izoenzym CYP2E1

Izoenzym CYP2E1 jest jednym z kluczowych enzymów z rodziny cytochromu P450, odpowiedzialnym za metabolizm wielu ksenobiotyków, w tym leków, alkoholu etylowego oraz innych substancji toksycznych. Zlokalizowany głównie w wątrobie, odgrywa istotną rolę w biotransformacji około 2-4% powszechnie stosowanych leków.

CYP2E1 uczestniczy w metabolizmie etanolu, przekształcając go do acetaldehydu, szczególnie przy wyższych stężeniach alkoholu we krwi. Enzym ten metabolizuje również takie substancje jak paracetamol, halogenowane anestetyki (np. halotan), izoniazyd, nikotynę oraz wiele rozpuszczalników przemysłowych, w tym benzen i chloroform.

Aktywność CYP2E1 może być indukowana przez spożywanie alkoholu, głodzenie, cukrzycę oraz niektóre leki. Zwiększona aktywność tego izoenzymu wiąże się z produkcją reaktywnych form tlenu i zwiększonym stresem oksydacyjnym, co może prowadzić do uszkodzenia wątroby. Polimorfizmy genu kodującego CYP2E1 mogą wpływać na indywidualne różnice w metabolizmie leków i toksyczność niektórych substancji.

W praktyce klinicznej świadomość roli CYP2E1 jest istotna przy przewidywaniu interakcji lekowych oraz potencjalnej hepatotoksyczności, szczególnie u pacjentów nadużywających alkoholu lub przyjmujących leki metabolizowane przez ten enzym.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg

Produkt leczniczy PARACETAMOL + DIFENHYDRAMINA HASCO NOC zawiera paracetamol (500 mg) oraz difenhydraminę (25 mg) i charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych. Należy bezwzględnie unikać jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikające z przekroczenia maksymalnej dawki dobowej. Produkt nasila działanie leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (np. leki nasenne, anksjolityki, opioidy), a także zwiększa toksyczność leków neuroleptycznych (haloperydol), przeciwdepresyjnych (fluoksetyna, paroksetyna, trójpierścieniowe) oraz przeciwdrgawkowych (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital). Interakcje metaboliczne obejmują m.in. probenecyd, który zmniejsza klirens paracetamolu niemal dwukrotnie, oraz izoniazyd i ryfampicynę wpływające na metabolizm wątrobowy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
amiodaron, biodostępność lamotryginy, chloramfenikol, cytochrom P450 CYP2D6, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, difenhydramina, domperidon, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, indukcja CYP2E1, indukcja metabolizmu wątrobowego, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kumaryna, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paroksetyna, pochodna butyrofenonu, probenecyd, ranitydyna, ryfampicyna, salicylamid, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Metafen Paracetamol MAX 1000 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metoklopramid i domperidon przyspieszają opróżnianie żołądka, zwiększając szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast kolestyramina zmniejsza jego wchłanianie. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna, zwiększają ryzyko hepatotoksyczności nawet przy stosowaniu zalecanych dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z flukloksacyliną, która może prowadzić do kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową. Regularne stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe kumaryn (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstszego monitorowania INR. Salicylamid wydłuża czas wydalania paracetamolu, a inhibitory MAO mogą wywołać stan pobudzenia i hipertermię. Kofeina natomiast nasila efekt przeciwbólowy paracetamolu, co może być korzystne terapeutycznie, ale wymaga uwzględnienia w dawkowaniu.
alkoholowe stłuszczenie wątroby, choroba alkoholowa wątroby, choroba wątroby, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kumaryna, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, metoklopramid i domperidon, monitorowanie INR, N-acetylo-p-benzochinonimy, NAPQI, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy we krwi, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol MEDICINAE 500 mg

Paracetamol MEDICINAE (500 mg, tabletki) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Metoklopramid i domperydon zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu poprzez przyspieszenie opróżniania żołądka, natomiast kolestyramina zmniejsza jego biodostępność przez wiązanie w przewodzie pokarmowym. Opioidy takie jak morfina czy oksykodon opóźniają opróżnianie żołądka, co spowalnia wchłanianie paracetamolu i może wydłużać czas osiągnięcia efektu terapeutycznego. Długotrwałe stosowanie paracetamolu nasila działanie przeciwkrzepliwe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwotoków, co wymaga regularnego monitorowania INR. Jednoczesne podawanie chloramfenikolu może prowadzić do jego toksyczności przez wydłużenie okresu półtrwania, a flukloksacylina w połączeniu z paracetamolem niesie ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami, co wymaga ścisłej kontroli równowagi kwasowo-zasadowej.
alkohol etylowy, chloramfenikol, cytochrom P450, działanie przeciwkrzepliwe, flukloksacylina, glukoza we krwi, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, izoenzym CYP2E1, kolestyramina, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, metabolizm wątrobowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, nudności i wymioty, oksydaza glukozy, opioidy, opróżnianie żołądka, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, pochodna kumaryny, równowaga kwasowo-zasadowa, warfaryna, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Letrozole Bluefish 2,5 mg

Letrozol, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2A6 i CYP3A4, wykazuje potencjał do interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, szczególnie w terapii skojarzonej. Silne inhibitory CYP3A4 i CYP2A6 mogą zwiększać stężenie letrozolu w osoczu, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Cymetydyna, jako słaby inhibitor CYP450, nie wpływa istotnie na farmakokinetykę letrozolu. Kluczową interakcją jest antagonizm z tamoksyfenem i innymi lekami przeciwestrogenowymi oraz preparatami estrogenowymi, które znacząco obniżają stężenie letrozolu i jego skuteczność terapeutyczną, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Letrozol hamuje także izoenzymy CYP2A6 i umiarkowanie CYP2C19, co może wpływać na metabolizm leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak fenytoina i klopidogrel, wymagając monitorowania stężeń terapeutycznych i objawów toksyczności.
bisfosfoniany, cymetydyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, estrogeny, fenytoina, indeks terapeutyczny, inhibitor aromatazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP2A6, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2E1, izoenzymy CYP, ketokonazol, klopidogrel, lek przeciwestrogenowy, lek przeciwnowotworowy, metabolizm kostny, metabolizm wątrobowy, mineralizacja kostna, parametr hemodynamiczny, rytonawir, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, suplement wapnia, tamoksyfen, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco 250 mg

Paracetamol wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z lekami indukującymi enzymy wątrobowe cytochromu P450, takimi jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina oraz ryfampicyna, co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności poprzez nasilenie powstawania toksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoniminy (NAPQI). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie paracetamol i leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn (np. warfaryna), gdyż paracetamol może nasilać ich działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień; zalecane jest regularne monitorowanie INR. Ponadto, kojarzenie paracetamolu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek lub odwodnieniem, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia.
chloramfenikol, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, funkcja wątroby, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, INR, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek nasenny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, NAPQI, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paracetamol, parametr krzepnięcia krwi, pochodna kumaryny, prostaglandyna nerkowa, ryfampicyna, ryzyko krwawienia, toksyczny metabolit paracetamolu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Grofibrat S 160 mg

Fenofibrat, substancja czynna leku Grofibrat S, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie doustne antykoagulanty, gdzie konieczne jest zmniejszenie dawki o około 1/3 i regularna kontrola INR w celu uniknięcia ryzyka krwawień. Równoczesne podawanie fenofibratu z cyklosporyną wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek ze względu na ryzyko odwracalnej niewydolności nerek. Kombinacja fenofibratu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) lub innymi fibratami znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga regularnej kontroli objawów miopatii oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK). Ponadto, stosowanie fenofibratu z glitazonami może prowadzić do paradoksalnego, odwracalnego obniżenia stężenia HDL-cholesterolu, co wymaga monitorowania profilu lipidowego i ewentualnej modyfikacji terapii.
cholesterol HDL, cyklosporyna, cytochrom P450, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, fenofibrat, glitazon, Grofibrat S, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, indeks terapeutyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2A6, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP2E1, izoenzym CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, lek przeciwzakrzepowy, miopatia, niewydolność nerek, profil lipidowy, rabdomioliza, statyna, toksyczność mięśniowa, triglicerydy, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Sojourn 100%

Sewofluran wykazuje bezpieczeństwo i skuteczność podczas jednoczesnego stosowania z wieloma lekami powszechnie używanymi w anestezjologii, w tym z lekami wpływającymi na układ nerwowy, środki zwiotczające mięśnie szkieletowe, antybiotyki, hormony, produkty krwiopochodne oraz leki układu krążenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu beta-sympatykomimetyków (izoprenalina, adrenalina, noradrenalina) ze względu na ryzyko arytmii komorowych; dawka adrenaliny nie powinna przekraczać 0,1 mg na 10 minut lub 0,3 mg na godzinę u dorosłych. Sewofluran nasila działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających (pankuronium, wekuronium, atrakurium), co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Współpodawanie z benzodiazepinami, opioidami (alfentanyl, sufentanyl) oraz podtlenkiem azotu obniża minimalne stężenie pęcherzykowe (MAC) sewofluranu – u dorosłych o około 50%, u dzieci o około 25%, co wymaga redukcji dawki sewofluranu i monitorowania parametrów życiowych.
antagonista wapnia, arytmia komorowa, barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blokada nerwowo-mięśniowa, cytochrom P450, działanie inotropowe, epinefryna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor MAO, intubacja dotchawicza, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, mechanizm kompensacyjny, minimalne stężenie pęcherzykowe, nefrotoksyczność, neostygmina, niedociśnienie tętnicze, opioid, pochodna amfetaminy, pochodna dihydropirydyny, podtlenek azotu, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, sewofluran, środek zwiotczający niedepolaryzujący, sufentanyl, sukcynylocholina, sympatykomimetyk, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coldrex Complex Grip 500 mg + 100 mg + 6,1 mg

Produkt leczniczy Coldrex Complex Grip zawiera paracetamol (500 mg), gwajafenezynę (100 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (6,1 mg) w formie kapsułek twardych, które wykazują szybkie uwalnianie substancji czynnych – około 50% dawki jest uwalniane już po 5 minutach. Paracetamol charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 10-60 minut, z równomierną dystrybucją w płynach ustrojowych i niskim wiązaniem z białkami osocza przy stężeniach terapeutycznych. Metabolizm paracetamolu odbywa się głównie w wątrobie przez glukuronidację (60-80%) i sulfatację (20-30%), z mniejszym udziałem utleniania przez CYP2E1 (<5%), które w warunkach przedawkowania prowadzi do powstania hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinonoiminy. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z okresem półtrwania 1-4 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, wydłużonym do 2-5,3 godziny przy GFR ≤ 50 ml/min.
biodostępność fenylefryny, chlorowodorek fenylefryny, Coldrex Complex Grip, cytochrom P450, dystrybucja leku, działanie wykrztuśne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, gwajafenezyna, izoenzym CYP2E1, koniugacja z kwasem glukuronowym, koniugacja z siarczanami, kwas β-(2-metoksyfenoksy)mlekowy, metabolit pośredni, metabolizm leku, N-acetylo-p-benzochinonoimina, niewydolność nerek, okres półtrwania, oksydaza monoaminowa, paracetamol, przedawkowanie paracetamolu, stężenie w osoczu, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Farmina 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Leki indukujące enzymy wątrobowe z rodziny CYP450, takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, omeprazol, ryfampicyna oraz zydowudyna, zwiększają hepatotoksyczność paracetamolu poprzez nasilony metabolizm do toksycznego metabolitu NAPQI. Podobne działanie wykazuje dziurawiec zwyczajny. Probenecyd opóźnia eliminację paracetamolu i wydłuża jego okres półtrwania, co może wymagać modyfikacji dawkowania. Długotrwałe stosowanie paracetamolu w wysokich dawkach nasila działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny, zwłaszcza warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień.
cytochrom P450, deplecja glutationu, dna moczanowa, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etanol, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, lek przeciwbólowy, lek przeciwzakrzepowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, nadużywanie alkoholu, omeprazol, parametry wątrobowe, pochodna kumaryny, probenecyd, ryfampicyna, toksyczny metabolit paracetamolu, warfaryna, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Olejek eukaliptusowy – Interakcje

Olejek eukaliptusowy, zawierający głównie 1,8-cyneol, wykazuje zdolność indukcji enzymów mikrosomalnych cytochromu P450, co może prowadzić do przyspieszenia metabolizmu leków metabolizowanych przez te izoenzymy i w konsekwencji do osłabienia lub skrócenia ich działania terapeutycznego. Szczególnie istotne jest to w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina), immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus), przeciwnowotworowe oraz przeciwarytmiczne. Produkty zawierające olejek eukaliptusowy w połączeniu z salicylanem metylu mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol, dabigatran), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga konsultacji lekarskiej i monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, preparaty z olejkiem eukaliptusowym i kamforą mogą teoretycznie zwiększać ryzyko drgawek przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy, choć ekspozycja systemowa jest zazwyczaj minimalna przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami.
8-cyneol, acenokumarol, amylokaina, antagonista witaminy K, apiksaban, cyklosporyna, dabigatran, dehydrogenaza alkoholowa, drgawki, działanie antyagregacyjne, eukaliptol, fenytoina, fluorochinolon, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2E1, izoenzym cytochromu P450, kamfora, karbamazepina, klopidogrel, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek antyhistaminowy, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek neurologiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, olejek eukaliptusowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna piperazyny, produkt leczniczy, próg drgawkowy, riwaroksaban, salicylan metylu, takrolimus, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Coldrex o smaku cytrynowym (750 mg + 10 mg + 60 mg)/5 g

Preparat Coldrex o smaku cytrynowym zawiera paracetamol (750 mg), chlorowodorek fenylefryny (10 mg) oraz kwas askorbinowy (60 mg) i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Fenylefryna wchodzi w interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), innymi aminami sympatykomimetycznymi, beta-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, digoksyną, alkaloidami sporyszu oraz lekami przyspieszającymi poród, co może prowadzić do znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca oraz ryzyka przełomu nadciśnieniowego. Paracetamol natomiast może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny przy regularnym stosowaniu, zwiększać ryzyko uszkodzenia nerek w połączeniu z NLPZ, a także wykazywać zwiększony metabolizm i potencjalną hepatotoksyczność pod wpływem leków indukujących enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Ponadto, paracetamol może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza glikemii, co należy uwzględnić w diagnostyce.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, amitryptylina, beta-adrenolityk, chlorowodorek fenylefryny, cholestyramina, debryzochina, digoksyna, domperidon, duża luka anionowa, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, efedryna, fenobarbital, fenylefryna, fenylpropanolamina, fenytoina, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, glutation, guanetydyna, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kofeina, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający zawierający glin, metabolit paracetamolu, metoklopramid, metyldopa, nadciśnienie tętnicze, NAPQI, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, paracetamol, pochodna kumaryny, preparat żelaza, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, rezerpina, ryfampicyna, salicylamid, tachykardia, toksyczność glinu, toksyczność wątrobowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, witamina C, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kwiatów goździków – Interakcje

Olejek eteryczny z kwiatów goździków (Syzygium aromaticum) obecny w preparatach takich jak Melisana Klosterfrau, zawierających 66,3%-67,3% (V/V) etanolu, może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), które mogą wymagać monitorowania INR ze względu na ryzyko zwiększonego krwawienia. Etanol zawarty w preparacie wpływa na aktywność enzymów cytochromu P450 (CYP2E1, CYP3A4, CYP2C9), co może zmieniać metabolizm leków takich jak cyklosporyna, statyny czy leki hipoglikemizujące. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem preparatu a innymi lekami, aby ograniczyć ryzyko interakcji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (inhibitory MAO, SSRI, leki przeciwdrgawkowe, benzodiazepiny) może nasilać działanie sedatywne i neuropsychiatryczne, co wymaga szczególnej ostrożności lub unikania kojarzenia.
acenokumarol, barbiturat, benzodiazepina, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, działanie niepożądane antycholinergiczne, działanie sedatywne, efekt neuropsychiatryczny, farmakokinetyka, funkcja psychomotoryczna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2E1, kompozycja fitochemiczna, lek antycholinergiczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, metabolizm glukozy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie glikemii, monitorowanie INR, olejek goździkowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, statyna, Syzygium aromaticum, tyramina, warfaryna, żeń-szeń
Leksykon leków
Interakcje leku – Coldrex MaxGrip C –

Produkt leczniczy Coldrex MaxGrip C zawiera paracetamol, kofeinę, chlorowodorek fenylefryny, wodzian terpinu oraz kwas askorbinowy, co predysponuje do licznych interakcji farmakologicznych. Fenylefryna wykazuje wysokie ryzyko interakcji z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), aminami sympatykomimetycznymi, digoksyną, glikozydami nasercowymi oraz lekami przyspieszającymi poród, prowadząc do istotnego wzrostu ciśnienia tętniczego i ryzyka poważnych powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, fenylefryna może obniżać skuteczność beta-adrenolityków i innych leków hipotensyjnych, a także zwiększać ryzyko nadciśnienia tętniczego w połączeniu z alkaloidami sporyszu. Paracetamol wchodzi w interakcje z warfaryną, nasilając działanie przeciwzakrzepowe i ryzyko krwawień przy regularnym stosowaniu, a także z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), zwiększając ryzyko zaburzeń czynności nerek. Indukcja enzymów wątrobowych przez leki takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina czy ryfampicyna może prowadzić do hepatotoksyczności nawet przy zalecanych dawkach paracetamolu.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, cholestyramina, cytochrom P450, disulfiram, działanie sedatywne, fenylefryna, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kofeina, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, paracetamol, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, salicylamid, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Theraflu Grip Owoce Leśne 500 mg

Paracetamol, aktywny składnik preparatu Theraflu GRIP Owoce Leśne, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania przeciwzakrzepowego warfaryny i pochodnych kumaryny przy regularnym stosowaniu paracetamolu w dawkach dobowych ≥2000 mg, co wymaga monitorowania INR. Leki przyspieszające opróżnianie żołądka (metoklopramid, domperidon) przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast leki spowalniające opróżnianie opóźniają jego działanie. Cholestyramina zmniejsza wchłanianie paracetamolu, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 1-godzinnego odstępu między ich podaniem. Izoniazyd może nasilać hepatotoksyczność paracetamolu, a probenecyd zmniejsza jego klirens, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, ziele dziurawca) zwiększają produkcję toksycznych metabolitów, co podnosi ryzyko uszkodzenia wątroby i wymaga monitorowania funkcji wątroby.
alkoholowa choroba wątroby, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, efekt przeciwbólowy, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność paracetamolu, induktor enzymu wątrobowego, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm paracetamolu, metoklopramid, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, parametr krzepnięcia, probenecyd, ryfampicyna, toksyczny metabolit paracetamolu, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna, wchłanianie paracetamolu
Leksykon substancji czynnych
Owocnia fasoli – Interakcje

Owocnia fasoli (Phaseoli pericarpio) jest składnikiem preparatu ziołowego Nefrol, występującym w stężeniu 0,71 g/100 g produktu w formie nalewki 1:7, zawierającej 61-69% etanolu (v/v). Oficjalne dane nie dokumentują interakcji owocni fasoli z innymi lekami, jednak ze względu na obecność licznych związków biologicznie czynnych oraz wysokie stężenie alkoholu, istnieje potencjalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególnie istotne są możliwe nasilenia działania leków depresyjnych na OUN (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy), leków hipoglikemizujących (insulina, pochodne sulfonylomocznika), leków o wąskim indeksie terapeutycznym (warfaryna, digoksyna, leki przeciwpadaczkowe) oraz leków moczopędnych, co może skutkować nasileniem sedacji, hipoglikemią, wahaniami stężeń terapeutycznych oraz zaburzeniami gospodarki elektrolitowej.
barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, digoksyna, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, gospodarka elektrolitowa, hepatotoksyczność, hipoglikemia, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2E1, lek hepatotoksyczny, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, nalewka złożona, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, owocnia fasoli, pochodna sulfonylomocznika, preparat ziołowy, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie elektrolitowe, związek biologicznie czynny
Leksykon substancji czynnych
Amid kwasu nikotynowego – Przeciwwskazania stosowania

Amid kwasu nikotynowego w preparacie Vita Buerlecithin jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję lub inne składniki preparatu, w tym lecytynę sojową (10,4 g/100 ml), witaminy B2, B6, B12 oraz sodowy D-pantotenian. Szczególną uwagę należy zwrócić na alergie na orzechy, orzeszki ziemne i soję, ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Preparat zawiera także etanol w ilości 2,7 g na 20 ml, co wyklucza jego stosowanie u dzieci poniżej 12 lat, kobiet w ciąży i karmiących, pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, chorobą alkoholową oraz uszkodzeniami mózgu. Obecność fosfolipidów w postaci lecytyny sojowej stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z zespołem przeciwciał antyfosfolipidowych ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepicy.
amid kwasu nikotynowego, astma oskrzelowa, choroba alkoholowa, choroba autoimmunologiczna, cytochrom P450, czerwień koszenilowa, dieta niskosodowa, etanol, farmakodynamika, farmakokinetyka, intensywna insulinoterapia, izoenzym CYP2E1, kontrola glikemii, lecytyna sojowa, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad drgawkowy, niewydolność serca, powikłanie zakrzepowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, Vita Buerlecithin, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica, zespół alkoholowy płodu, zespół przeciwciał antyfosfolipidowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Panadol Menthol Active 500 mg

Paracetamol, główny składnik Panadol Menthol Active, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jego farmakokinetykę i bezpieczeństwo stosowania. Leki prokinetyczne, takie jak metoklopramid i domperidon, zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast kolestyramina ją obniża, co może zmniejszać skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest nasilenie działania przeciwzakrzepowego warfaryny i pochodnych kumaryny przy regularnym stosowaniu paracetamolu, co zwiększa ryzyko krwawień. Ponadto, leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) znacząco podnoszą ryzyko hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach paracetamolu. Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać pobudzenie psychoruchowe i hipertermię, a salicylamid wydłuża eliminację paracetamolu, potencjalnie zwiększając jego toksyczność. Kofeina działa synergistycznie, nasilając efekt przeciwbólowy, natomiast łączone stosowanie z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko nefrotoksyczności.
alkohol etylowy, barbiturat, choroba wątroby, cytochrom P450, domperidon, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwbólowe, fałszywy wynik, fenobarbital, fenytoina, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, lek hepatotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, Panadol Menthol Active, paracetamol, pochodna kumaryny, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy we krwi, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Ziele tysiącznika – Interakcje

Preparaty zawierające ziele tysiącznika (Centaurium erythraea Rafn s.l., herba), takie jak Canephron N, nie wykazują udokumentowanych bezpośrednich interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami. Jednakże istotnym aspektem jest obecność etanolu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego, którego stężenie w gotowym produkcie wynosi 16,0-19,5% (V/V). Etanol ten może kumulować się w organizmie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zawierającymi etanol lub glikol propylenowy, co prowadzi do nasilenia działania sedatywnego, zaburzeń koordynacji psychoruchowej oraz pogorszenia funkcji poznawczych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy), gdzie ryzyko nasilenia efektów sedatywnych jest wysokie. Ponadto etanol może wpływać na aktywność enzymu CYP2E1, co potencjalnie zmienia metabolizm leków biotransformowanych przez ten izoenzym, wymagając monitorowania stężeń i ewentualnej modyfikacji dawek.
acenokumarol, barbiturany, benzodiazepiny, cytochrom P450, glikol propylenowy, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2E1, kumulacja etanolu, kwasica mleczanowa, leki depresyjne OUN, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpadaczkowe, metformina, monitorowanie INR, opioidowe leki przeciwbólowe, ośrodkowy układ nerwowy, warfaryna, wyciąg złożony, ziele tysiącznika
Leksykon leków
Interakcje leku – Panacit Extra 500 mg + 65 mg

Produkt leczniczy Panacit Extra zawiera 500 mg paracetamolu oraz 65 mg kofeiny i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol może mieć zmienione wchłanianie pod wpływem metoklopramidu, domperidonu (zwiększenie) oraz cholestyraminy (zmniejszenie), a także leków opóźniających opróżnianie żołądka, jak propantelina (opóźnienie działania). Długotrwałe stosowanie paracetamolu nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych kumaryn, zwiększając ryzyko krwawień. Paracetamol podnosi stężenia kwasu acetylosalicylowego i chloramfenikolu w osoczu, a probenecyd i salicylamid wpływają na jego wydalanie. Szczególnie istotne są interakcje zwiększające ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymów wątrobowych (barbiturany, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, dziurawiec, niektóre leki przeciwpadaczkowe, ryfampicyna) oraz izoniazydu. Długotrwałe łączenie paracetamolu z NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, może prowadzić do uszkodzenia nerek. Ponadto, paracetamol zmniejsza skuteczność lamotryginy i może nasilać toksyczność zydowudyny (neutropenia, hepatotoksyczność). Flukloksacylina w połączeniu z paracetamolem może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową.
barbituran, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom P450, domperidon, dziurawiec, flukloksacylina, glutation, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, klozapina, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinono-imina, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, paracetamol, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, salicylamid, substancja hepatotoksyczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tapamol 240 mg/5 ml

Paracetamol w postaci zawiesiny doustnej Tapamol (240 mg/5 ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście hepatotoksyczności. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak barbiturany, leki przeciwpadaczkowe (glutetimid, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) oraz ryfampicyna, co zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Również alkohol nasila toksyczność paracetamolu poprzez indukcję CYP2E1 i zwiększenie produkcji toksycznego metabolitu NAPQI, co może prowadzić do poważnych uszkodzeń wątroby nawet przy dawkach terapeutycznych. Długotrwałe stosowanie paracetamolu w dużych dawkach może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień. Ponadto, interakcje z NLPZ zwiększają ryzyko zaburzeń czynności nerek, a z ośrodkowo działającymi lekami przeciwbólowymi – ryzyko działań niepożądanych.
barbiturany, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutetimid, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kolestyramina, krwawienie, kwasica metaboliczna, lek hepatotoksyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, luka anionowa, metabolit paracetamolu, metoklopramid, NAPQI, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opróżnianie żołądka, pochodna kumaryny, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esogno 3 mg

Esogno (eszopiklon) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z okresem półtrwania około 6 godzin. Podanie leku po wysokotłuszczowym posiłku zmniejsza Cmax o 21% i opóźnia Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając na całkowitą ekspozycję (AUC). Eszopiklon wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (52-59%) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2E1, bez istotnego hamowania enzymów CYP450. Interakcje z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, zwiększają ekspozycję na lek, natomiast induktory mogą ją zmniejszać. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem do 75% dawki w postaci metabolitów, a mniej niż 10% w formie niezmienionej. Farmakokinetyka eszopiklonu jest liniowa w zakresie dawek 1-6 mg, bez kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eszopiklon, hepatocyty, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP2E1, metabolizm eszopiklonu, N-demetylo zopiklon, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, reakcja utleniania, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wysokotłuszczowy posiłek, zopiklon racemiczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap Direct Max 1000 mg

Paracetamol, główny składnik Apap Direct Max, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Probenecyd hamuje sprzęganie paracetamolu z kwasem glukuronowym, co prowadzi do około dwukrotnego zmniejszenia klirensu, wymagając redukcji dawki w celu uniknięcia hepatotoksyczności. Leki indukujące enzymy mikrosomalne, takie jak ryfampicyna oraz przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), zwiększają metabolizm paracetamolu, co może skutkować niespodziewaną hepatotoksycznością. Jednoczesne stosowanie z zydowudyną (AZT) podnosi ryzyko neutropenii, dlatego wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego. Ponadto, leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego modyfikują szybkość wchłaniania paracetamolu: metoklopramid przyspiesza, a leki opóźniające opróżnianie żołądka spowalniają jego absorpcję. Kolestyramina znacząco obniża wchłanianie paracetamolu, dlatego należy zachować co najmniej 1-godzinny odstęp między podaniem tych leków.
cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glukoza, hepatotoksyczność, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinoimina, neutropenia, niewydolność wątroby, ostre uszkodzenie wątroby, paracetamol, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paramax-Cod 500 mg + 30 mg

Produkt leczniczy PARAMAX-COD zawiera paracetamol (500 mg) oraz fosforan kodeiny półwodny (30 mg) i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol metabolizowany jest przez izoenzym wątrobowy CYP2E1, a kodeina ulega demetylacji do morfiny za pośrednictwem CYP2D6. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do stosowania z inhibitorami MAO (ryzyko stanu pobudzenia i hipertermii), lekami agonistyczno-antagonistycznymi opioidów (np. buprenorfina, pentazocyna), induktorami CYP2E1 (izoniazyd, ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) oraz alkoholem, który nasila hepatotoksyczność paracetamolu i depresję ośrodka oddechowego wywoływaną przez kodeinę. Współistniejące stosowanie leków depresyjnych na OUN, barbituranów, benzodiazepin czy leków cholinolitycznych wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, w tym depresji oddechowej i niedrożności porażennej jelit.
antykoagulanty, CYP2D6, demetylacja, depresja oddechowa, depresja OUN, fosforan kodeiny, hepatotoksyczność, induktory enzymatyczne, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2E1, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, leki agonistyczno-antagonistyczne, leki cholinolityczne, leki przeciwdepresyjne, leki uspokajające, mielotoksyczność, morfologia krwi, NAPQI, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, NLPZ, opioidowe leki przeciwbólowe, paracetamol, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, zespół odstawienny
Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Interakcje

Mykafungina charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A, co przekłada się na relatywnie niewielkie ryzyko interakcji w porównaniu z innymi lekami przeciwgrzybiczymi. Badania kliniczne wykazały brak istotnych zmian w farmakokinetyce mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z mykofenolanem mofetylu, cyklosporyną, takrolimusem, prednizolonem, flukonazolem, rytonawirem, ryfampicyną, worykonazolem oraz amfoterycyną B. Niemniej jednak, obserwowano umiarkowane zwiększenie biodostępności (AUC) itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18% w obecności mykafunginy, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności i ewentualnej korekty dawek tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z dezoksycholanem amfoterycyny B, gdzie jednoczesne podawanie powoduje około 30% wzrost ekspozycji na amfoterycynę B, co może zwiększać ryzyko toksyczności i wymaga ścisłego monitorowania oraz rozważenia stosunku korzyści do ryzyka terapii skojarzonej.
3-β-D-glukan, 3-β-D-glukanu, amfoterycyna B, biodostępność, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, dezoksycholan amfoterycyny B, farmakokinetyka mykafunginy, flukonazol, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP2E1, izoenzym CYP3A, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, synteza 1, syrolimus, takrolimus, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco 80 mg

Paracetamol wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paracetamolu z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), co zwiększa produkcję hepatotoksycznych metabolitów i ryzyko uszkodzenia wątroby. Również alkohol etylowy, poprzez indukcję CYP2E1 i zmniejszenie zapasów glutationu, potęguje toksyczność paracetamolu, co jest szczególnie groźne u osób nadużywających alkoholu. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień, a łączna terapia z NLPZ (ibuprofen, diklofenak, naproksen) podnosi ryzyko nefrotoksyczności. Zaleca się monitorowanie funkcji wątroby (ALT, AST, bilirubina, fosfataza alkaliczna), nerek (kreatynina, eGFR) oraz INR u pacjentów na lekach przeciwzakrzepowych.
bilirubina, chloramfenikol, cytochrom P450, fenytoina, fosfataza alkaliczna, funkcja nerek, funkcja wątroby, glutation, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, INR, izoenzym CYP2E1, kolestyramina, kreatynina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit hepatotoksyczny, metabolit paracetamolu, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, nadużywanie alkoholu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ondansetron, parametr funkcji wątroby, pochodna kumaryny, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenia czynności nerek, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paliperidone Teva 75 mg

Palmitynian paliperydonu, będący prolekiem paliperydonu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym umożliwiającym długotrwałe uwalnianie substancji czynnej po podaniu domięśniowym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po medianie 13 dni (Tmax), a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez co najmniej 4 miesiące. Biodostępność wynosi 100%, a pozorny okres półtrwania mieści się w zakresie 25-49 dni dla dawek 25-150 mg. Wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego powoduje około 28% wyższe Cmax w porównaniu do podania do mięśnia pośladkowego. Początkowy schemat dawkowania (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu, do mięśnia naramiennego) pozwala na szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych bez konieczności stosowania doustnego. Paliperydon wiąże się z białkami osocza w 74%, nie ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe (około 80% dawki w moczu). Metabolizm obejmuje cztery szlaki, z udziałem CYP2D6 i CYP3A4, jednak ich rola jest klinicznie nieistotna.
analiza farmakokinetyczna, dealkilacja, enancjomery paliperydonu, ester palmitynowy, hydroksylacja, hydroliza paliperydonu, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2A6, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP2E1, izoenzym CYP3A4, izoenzym CYP3A5, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens paliperydonu, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, mikrosomy wątrobowe, odłączenie benzizoksazolu, odwodornienie, palmitynian paliperydonu, prolek paliperydonu, stężenie paliperydonu, substrat P-glikoproteiny, symulacja farmakokinetyczna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu
Leksykon leków
Interakcje leku – Coldrex Junior C (300 mg + 5 mg + 20 mg)/sasz.

Coldrex Junior C zawiera paracetamol (300 mg), chlorowodorek fenylefryny (5 mg) oraz kwas askorbowy (20 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wchodzi w istotne interakcje z inhibitorami MAO, beta-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, digoksyną oraz lekami przyspieszającymi poród, co może prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca i innych powikłań sercowo-naczyniowych. Paracetamol nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny przy regularnym stosowaniu, zwiększa ryzyko nefrotoksyczności w połączeniu z NLPZ oraz może ulegać nasilonej hepatotoksyczności pod wpływem leków indukujących enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca, ryfampicyna). Kwas askorbowy zwiększa wchłanianie żelaza oraz glinu z leków zobojętniających, co wymaga uwzględnienia w terapii. Spożycie alkoholu podczas stosowania Coldrex Junior C jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i nasilenie działania presyjnego fenylefryny.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, beta-adrenolityk, chlorowodorek fenylefryny, cytochrom P450, digoksyna, domperidon, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie presyjne, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kwas askorbowy, lek hipotensyjny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, parametr funkcji wątroby, parametr układu krzepnięcia, pochodna kumaryny, ryfampicyna, salicylamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, witamina C, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml

Paracetamol, będący substancją czynną preparatu APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy cytochromu P450 (np. fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna), które zwiększają powstawanie hepatotoksycznych metabolitów paracetamolu, podnosząc ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Leki przeciwcholinergiczne opóźniają wchłanianie paracetamolu przez spowolnienie opróżniania żołądka, natomiast metoklopramid i domeperydon przyspieszają jego wchłanianie. Izoniazyd hamuje metabolizm paracetamolu, zwiększając jego stężenie i potencjalną toksyczność. Probenecyd wydłuża okres półtrwania paracetamolu, a propranolol podnosi jego stężenie w osoczu. Węgiel aktywny znacząco zmniejsza wchłanianie paracetamolu, co jest wykorzystywane w leczeniu zatruć. Ryfampicyna i leki przeciwpadaczkowe zwiększają klirens i ryzyko hepatotoksyczności. Hormonalne środki antykoncepcyjne i estrogeny mogą obniżać stężenie paracetamolu w osoczu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną.
aktywność aminotransferaz, alkohol etylowy, aminotransferaza, bilirubina, biodostępność, chloramfenikol, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, dehydrogenaza mleczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, fosfataza zasadowa, glutation, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny metabolit paracetamolu, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, kwas paraaminobenzoesowy, lamotrygina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, neutropenia, opróżnianie żołądka, paracetamol, probenecyd, propranolol, ryfampicyna, test bentiromidowy, węgiel aktywny, zydowudyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paramax Rapid 500 mg 500 mg

Paracetamol (Paramax Rapid 500 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego metabolizm, toksyczność oraz skuteczność terapeutyczną. Induktory CYP2E1 (izoniazyd, ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) przyspieszają metabolizm paracetamolu, zwiększając ryzyko hepatotoksyczności nawet przy dawkach terapeutycznych. Probenecyd opóźnia eliminację metabolitów, co również zwiększa toksyczność wątrobową. Paracetamol nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny), wymuszając monitorowanie INR, a jednoczesne stosowanie z zydowudyną (AZT) może prowadzić do mielotoksyczności, wymagając kontroli morfologii krwi. Interakcje z NLPZ zwiększają ryzyko zaburzeń czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z chorobami nerek. Ponadto, inhibitory MAO są przeciwwskazane ze względu na ryzyko stanu pobudzenia i hipertermii.
alkohol etylowy, choroba wątroby, domperidon, działanie hepatotoksyczne, enzym CYP2E1, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, funkcja wątroby, inhibitor MAO, INR, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, karbamazepina, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metabolit hepatotoksyczny, metoklopramid, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinoimina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, parametr koagulologiczny, pochodna kumaryny, probenecyd, przedawkowanie paracetamolu, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, salicylamid, toksyczne uszkodzenie wątroby, toksyczność szpiku kostnego, toksyczność wątrobowa, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Baxter 10 mg/ml

Paracetamol Baxter (10 mg/ml, roztwór do infuzji) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Probenecyd znacząco zmniejsza klirens paracetamolu prawie dwukrotnie poprzez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Salicylamid wydłuża okres półtrwania (t1/2) paracetamolu, co może prowadzić do kumulacji leku. Induktory enzymów (karbamazepina, fenytoina, barbiturany, ryfampicyna) zwiększają produkcję hepatotoksycznych metabolitów, podnosząc ryzyko uszkodzenia wątroby. Współstosowanie paracetamolu w dawce 4 g/dobę przez ≥4 dni z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować niewielkie odchylenia INR, co wymaga intensyfikacji monitoringu krzepnięcia. Flukloksacylina może indukować kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, co wymaga ścisłej kontroli równowagi kwasowo-zasadowej.
barbiturany, barbiturat, choroba wątroby, CYP2E1, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, efekt toksyczny, enzym metabolizujący, etanol, farmakokinetyka paracetamolu, farmakolog kliniczny, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, induktor enzymu, induktory enzymów, INR, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, klirens, krzepnięcie krwi, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, luka anionowa, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm paracetamolu, N-acetylo-p-benzochinonoimina, nadużywanie alkoholu, NAPQI, okres półtrwania, okres półtrwania leku, paracetamol, podanie dożylne, polipragmazja, probenecyd, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie wątroby, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Sevorane 100%

Sewofluran (Sevorane) wykazuje szerokie bezpieczeństwo i skuteczność w połączeniu z wieloma lekami stosowanymi podczas zabiegów chirurgicznych, w tym z lekami działającymi na ośrodkowy i wegetatywny układ nerwowy, środkami zwiotczającymi mięśnie szkieletowe, antybiotykami aminoglikozydowymi, hormonami, preparatami krwi oraz lekami kardiologicznymi, w tym adrenaliną. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków adrenomimetycznych (adrenalina, noradrenalina, izoprenalina), które mogą zwiększać ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, oraz sympatykomimetyków o działaniu pośrednim (amfetamina, efedryna) ze względu na ryzyko ostrego epizodu nadciśnieniowego. Przerwanie leczenia nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, tranylcypromina) na co najmniej 2 tygodnie przed zabiegiem jest zalecane z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Sewofluran może nasilać działanie beta-adrenolityków (propranolol, metoprolol) oraz antagonistów kanału wapniowego (nifedypina, werapamil, diltiazem), co może prowadzić do znacznego niedociśnienia tętniczego i zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Metabolizm sewofluranu jest zwiększany przez induktory CYP2E1, takie jak izoniazyd i alkohol, co podnosi stężenia fluorków w osoczu i potencjalnie nasila hepatotoksyczność.
adrenalina, alfentanyl, antagonista wapnia, atrakurium, barbiturany, benzodiazepiny, blokada przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, ciężkie niedociśnienie, cytochrom P450, depolaryzujący środek zwiotczający, depresja oddechowa, depresja oddechowa i krążeniowa, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, efekt hemodynamiczny, hiperkaliemia, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, izoprenalina, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek beta-adrenolityczny, MAC, nefrotoksyczność, niedepolaryzujący środek zwiotczający, nieselektywny inhibitor MAO, noradrenalina, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, pankuronium, pochodna dihydropirydyny, podtlenek azotu, przełom nadciśnieniowy, sewofluran, stężenie fluorków, stężenie potasu w surowicy, sufentanyl, sukcynylocholina, sympatykomimetyk o działaniu pośrednim, układ sercowo-naczyniowy, wekuronium, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Helicid 40 40 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę licznych leków poprzez zmianę pH żołądka oraz hamowanie izoenzymu CYP2C19. Klinicznie istotne interakcje dotyczą zwłaszcza leków przeciwretrowirusowych (np. nelfinawir – zmniejszenie ekspozycji o 40%, atazanawir – redukcja ekspozycji do 75% przy dawce 40 mg omeprazolu), przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol – istotne zmniejszenie wchłaniania), onkologicznych (erlotynib – zmniejszenie wchłaniania, metotreksat – możliwe zwiększenie stężenia) oraz leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak warfaryna (ryzyko zwiększonego działania przeciwzakrzepowego), klopidogrel (zmniejszenie ekspozycji na metabolit o 46% i hamowania agregacji płytek o 16%) czy takrolimus (zwiększenie stężenia w surowicy). W przypadku takrolimusa i metotreksatu zalecane jest ścisłe monitorowanie stężeń i dostosowanie dawkowania. Omeprazol może także zwiększać biodostępność digoksyny o około 10% oraz stężenia sakwinawiru o 70%, co wymaga odpowiedniej kontroli klinicznej.
aktywność enzymu, atazanawir, błona śluzowa żołądka, choroba przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa żołądka, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, farmakokinetyka leków, glikozyd nasercowy, hamowanie agregacji płytek, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2E1, klopidogrel, lek immunosupresyjny, lek onkologiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, nelfinawir, pH treści żołądkowej, refluksowe zapalenie przełyku, sakwinawir, układ enzymatyczny wątroby, układ krzepnięcia, wydzielanie kwasu solnego, zakażenie HIV
Leksykon substancji czynnych
Sewofluran – Interakcje

Sewofluran, jako wziewny środek znieczulenia ogólnego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne podczas prowadzenia znieczulenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami sympatykomimetycznymi, zwłaszcza adrenaliną, gdzie dawka nie powinna przekraczać 5 μg/kg masy ciała ze względu na ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, sewofluran nasila działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie (wekuronium, pankuronium, atrakurium), co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania blokady nerwowo-mięśniowej. Wartość MAC sewofluranu ulega zmniejszeniu o około 50% u dorosłych i 25% u dzieci pod wpływem podtlenku azotu, co należy uwzględnić w planowaniu znieczulenia. Induktory CYP2E1, takie jak izoniazyd i alkohol, nasilają metabolizm sewofluranu, zwiększając stężenie fluorków w osoczu i ryzyko hepatotoksyczności, dlatego zaleca się przerwanie ich stosowania odpowiednio przed zabiegiem (izoniazyd – 2 tygodnie, alkohol – minimum 24-48 godzin).
alfentanyl, aminoglikozyd, anestetyk wziewny, antagonista wapnia, atrakurium, barbituran, benzodiazepina, cytochrom P450, działanie arytmogenne, działanie chronotropowe, działanie dromotropowe, działanie hepatotoksyczne, działanie inotropowe, fentanyl, inhibitor MAO, intubacja dotchawicza, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek adrenomimetyczny, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, minimalne stężenie pęcherzykowe, niedepolaryzujący środek zwiotczający, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pankuronium, pochodna dihydropirydyny, podtlenek azotu, przełom nadciśnieniowy, sewofluran, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, sufentanyl, sukcynylocholina, sympatykomimetyk o działaniu pośrednim, wegetatywny układ nerwowy, wekuronium, wziewny środek znieczulenia ogólnego, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Theraflu Max Grip 1000 mg + 70 mg + 10 mg

Theraflu MAX GRIP zawiera 1000 mg paracetamolu, 70 mg kwasu askorbinowego oraz 10 mg chlorowodorku fenylefryny, co wiąże się z licznymi istotnymi interakcjami farmakologicznymi. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje wysokie ryzyko interakcji z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), beta-adrenolitykami, lekami przeciwnadciśnieniowymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, digoksyną oraz alkaloidami sporyszu, prowadząc do poważnych działań niepożądanych, takich jak wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca czy ergotyzm. Paracetamol natomiast wchodzi w interakcje z warfaryną (zwiększając ryzyko krwawień przy regularnym stosowaniu), lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, izoniazyd), co podnosi ryzyko hepatotoksyczności, a także z substancjami hepatotoksycznymi i salicylamidem, wpływając na metabolizm i eliminację leku. Dodatkowo, paracetamol może zaburzać wyniki oznaczania glukozy we krwi.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, amitryptylina, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze krwi, cytochrom P450, digoksyna, domperidon, działanie przeciwzakrzepowe, ergotamina, ergotyzm, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, glutation, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, karbamazepina, kolestyramina, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, metoklopramid, metysergid, mikrosomalny enzym wątrobowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, nadciśnienie tętnicze, pochodna kumaryny, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, salicylamid, substancja hepatotoksyczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie hepatocytu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Kwiat pierwiosnka z kielichem – Interakcje

Na podstawie dostępnych danych klinicznych, kwiat pierwiosnka z kielichem (Primula veris L. i/lub Primula elatior (L.) Hill.) stosowany w preparacie Sinupret nie wykazuje istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Substancja ta zawiera aktywne składniki, takie jak saponiny triterpenowe i flawonoidy, które teoretycznie mogą wpływać na metabolizm i działanie innych leków, jednak dotychczasowe badania nie potwierdziły klinicznie znaczących oddziaływań. Preparat Sinupret jest wyciągiem płynnym zawierającym 19% (V/V) etanolu, a rozpuszczalnik ekstrakcyjny zawiera 59% (V/V) etanolu, co stanowi istotny czynnik w kontekście potencjalnych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych.
barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, disulfiram, działanie niepożądane, działanie sedatywne, flawonoidy, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2E1, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka z kielichem, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, Primula elatior, Primula veris, próg drgawkowy, reakcja disulfiramopodobna, saponiny triterpenowe, Sinupret, wyciąg płynny, ziele szczawiu, ziele werbeny
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Synoptis 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne klinicznie istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają metabolizm paracetamolu do toksycznych metabolitów, co podnosi ryzyko uszkodzenia wątroby i wymaga ograniczenia dawki oraz monitorowania funkcji wątroby. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z pochodnymi kumaryny (np. warfaryna) może nasilać działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga kontroli INR. Interakcje z chloramfenikolem opóźniają jego wydalanie, zwiększając toksyczność, natomiast probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu niemal dwukrotnie, co może wymagać redukcji dawki. Ponadto, flukloksacylina może sprzyjać rozwojowi kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową, a zydowudyna (AZT) zwiększa ryzyko neutropenii, co wymaga ścisłej kontroli hematologicznej.
chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom P450, domperidon, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność paracetamolu, induktor enzymu wątrobowego, INR, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, luka anionowa, metoklopramid, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinoimina, neutropenia, opróżnianie żołądka, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, stres oksydacyjny, supresja szpiku kostnego, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wolny rodnik, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Hyperforyna – Interakcje

Hyperforyna, aktywny składnik wyciągu z dziurawca (Hypericum perforatum L.), indukuje enzymy cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz transporter P-glikoproteinę, co prowadzi do istotnych interakcji farmakokinetycznych. Wskutek indukcji tych enzymów dochodzi do obniżenia stężenia w osoczu wielu leków, co może skutkować zmniejszeniem ich skuteczności terapeutycznej. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), inhibitorami proteaz HIV (amprenawir, indynawir), cytostatykami (irynotekan) oraz antykoagulantami (warfaryna), gdzie ryzyko kliniczne jest bardzo wysokie i stosowanie łączne jest bezwzględnie przeciwwskazane. Ponadto, hyperforyna może osłabiać działanie doustnych środków antykoncepcyjnych, prowadząc do krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcji, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcyjnych.
alkohol etylowy, amitryptylina, amprenawir, antykoagulant, benzodiazepina, buspiron, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, feksofenadyna, finasteryd, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hyperforyna, indynawir, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, irynotekan, izoenzym CYP2E1, izoenzym CYP3A4, krwawienie międzymiesiączkowe, lek anestezjologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek psychotropowy, metadon, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, paroksetyna, sertralina, statyna, symwastatyna, takrolimus, tryptan, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apenal 500 mg

Lek Apenal w postaci czopków zawiera paracetamol w dawkach 250 mg i 500 mg i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby. W tych stanach dochodzi do zaburzeń metabolizmu i eliminacji paracetamolu, co zwiększa ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek opóźnione wydalanie metabolitów dodatkowo potęguje ryzyko toksyczności. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem naczynioruchowym, a w ciężkich przypadkach anafilaksją lub wstrząsem anafilaktycznym.
choroba alkoholowa, cytochrom P450, czopek, dolegliwości bólowe, glutation, hepatotoksyczność, izoenzym CYP2E1, metabolity paracetamolu, metabolizm paracetamolu, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, reakcja anafilaktyczna, świąd, toksyczne metabolity paracetamolu, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna