczas terapii aprepitantem obserwuje się istotne zwiększenie stężeń osoczowych leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza przy doustnym podaniu, gdzie stężenia mogą wzrosnąć nawet trzykrotnie. Przykładowo, AUC deksametazonu wzrasta 2,2-krotnie, co wymaga zmniejszenia dawki deksametazonu o 50%. Podobnie metyloprednizolon podawany dożylnie i doustnie wykazuje wzrost AUC odpowiednio o 1,3- i 2,5-krotny, co wymaga redukcji dawki o 25% i 50%. Aprepitant może również zwiększać stężenia benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A4 (np. midazolam) do 3,3-krotnie przy podaniu doustnym. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania aprepitantu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak pimozyd, terfenadyna, astemizol czy cyzapryd, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Ponadto, aprepitant indukuje CYP2C9 i CYP3A4 po zakończeniu terapii, co może prowadzić do zmniejszenia stężeń leków takich jak warfaryna (zmniejszenie INR o 14%) i tolbutamid (zmniejszenie AUC o 23-28%), wymagając ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
antagonista 5-HT3, benzodiazepina, chemioterapeutyk, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, deksametazon, działanie sedatywne, ewerolimus, farmakokinetyka, fenobarbital, fentanyl, glikoproteina p, glukuronidacja, granisetron, hormonalny środek antykoncepcyjny, immunosupresant, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, nefazodon, neurotoksyczność, ondansetron, pochodna ergotaminy, pozakonazol, przeciwwskazanie bezwzględne, ryfampicyna, substrat CYP3A4, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, tolbutamid, warfaryna, worykonazol