alkaloid sporyszu
Alkaloidy sporyszu to naturalne związki organiczne zawierające azot, produkowane przez grzyb buławinka czerwona (Claviceps purpurea), który pasożytuje na zbożach, szczególnie życie. Należą do grupy alkaloidów indolowych i mają złożoną strukturę chemiczną opartą na układzie ergoliny.
Z punktu widzenia medycznego, alkaloidy sporyszu wykazują silne działanie farmakologiczne, głównie na ośrodkowy układ nerwowy oraz na mięśnie gładkie. Oddziałują na receptory serotoninowe, dopaminowe i adrenergiczne, co przekłada się na ich różnorodne efekty kliniczne. Najważniejsze alkaloidy sporyszu to ergotamina, ergometryna, ergokryptyna i kwas lizergowy.
W praktyce klinicznej pochodne alkaloidów sporyszu znajdują zastosowanie w leczeniu migreny (ergotamina), zatrzymaniu krwawienia poporodowego (ergometryna), zaburzeniach wydzielania prolaktyny (bromokryptyna) oraz w chorobie Parkinsona (kabergolina). Warto zaznaczyć, że z uwagi na wąskie okno terapeutyczne i potencjał wywoływania poważnych działań niepożądanych, takich jak skurcz naczyń i ergotyzm, stosowanie alkaloidów sporyszu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania.
Historycznie, spożycie zanieczyszczonego sporyszem ziarna prowadziło do masowych zatruć, znanych jako ergotyzm lub „ogień św. Antoniego”, charakteryzujących się halucynacjami, konwulsjami i gangreną kończyn. Współcześnie, rygorystyczne kontrole jakości zbóż znacząco zmniejszyły ryzyko przypadkowych zatruć.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bromocorn 2,5 mg
Bromocorn, zawierający 2,5 mg bromokryptyny w postaci mezylanu, jest alkaloidem sporyszu stosowanym w leczeniu schorzeń endokrynologicznych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bromokryptynę lub substancje pomocnicze, w tym 175,64 mg laktozy (184,88 mg laktozy jednowodnej) na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bromokryptyna nie powinna być stosowana u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, nadciśnieniem w ciąży (w tym rzucawką i stanem przedrzucawkowym), nadciśnieniem po porodzie, chorobą wieńcową oraz innymi ciężkimi zaburzeniami układu krążenia. Szczególną ostrożność wymaga podawanie leku w okresie poporodowym w celu zahamowania laktacji ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak gwałtowne nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, napady drgawkowe, udar mózgu oraz zaburzenia psychiczne.
alkaloid sporyszu, badanie echokardiograficzne, bromokryptyna mezylanu, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze krwi, laktoza jednowodna, makrogruczolak przysadki, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, nietolerancja laktozy, ocena neurologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, rzucawka, schorzenie endokrynologiczne, udar mózgu, wada zastawkowa serca, zaburzenie psychiczne, zaburzenie wzroku, zahamowanie laktacji, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 500 500 mg
Klarytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy, wydłużeniem odstępu QT (wrodzonym lub nabytym), komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek. Ze względu na silne hamowanie izoenzymu CYP3A4, klarytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do kumulacji leków i poważnych działań niepożądanych, w tym zagrażających życiu arytmii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują jednoczesne stosowanie z astemizolem, cyzaprydem, domperydonem, pimozydem, terfenadyną, alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), kolchicyną, tikagrelorem, iwabradyną, ranolazyną oraz lomitapidem. Wymienione połączenia zwiększają ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii, toksyczności leków oraz innych powikłań, takich jak rabdomioliza czy zatrucie sporyszem.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dihydroergotamina, doustny antykoagulant, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, karbamazepina, klarytromycyna, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek arytmogenny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwpadaczkowy, lomitapid, lowastatyna, makrolid, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja anafilaktyczna, symwastatyna, takrolimus, tikagrelor, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Interakcje leku – Orebriton 60 mg
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na tikagrelor (2,4-krotne zwiększenie Cmax i 7,3-krotne AUC) oraz zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają ekspozycję tikagreloru (Cmax o 73%, AUC o 86%), zmniejszając jego skuteczność, dlatego ich stosowanie jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie, co wymaga zachowania ostrożności. Tikagrelor nie wpływa na CYP2C9, a jego jednoczesne stosowanie z heparyną, ASA czy desmopresyną nie zmienia farmakokinetyki ani działania przeciwpłytkowego.
alkaloid sporyszu, atorwastatyna, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krzepnięcia po aktywacji, desmopresyna, digoksyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, heparyna, induktor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, kinaza fosfokreatynowa, lewonorgestrel, rabdomioliza, rosuwastatyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tikagrelor, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Mononit 60 Retard 60 mg
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna Mononit 60 Retard, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie powikłań, zwłaszcza nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie izosorbidu monoazotanu z riociguatem oraz inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia i zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie z lekami o działaniu wazodylatacyjnym, takimi jak β-adrenolityki, diuretyki, antagoniści wapnia, inhibitory ACE, neuroleptyki czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia i dostosowania dawki. Spożywanie alkoholu podczas terapii zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, zawrotów głowy i omdleń, dlatego jest zdecydowanie niewskazane.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, działanie antagonistyczne, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, homeostaza układu krążenia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izosorbidu monoazotan, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek β-adrenolityczny, Mononit 60 Retard, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, odruchowa tachykardia, powikłanie sercowo-naczyniowe, riociguat, sapropteryna, syldenafil, syntaza tlenku azotu, szlak tlenku azotu, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wardenafil, zapaść naczyniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lekoklar 125 mg/5 ml
Stosowanie klarytromycyny w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (Lekoklar 125 mg/5 ml lub 250 mg/5 ml) wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na klarytromycynę, inne makrolidy lub składniki pomocnicze, a także u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, klarytromycyna nie powinna być stosowana u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji leku i toksyczności. Zawartość sacharozy w zawiesinie (2,4 g/5 ml) wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami wchłaniania węglowodanów.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, klarytromycyna, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwymiotny, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość, neuroleptyk, niedokrwienie obwodowe, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń, statyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie sporyszem, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klabax 500 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Klabax 500 mg, jest makrolidowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z wydłużeniem odstępu QT, arytmiami komorowymi (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń rytmu serca. Ponadto, lek nie powinien być podawany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z zaburzeniami czynności nerek, co może prowadzić do kumulacji substancji czynnej i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje lekowe, które mogą stanowić bezwzględne przeciwwskazania do jej stosowania.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia, astemizol, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, domperydon, ergotamina, hiperlipidemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, izoenzym CYP3A4, klarytromycyna, kolchicyna, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja alergiczna, symwastatyna, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Leuzek 100 mg
Imatynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają Cmax imatynibu o 26% i AUC o 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają Cmax i AUC imatynibu odpowiednio o 54% i 74%, co może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego i wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego stosowania. Imatynib hamuje również metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2D6, powodując wzrost ich stężeń, co jest szczególnie istotne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak cyklosporyna, takrolimus, pimozyd, fentanyl czy metoprolol (wzrost Cmax i AUC o 23%). Monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawkowania tych leków jest zalecane.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczy, bloker kanału wapniowego, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, glejak złośliwy, heparyna niskocząsteczkowa, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, L-asparaginaza, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewotyroksyna, mielosupresja, O-glukuronidacja paracetamolu, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra białaczka limfoblastyczna Philadelphia, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, statyna, symwastatyna, triazolobenzodiazepina, tyreoidektomia, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Klarmin 250 mg
Klarytromycyna, jako silny inhibitor CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie zmian stężeń leków w surowicy. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jej łączenie z cyzaprydem, pimozydem, astemizolem, terfenadyną, alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna) oraz lomitapidem ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak torsade de pointes, miopatia, rabdomioliza czy ostre zatrucie z niedokrwieniem tkanek. Leki indukujące CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz) obniżają stężenie klarytromycyny, co może wymagać monitorowania skuteczności i rozważenia alternatywnej terapii. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, zwiększają Cmax klarytromycyny o 31%, Cmin o 182% i AUC o 77%, co wymaga dostosowania dawki, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek.
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, biodostępność, bradyarytmia, częstoskurcz komorowy, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie sedatywne, hamowanie CYP3A, hamowanie P-glikoproteiny, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, indukcja enzymu, induktor CYP3A, inhibitor cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie komór, niedokrwienie kończyn, niewydolność nerek, rabdomioliza, skurcz naczyń, statyna, torsade de pointes, triazolobenzodiazepina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Molsidomina WZF 4 mg
Molsydomina, stosowana w dawkach 2 mg i 4 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania molsydominy z inhibitorami PDE5 (sildenafil, tadalafil, wardenafil) oraz stymulatorami rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (sGC), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, współpodawanie molsydominy z iloprostem wymaga regularnego monitorowania obrazu krwi i agregacji płytek, gdyż może prowadzić do znacznego zahamowania agregacji płytek krwi. Interakcje z lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne, beta-adrenolitykami, antagonistami wapnia oraz innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi mogą nasilać działanie hipotensyjne molsydominy, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, azotany organiczne, ciśnienie tętnicze krwi, działanie hipotensyjne, farmakolog kliniczny, farmakoterapia, iloprost, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, molsydomina, niedociśnienie tętnicze, obraz krwi, omdlenie, sildenafil, stymulator rozpuszczalnej cyklazy guanylowej, tadalafil, tlenek azotu, wardenafil, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rulid
Roksytromycyna w dawce 150 mg (preparat Rulid) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych interakcji i działań niepożądanych. Przede wszystkim należy unikać jednoczesnego stosowania z alkaloidami sporyszu, które mogą wywołać silne zwężenie naczyń krwionośnych i prowadzić do martwicy kończyn. U pacjentów z niewydolnością wątroby lek jest przeciwwskazany w ciężkich postaciach, a w łagodnych i umiarkowanych wymaga monitorowania funkcji wątroby. Nerkowe wydalanie roksytromycyny stanowi około 10% dawki, dlatego dawkowanie nie wymaga modyfikacji przy niewydolności nerek. W trakcie terapii, zwłaszcza długotrwałej (>2 tygodnie), zaleca się kontrolę czynności wątroby, nerek oraz morfologii krwi. U pacjentów z miastenią może dojść do nasilenia objawów, co wymaga szczególnego nadzoru klinicznego.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, Clostridium difficile, fluorochinolon, hipokaliemia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek psychotropowy, martwica kończyn, miastenia, morfologia krwi, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowa reakcja skórna, roksytromycyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zatrucie sporyszem, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed forte 200 mg/5 ml
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd i hydroksychlorochina, ze względu na wysokie ryzyko zaburzeń rytmu serca. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podaniami. Ponadto, azytromycyna zwiększa stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania klinicznego i oznaczania stężenia digoksyny w surowicy. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (wymagane regularne monitorowanie czasu protrombinowego) oraz cyklosporyny, której Cmax i AUC0-5 ulegają istotnemu zwiększeniu, co wymaga modyfikacji dawki i monitorowania stężenia leku.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azytromycyna, biodostępność, cetyryzyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, jednojądrzaste komórki krwi, karbamazepina, kolchicyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim-sulfametoksazol, warfaryna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dihydroergotamina, zawarta w preparacie Dihydroergotaminum Filofarm w postaci roztworu doustnego o stężeniu 2 mg/g, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych charakterystycznych dla alkaloidów sporyszu. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów z zaburzeniami rytmu serca (bradykardia, tachykardia) oraz objawami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak nudności i wymioty. Preparat nie jest przeznaczony do terapii długotrwałej, gdyż przedłużone stosowanie może prowadzić do poważnych powikłań, w tym włóknienia zastawek serca, zapalenia osierdzia oraz zwłóknienia opłucnej i pozaotrzewnowego. Zaleca się wykonanie badania echokardiograficznego przed rozpoczęciem terapii oraz w trakcie leczenia w celu wczesnego wykrycia zmian włóknieniowych. W przypadku wystąpienia objawów włóknienia terapię należy natychmiast przerwać.
alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, badanie echokardiograficzne, ból głowy, ból głowy polekowy, bradykardia, dihydroergotamina, Dihydroergotaminum Filofarm, działanie niepożądane, ergotyzm, glicerol, niedokrwienie, nudność i wymioty, proces włóknienia, skurcz naczyń, tachykardia, USG serca, włóknienie opłucnej, włóknienie zastawek serca, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie osierdzia, zwłóknienie pozaotrzewnowe, zwłóknienie zastawek serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Aurovitas 250 mg
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o 25%, dlatego zaleca się podawanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po tych lekach. Wśród leków przeciwwirusowych, efawirenz (400 mg/dobę) i dydanozyna (400 mg/dobę) nie wykazują istotnych interakcji, natomiast azytromycyna zwiększa stężenia fosforylowanej zydowudyny, co może mieć potencjalnie korzystny efekt u pacjentów z HIV. Nelfinawir (750 mg TID) podnosi stężenia azytromycyny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Istotne jest monitorowanie stężeń substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, ze względu na ich wzrost w surowicy podczas jednoczesnego stosowania z azytromycyną. Ponadto, azytromycyna może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, co wymaga regularnej kontroli czasu protrombinowego. W przypadku cyklosporyny obserwuje się istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, biodostępność azytromycyny, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka azytromycyny, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciwhistaminowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, neutropenia, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu, wydłużenie odstępu QT, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Sinora 0,2 mg/ml
Produkt leczniczy Sinora (noradrenalina) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z wziewnymi halogenowymi środkami znieczulającymi (halotan, sewofluran, izofluran, desfluran), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, amitryptylina, doksepina) oraz lekami serotoninergicznymi i adrenergicznymi (wenlafaksyna, duloksetyna, mirtazapina), co może skutkować ciężkimi komorowymi zaburzeniami rytmu serca oraz napadowym nadciśnieniem tętniczym. W przypadku nieselektywnych i selektywnych inhibitorów MAO (fenelzyna, izokarboksazyd, moklobemid), linezolidu oraz beta-blokerów (propranolol, metoprolol, atenolol) konieczny jest ścisły nadzór medyczny ze względu na ryzyko nasilenia działania presyjnego i ciężkiego nadciśnienia tętniczego. Dodatkowo, leki takie jak hormony tarczycy (lewotyroksyna), glikozydy nasercowe (digoksyna), leki przeciwarytmiczne (amiodaron, propafenon), alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) oraz oksytocyna mogą nasilać działanie kardiologiczne noradrenaliny, co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów sercowo-naczyniowych.
alkaloid sporyszu, antybiotyk oksazolidynonowy, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazokonstrykcyjne, EKG, glikozyd nasercowy, hormon tarczycy, imipramina, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, linezolid, monitoring ciśnienia tętniczego, napadowe nadciśnienie tętnicze, nieselektywny inhibitor MAO, noradrenalina, oksytocyna, receptor adrenergiczny, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor MAO typu A, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wziewny środek znieczulający, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klarmin 250 mg
Klarytromycyna w dawce 250 mg (Klarmin) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy, w tym na klarytromycynę oraz na substancje pomocnicze, takie jak żółcień chinolinowa. Lek nie powinien być stosowany jednocześnie z astemizolem, cyzaprydem, pimozydem i terfenadyną ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii, takich jak torsade de pointes, tachykardia komorowa czy migotanie komór. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie klarytromycyny z tikagrelorem, iwabradyną, ranolazyną, alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), kolchicyną oraz lomitapidem ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym miopatii i zatrucia sporyszem.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwpłytkowy, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na lek, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rabdomioliza, statyna, substrat CYP3A4, tabletka powlekana, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zatrucie sporyszem, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Daruph 63 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, co stanowi wysokie ryzyko toksyczności i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna (zmniejszająca AUC dazatynibu o 82%), deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają stężenie leku, co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Deksametazon, będący słabym induktorem, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, dazatynib silnie wiąże się z białkami osocza (~96%), co stwarza teoretyczne ryzyko interakcji z innymi lekami wiążącymi się z białkami, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska nie zostało jeszcze potwierdzone.
achlorhydria, alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, AUC, białko osocza, CYP3A4, dziurawiec, ekspozycja na lek, enzym CYP3A4, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, lek przeciwgrzybiczny, lek zobojętniający, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, wodorotlenek magnezu, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Mononit 10 10 mg
Izosorbidu monoazotan wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z riociguatem oraz inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) ze względu na ryzyko zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. Alkohol potęguje efekt hipotensyjny izosorbidu monoazotanu, zwiększając ryzyko hipotonii ortostatycznej oraz upośledzenia zdolności psychomotorycznych, co wymaga zalecenia abstynencji lub znacznego ograniczenia spożycia. Ponadto, izosorbidu monoazotan może nasilać działanie hipotensyjne leków wazodylatacyjnych, β-adrenolityków, diuretyków, antagonistów wapnia, ACE-inhibitorów, neuroleptyków oraz trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawkowania.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, działanie wazodilatacyjne, efekt hipotensyjny, hipotonia ortostatyczna, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, izosorbidu monoazotan, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek β-adrenolityczny, neuroleptyk, parametr hemodynamiczny, powikłanie sercowo-naczyniowe, receptory β-adrenergiczne, riociguat, sapropteryna, syldenafil, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, tolerancja krzyżowa, tolerancja lekowa, wardenafil - Leksykon leków
Interakcje leku – Pabal 100 mcg/ml
Karbetocyna w dawce 100 mikrogramów/ml, stosowana do wstrzykiwań, wykazuje potencjalne interakcje farmakologiczne z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy, co wynika z jej strukturalnego podobieństwa do oksytocyny. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami przeciwbólowymi, przeciwskurczowymi oraz środkami do znieczulenia przewodowego, jednak istnieje ryzyko nasilenia działania hipertensyjnego przy jednoczesnym lub sekwencyjnym stosowaniu karbetocyny z lekami naczynioskurczowymi (np. efedryna, fenylefryna, noradrenalina) oraz alkaloidami sporyszu (np. metyloergometryna). Ponadto, prostaglandyny (dinoproston, mizoprostol) mogą potencjalnie nasilać efekt karbetocyny, a wziewne środki znieczulające (halotan, cyklopropan) mogą osłabiać jej działanie na macicę i nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych i rytmu serca.
alkaloid sporyszu, blokada ogona końskiego, działanie hipertensyjne, działanie hipotensyjne, ergometryna, halogenowy środek znieczulający, hipotonia, karbetocyna, lek naczynioskurczowy, lek przeciwbólowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulenia miejscowego, metyloergometryna, nadciśnienie tętnicze, okres poporodowy, oksytocyna, prostaglandyna, roztwór do wstrzykiwań, środek wziewny, wziewny środek znieczulający, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Azycyna 250 mg
Azytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi kwas solny powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia (Cmax) azytromycyny w surowicy o około 25%, co wymaga unikania jednoczesnego podawania. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu azytromycyny z cyzaprydem ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca. Interakcje z digoksyną i kolchicyną mogą prowadzić do zwiększenia ich stężeń w surowicy, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny i obserwacji klinicznej pacjenta. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi ergotaminy jest przeciwwskazane z powodu ryzyka zatrucia sporyszem. Ponadto, azytromycyna może nasilać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny, co wymaga regularnego monitorowania czasu protrombinowego. W przypadku cyklosporyny obserwuje się istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki.
alkaloid sporyszu, azytromycyna, biodostępność leku, cytochrom P450, czas protrombinowy, działanie przeciwzakrzepowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, jednojądrzasta komórka krwi obwodowej, lek antyhistaminowy, lek prokinetyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas solny, morfologia krwi, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, rabdomioliza, substrat glikoproteiny P, układ odpornościowy, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV - Leksykon leków
Interakcje leku – Lekoklar 250 mg/5 ml
Klarytromycyna, jako inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne prowadzące do istotnego zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lekami przeciwhistaminowymi i prokinetycznymi takimi jak astemizol, cyzapryd, terfenadyna, pimozyd oraz domperydon, co może skutkować wydłużeniem odstępu QT i groźnymi zaburzeniami rytmu serca (torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór). Również połączenie z alkaloidami sporyszu (ergotaminą, dihydroergotaminą) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ostrego zatrucia sporyszem objawiającego się skurczem naczyń i niedokrwieniem tkanek. Doustne podanie midazolamu w dawce 500 mg dwa razy na dobę wraz z klarytromycyną powoduje 7-krotne zwiększenie AUC midazolamu, co znacząco podnosi ryzyko nadmiernej sedacji i depresji oddechowej, dlatego takie połączenie jest bezwzględnie przeciwwskazane.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, AUC, biodostępność leku, choroba wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, ergotamina, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja z alkoholem, kinaza kreatynowa, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, midazolam doustny, migotanie komór, miopatia, niedokrwienie kończyn, ośrodkowy układ nerwowy, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, skurcz naczyń krwionośnych, statyna, stężenie leku w osoczu, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Zatoki 200 mg + 30 mg
Produkt leczniczy Nurofen Zatoki zawiera ibuprofen (200 mg) oraz pseudoefedrynę (30 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Ibuprofen może hamować kardioprotekcyjne działanie kwasu acetylosalicylowego w dawce ≤75 mg/dobę oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych przewodu pokarmowego i nerek przy jednoczesnym stosowaniu z innymi NLPZ, kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi i SSRI. Ponadto, ibuprofen może nasilać toksyczność metotreksatu, litu, cyklosporyny, takrolimusu oraz zwiększać ryzyko niewydolności serca i zaburzeń rytmu serca przy stosowaniu glikozydów nasercowych. Pseudoefedryna natomiast zwiększa ryzyko nadciśnienia tętniczego i zaburzeń rytmu serca w połączeniu z innymi sympatykomimetykami, lekami antycholinergicznymi, oksytocyną oraz alkaloidami sporyszu. Stosowanie inhibitorów MAO i RIMA jest przeciwwskazane do 14 dni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, antybiotyk chinolonowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, ergotamina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, ibuprofen i pseudoefedryna, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory monoaminooksydazy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antycholinergiczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, metotreksat, mifepryston, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, oksytocyna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, przesączanie kłębuszkowe, SSRI, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, udar mózgu, układ krwiotwórczy, warfaryna, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie ogólne, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed 500 mg
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje specyficzny profil interakcji lekowych, różniący się od innych makrolidów brakiem istotnego wpływu na układ cytochromu P450. Wchłanianie azytromycyny może być zmniejszone (Cmax o około 25%) przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających, dlatego zaleca się przyjmowanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po tych lekach. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd i hydroksychlorochina, które mogą prowadzić do arytmii komorowych i torsade de pointes, co wymaga unikania lub ścisłego monitorowania EKG. Istotne klinicznie jest także zwiększenie biodostępności cyklosporyny (wzrost Cmax i AUC0-5), co wymaga monitorowania stężenia i dostosowania dawki. Ponadto, azytromycyna może zwiększać stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania klinicznego i oznaczania stężenia digoksyny w surowicy.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, działanie niepożądane, efawirenz, EKG, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, kumaryny, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, statyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim i sulfametoksazol, warfaryna, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem, zydowudyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ergotaminum Filofarm 1 mg
Ergotaminum Filofarm to lek w postaci tabletek drażowanych zawierający 1 mg ergotaminy winianu w każdej tabletce, stosowany głównie w terapii migreny oraz innych bólów naczyniowych głowy. Tabletki zawierają substancje pomocnicze, które mogą mieć znaczenie kliniczne, takie jak 55,25 mg sacharozy (istotne u pacjentów z cukrzycą), 42,8 mg laktozy (45 mg laktozy jednowodnej, ważne przy nietolerancji laktozy) oraz 0,0002 mg parahydroksybenzoesanu metylu (E 218), który może wywoływać reakcje alergiczne. Formulacja leku obejmuje składniki rdzenia i otoczki, które pełnią funkcje wypełniaczy, środków rozsadzających, poślizgowych oraz konserwujących, co wpływa na stabilność i maskowanie smaku substancji czynnej.
alkaloid sporyszu, ból naczyniowy głowy, cukrzyca, ergotaminy winian, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, migrena, nietolerancja laktozy, parahydroksybenzoesan metylu, podanie doustne, reakcja alergiczna, sacharoza, środek rozsadzający, substancja poślizgowa, tabletka drażowana - Leksykon leków
Interakcje leku – Cilostazol LEK-AM 100 mg
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W dawce 150 mg dwa razy na dobę nie wydłuża czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak współstosowanie z innymi lekami przeciwpłytkowymi (np. ASA, klopidogrel) i przeciwzakrzepowymi wymaga ostrożności ze względu na ryzyko addytywnego działania i zwiększonego ryzyka krwawień. Szczególnie przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu z co najmniej dwoma dodatkowymi lekami przeciwpłytkowymi lub przeciwzakrzepowymi. W badaniu CASTLE odnotowano wzrost częstości krwotoków przy jednoczesnym stosowaniu cylostazolu, ASA i klopidogrelu. W przypadku doustnych antykoagulantów, takich jak warfaryna, zaleca się częste monitorowanie parametrów krzepnięcia (PT, APTT) pomimo braku bezpośredniego wpływu cylostazolu na te parametry.
agregacja płytek, alkaloid sporyszu, atorwastatyna, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, hamowanie agregacji płytek, inhibitor fosfodiesterazy III, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lowastatyna, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, symwastatyna, tachykardia odruchowa, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Benzoesan sodu – Interakcje
Benzoesan sodu (E211), powszechnie stosowany jako substancja konserwująca w produktach leczniczych, może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza w preparatach zawierających efedrynę (np. Tussipect) oraz cefalosporyny (np. cefuroksym w Zinnat). W przypadku leków z efedryną, interakcje obejmują zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych lub halotanu, zmniejszenie skuteczności leków hipotensyjnych, a także potencjalnie niebezpieczny wzrost ciśnienia tętniczego przy stosowaniu inhibitorów MAO, z efektem utrzymującym się do 2 tygodni po ich odstawieniu. Ponadto, acetazolamid i związki alkalizujące mocz mogą zwiększać stężenie efedryny we krwi, a sympatykomimetyki takie jak salbutamol nasilają działania niepożądane na układ krążenia. W preparatach z cefalosporynami benzoesan sodu jako substancja pomocnicza może wpływać na metabolizm leków, a interakcje dotyczą głównie cefalosporyn, np. zmniejszenie biodostępności cefuroksymu przez leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego, zwiększenie stężenia i okresu półtrwania cefuroksymu przez probenecyd oraz ryzyko zwiększenia INR przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych.
acetazolamid, alkalizacja moczu, alkaloid sporyszu, benzoesan sodu, cefalosporyna, cefuroksym, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, efedryna, glikozyd nasercowy, halotan, inhibitor MAO, INR, lek hipotensyjny, lek zmniejszający kwaśność soku żołądkowego, oksytocyna, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, reakcja disulfiramopodobna, salbutamol, substancja konserwująca, sympatykomimetyk, tachykardia, zaburzenie rytmu serca, zaczerwienienie skóry - Leksykon leków
Interakcje leku – Klabax 500 mg
Klarytromycyna, jako silny inhibitor enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jej łączenie z lekami takimi jak cyzapryd, pimozyd, domperydon, astemizol, terfenadyna, alkaloidy sporyszu, midazolam doustny, lowastatyna, symwastatyna, lomitapid, kolchicyna, tikagrelor, iwabradyna i ranolazyna ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, miopatii, rabdomiolizy oraz ostrej toksyczności. Rytonawir znacząco zwiększa ekspozycję na klarytromycynę (wzrost Cmax o 31%, Cmin o 182%, AUC o 77%) i hamuje powstawanie aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny 30-60 mL/min (zmniejszenie o 50%) oraz <30 mL/min (zmniejszenie o 75%), z maksymalną dawką 1 g/dobę. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina) obniżają stężenie klarytromycyny poniżej wartości terapeutycznych, co może osłabić skuteczność leczenia.
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, bradyarytmia, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, czynność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, enzym CYP3A4, hipoglikemia, inhibitor fosfodiesterazy, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, kompleks Mycobacterium avium, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, midazolam doustny, migotanie komór, niedokrwienie kończyn, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, rabdomioliza, reakcja dyzulfiramopodobna, skurcz naczyń, stan stacjonarny, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Taclar 250 mg
Taclar (klarytromycyna) w dawce 250 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz u osób przyjmujących leki wydłużające odstęp QT, takie jak astemizol, cyzapryd, pimozyd i terfenadyna, ze względu na ryzyko groźnych arytmii komorowych (tachykardia komorowa, migotanie komór, torsade de pointes). Przeciwwskazane jest także łączenie klarytromycyny z tikagrelorem, ranolazyną, alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) oraz doustnymi postaciami midazolamu z powodu ryzyka toksyczności i przedłużonej sedacji. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z wydłużonym odstępem QT, zaburzeniami rytmu serca, hipokaliemią oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby i nerek, gdzie metabolizm i eliminacja klarytromycyny są upośledzone, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym ototoksyczności i zaburzeń kardiologicznych.
alkaloid sporyszu, depresja ośrodkowego układu nerwowego, enzym CYP3A4, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, lek przeciwdławicowy, lek przeciwpłytkowy, makrolid, martwica tkanki, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyk, niedokrwienie kończyn, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rozpad komórek mięśniowych, skurcz naczyń obwodowych, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem