AUC leku
AUC (Area Under the Curve) leku to parametr farmakokinetyczny określający całkowitą ekspozycję organizmu na substancję leczniczą. Reprezentuje on pole powierzchni pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu od momentu podania do nieskończoności (lub do momentu całkowitej eliminacji).
Wartość AUC jest kluczowa w ocenie biodostępności leków oraz w określaniu schematów dawkowania. Większa wartość AUC oznacza, że organizm jest eksponowany na większą ilość leku przez dłuższy czas. Parametr ten jest szczególnie istotny przy porównywaniu biorównoważności różnych formulacji tego samego leku oraz przy określaniu efektywności terapeutycznej.
W praktyce klinicznej AUC jest wykorzystywane do monitorowania terapii lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie precyzyjna kontrola stężenia leku w organizmie jest kluczowa dla bezpieczeństwa pacjenta. Parametr ten pozwala również na dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie leków mogą być zmienione.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apra-swift 15 mg
Dane przedkliniczne dotyczące arypiprazolu, substancji czynnej preparatu Apra-swift, obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, karcynogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Wyniki wskazują, że istotne działania toksyczne pojawiają się jedynie przy dawkach lub ekspozycjach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach obserwowano toksyczny wpływ na nadnercza przy dawkach 20-60 mg/kg/dobę przez 104 tygodnie, z AUC przekraczającym 3-10-krotnie wartości ludzkie. Zwiększona częstość raków nadnerczy u samic szczurów występowała przy dawce 60 mg/kg/dobę, gdzie AUC przekraczało 10-krotnie ekspozycję u ludzi. Najwyższa ekspozycja bez indukcji nowotworów odpowiadała 7-krotnej ekspozycji ludzkiej. U małp stwierdzono kamicę żółciową związaną z odkładaniem metabolitów arypiprazolu przy dawkach 25-125 mg/kg/dobę, z AUC 1-3-krotnie wyższym niż u ludzi, jednak stężenia metabolitów w żółci ludzkiej przy dawce 30 mg/dobę nie przekraczały 6% stężeń małp, co jest poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, AUC leku, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kamica żółciowa, karcynogenność, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, obumieranie komórek miąższowych, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daruph 16 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5–3 godzin. Ekspozycja leku (AUC) jest proporcjonalna do dawki w zakresie 16–111 mg, a spożycie posiłku bogatotłuszczowego powoduje niewielki, nieklinicznie istotny wzrost AUC o 11%. Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (38% CV) niż z posiłkiem (24% CV). U pacjentów objętość dystrybucji wynosi około 2505 L (CV 93%), a dazatynib wiąże się z białkami osocza w 96%. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania wynosi 3–5 godzin u zdrowych ochotników i około 5–6 godzin u pacjentów, a klirens pozorny to 363,8 L/godz. (CV 81,3%). Eliminacja następuje głównie drogą jelitową (85% dawki w kale), z minimalnym wydalaniem przez nerki (4% w moczu).
AUC leku, biodostępność leku, ciężka niewydolność wątroby, enzym CYP3A4, farmakokinetyka dazatynibu, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, proporcjonalność dawki, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Interakcje
Worykonazol jest silnym inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4), przez które jest metabolizowany, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory lub induktory tych enzymów mogą znacząco zmieniać stężenia worykonazolu w osoczu, a worykonazol z kolei zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza wydłużenia odstępu QTc i ryzyka torsades de pointes. Przykładowo, ryfampicyna (600 mg QD) obniża Cmax worykonazolu o 93% i AUCτ o 96%, natomiast rytonawir w dawce 400 mg BID zmniejsza Cmax o 66% i AUCτ o 82%. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie worykonazolu z lekami takimi jak astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, terfenadyna, iwabradyna, alkaloidy sporyszu, czy syrolimus (Cmax ↑6,6-krotnie, AUC0-∞ ↑11-krotnie). W przypadku leków takich jak efawirenz, ryfabutyna, fenytoina czy rytonawir w małych dawkach, konieczne jest dostosowanie dawkowania worykonazolu lub unikanie kojarzenia, ze względu na istotne zmiany farmakokinetyczne i ryzyko utraty skuteczności lub toksyczności.
alkaloid sporyszu, alkaloid Vinca, antagonista receptora histaminowego H2, AUC leku, barbituran, benzodiazepina, CYP450, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, hipoglikemia, induktor CYP450, induktor P-gp, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy, izoenzym cytochromu P450, jednoczesne stosowanie leków, lek przeciwzakrzepowy, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obciążenie wątroby, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, rabdomioliza, reakcja fotowrażliwości, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, substrat CYP3A4, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności kory nadnerczy, zaburzenie rytmu serca, zapaść oddechowa, zatrucie lekiem - Leksykon leków
Interakcje leku – Doxonex 4 mg
Doksazosyna, składnik aktywny leku Doxonex, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil), które mogą prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Ponadto doksazosyna nasila działanie hipotensyjne innych α-adrenolityków oraz leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga ścisłego nadzoru hemodynamicznego i ewentualnej korekty dawki. W badaniach klinicznych wykazano, że cymetydyna w dawce 400 mg dwa razy na dobę powoduje 10% wzrost średniej wartości AUC doksazosyny (1 mg), co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej (27%) i zwykle nie wymaga zmiany dawkowania.
AUC leku, białka osocza, cymetydyna, doksazosyna, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, etanol, farmakokinetyka leku, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek pętlowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, tiazydowy lek moczopędny, wazodylatacja, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Omeprazol Medreg 40 mg
Omeprazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację pH żołądkowego oraz hamowanie izoenzymu CYP2C19. Znaczące klinicznie są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV, gdzie omeprazol obniża ekspozycję na nelfinawir o 40% i jego metabolit M8 o 75-90%, a także zmniejsza stężenie atazanawiru o 75% przy dawce 40 mg/dobę i o 30% przy 20 mg/dobę, co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub niezalecanym. Omeprazol istotnie obniża aktywację klopidogrelu, redukując stężenie jego aktywnego metabolitu o 46% i hamowanie agregacji płytek o 16%, co wymaga unikania ko-terapii. Ponadto, omeprazol zwiększa biodostępność digoksyny o około 10%, co wymaga monitorowania szczególnie u osób starszych, oraz może podnosić stężenia metotreksatu, fenytoiny, R-warfaryny i takrolimusa, wskazując na konieczność kontroli terapeutycznej i dostosowania dawek.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, atazanawir, AUC leku, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP450, digoksyna, działanie niepożądane, erlotynib, farmakokinetyka leku, fenytoina, glikozyd nasercowy, HIV, inhibitor enzymu, itrakonazol, izoenzym, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klopidogrel, kwas solny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądkowe, posakonazol, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, toksyczność digoksyny, treść żołądkowa, worykonazol - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dextin 25 mg
Deksketoprofen trometamol, substancja czynna preparatu DEXTIN w dawce 25 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie około 30 minut (zakres 15-60 minut). Spożycie pokarmu opóźnia Tmax i obniża Cmax, nie wpływając jednak na całkowitą biodostępność (AUC). Lek wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny z okresem półtrwania w fazie dystrybucji 0,35 godziny oraz w fazie eliminacji 1,65 godziny. Wysokie (99%) wiązanie z białkami osocza oraz niska objętość dystrybucji (<0,25 l/kg) wskazują na ograniczoną dystrybucję do tkanek. Brak kumulacji przy wielokrotnym podawaniu potwierdza stabilność farmakokinetyczną leku, co jest istotne dla bezpieczeństwa terapii.
AUC leku, białka osocza, biodostępność leku, biodostępność substancji czynnej, deksketoprofen trometamol, deksketoprofen trometamolu, działanie przeciwbólowe, enancjomer, lek przeciwzapalny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, profil farmakokinetyczny, sprzęganie z glukuronidami, stabilność stereochemiczna, stężenie maksymalne leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib G.L. Pharma 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach, co potwierdza przewidywalność działania leku. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność między dawką a AUC oraz Cmax, które osiągają wartości terapeutyczne (62,9-101 ng/ml) niezbędne do zahamowania fosforylacji receptorów. Sunitynib i jego główny czynny metabolit wykazują kumulację odpowiednio 3-4 i 7-10-krotną, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) pojawia się po 6-12 godzinach, a biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit) oraz dużą objętością dystrybucji (Vd = 2230 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
AUC leku, białko BCRP, CYP3A4, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, farmakokinetyka sunitynibu, GIST, induktory i inhibitory enzymatyczne, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Aurovitas 20 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej farmakokinetyka ulega istotnym modyfikacjom pod wpływem leków i czynników indukujących lub hamujących ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, prowadząc do obniżenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczące zwiększenie stężenia maksymalnego (Cmax wzrost o 54-77%) oraz pola pod krzywą (AUC wzrost o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Inne substancje, takie jak fluoksetyna, cymetydyna czy leki zobojętniające kwas solny, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
agonista dopaminy, antagonista receptorowy, AUC leku, badanie EKG, biodostępność, biodostępność leku, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, działanie antagonistyczne, farmakodynamika, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, indukcja enzymatyczna, indukcja metabolizmu, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymatyczny, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens leku, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek zobojętniający, lek zobojętniający kwas solny, lit, lit pierwiastek, metabolizm leku, nadmierna sedacja, nikotynizm, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, palenie tytoniu, pole pod krzywą stężeń, politerapia, sedacja, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne leku, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie koordynacji, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Vortemyel 1 mg
Bortezomib, substancja czynna leku Vortemyel, wykazuje słabe hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4), z ograniczonym udziałem CYP2D6 w metabolizmie (~7%). Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC bortezomibu o 35% (90% CI: 1,032-1,772), co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają AUC o 45%, co może znacząco zmniejszyć skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19 (omeprazol) oraz słabi induktorzy CYP3A4 (deksametazon) nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. W terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem obserwuje się wzrost AUC o 17%, bez konieczności modyfikacji dawkowania.
alkohol etylowy, AUC leku, bortezomib, cytochrom P450, deksametazon, dziurawiec, farmakokinetyka leku, fenobarbital, fenotyp metabolizmu, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, izoenzymy cytochromu, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, leukopenia, melfalan, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metformina, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, omeprazol, pochodna sulfonylomocznika, prednizon, ryfampicyna, rytonawir, stężenie glukozy, substancja czynna, szpiczak mnogi, szpik kostny, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vilpin 5 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Vilpin (5 mg i 10 mg), charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie 64-80%, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po 6-12 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (ok. 97,5%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z wydalaniem około 10% niezmienionego leku i 60% metabolitów. Okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens, wydłużony okres półtrwania oraz wzrost AUC o 40-60%, co wymaga dostosowania dawki.
absorpcja leku, AUC leku, białka osocza, biodostępność amlodypiny, biodostępność leku, eliminacja leku, farmakokinetyka amlodypiny, klirens doustny, klirens leku, metabolizm amlodypiny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie leku w surowicy, Vilpin, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxar 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku DOXAR, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z biodostępnością około 65% i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 2 godzinach (Tmax). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie podlega O-demetylacji i hydroksylacji, z udziałem enzymów cytochromu P450: przede wszystkim CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2D6 i CYP2C9. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku. Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę i pozwala na utrzymanie stężenia terapeutycznego przez całą dobę.
absorpcja leku, AUC leku, biodostępność leku, biotransformacja leku, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, DOXAR, eliminacja dwufazowa leku, hydroksylacja, klirens leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stężenie terapeutyczne, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlomyl
Amlodypina (Amlomyl 5 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), gdzie obserwowano zwiększoną częstość obrzęku płuc, mimo braku nasilenia objawów niewydolności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens amlodypiny jest zmniejszony, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania i wzrostem AUC o 40-60%, dlatego zaleca się rozpoczynanie terapii od najmniejszej dawki i stopniowe jej zwiększanie. U osób starszych klirens jest obniżony, co również powoduje wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawki, gdyż stężenia leku nie korelują ze stopniem uszkodzenia nerek, a amlodypina nie jest usuwana podczas dializy. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga się po 6-12 godzinach, a okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, AUC leku, biodostępność leku, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, dystrybucja leku, działanie rakotwórcze, klasyfikacja NYHA, klirens całkowity leku, metabolizm wątrobowy, mutagenność, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, przełom nadciśnieniowy, stężenie maksymalne leku, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie leku, wpływ na płodność, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil SUN 20 mg
Tadalafil, substancja czynna preparatu Tadalafil SUN, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Biodostępność nie została jednoznacznie określona, jednak wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu ani pory podania, co ułatwia stosowanie leku. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z okresem półtrwania około 17,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez układ pokarmowy (61% dawki) oraz nerki (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. U osób starszych (≥65 lat) klirens jest zmniejszony, co skutkuje wzrostem AUC o 25%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC leku, biodostępność leku, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, klirens leku, łagodna niewydolność nerek, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne leku, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazole Kabi 2 mg/ml
Flukonazol, składnik aktywny Fluconazole Kabi (2 mg/ml, roztwór do infuzji), jest umiarkowanym inhibitorem cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymów CYP2C9, CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co powoduje utrzymanie działania hamującego enzymy przez 4-5 dni po odstawieniu leku. Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc i zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, jednoczesne stosowanie flukonazolu z lekami takimi jak cyzapryd, terfenadyna (≥400 mg flukonazolu), astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna, halofantryna oraz amiodaron wymaga przeciwwskazań lub szczególnej ostrożności. Ryfampicyna zmniejsza AUC flukonazolu o 25% i skraca jego okres półtrwania o 20%, co może wymagać zwiększenia dawki flukonazolu. Hydrochlorotiazyd zwiększa stężenie flukonazolu w osoczu o 40%, jednak bez konieczności zmiany dawkowania.
AUC leku, benzodiazepiny krótkodziałające, CYP2C9, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, doustna antykoncepcja, indukcja metabolizmu leku, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C19, kardiotoksyczność, kinaza kreatynowa, klirens leku, leki immunosupresyjne, leki przeciwzakrzepowe, metabolizm fenytoiny, metabolizm karbamazepiny, metabolizm leku, nefrotoksyczność, NLPZ, odstęp QT, odstęp QTc, okres półtrwania leku, pochodne kumaryny, rabdomioliza, takrolimus, torsade de pointes, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gluadda 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku Gluadda (50 mg tabletki), wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1,7 godziny, z biodostępnością wynoszącą 85%. Spożycie pokarmu opóźnia czas osiągnięcia Cmax do 2,5 godziny i zmniejsza jego wartość o około 19%, jednak całkowita ekspozycja (AUC) pozostaje niezmieniona, co nie wpływa klinicznie na dawkowanie. Wildagliptyna charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%) oraz objętością dystrybucji Vss około 71 litrów, wskazującą na dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm leku obejmuje głównie hydrolizę do nieaktywnego metabolitu LAY151 (57% dawki), z udziałem enzymów nerkowych i częściowo DPP-4, bez istotnego udziału cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja wildagliptyny odbywa się głównie przez nerki (85% dawki z moczem, 23% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 2 godzin po podaniu dożylnym i 3 godzin po doustnym. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, bez istotnych różnic związanych z płcią czy BMI.
AUC leku, biodostępność leku, cytochrom P450, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, peptydaza dipeptydylowa IV, przewlekła niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gabitril 15 mg
Tiagabina, substancja czynna Gabitrilu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia (Cmax) i opóźnienie czasu jego osiągnięcia (Tmax), jednak całkowita ilość wchłoniętego leku pozostaje niezmieniona. Objętość dystrybucji wynosi około 1 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (ok. 96%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Tiagabina jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A cytochromu P450, bez indukcji lub hamowania ich aktywności, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Jednakże leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon, znacząco zwiększają klirens tiagabiny, skracając jej okres półtrwania z 7-9 godzin do 2-3 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania.
AUC leku, biodostępność leku, chlorowodorek jednowodny, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, enzymy CYP3A, fenobarbital, fenytoina, induktor enzymów wątrobowych, interakcja lek-pokarm, izomer 5-okso-tiolenowy, karbamazepina, klirens wątrobowy, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, prymidon, tiagabina, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Axipio 5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku Axipio, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na enzymy CYP3A4 i transporter P-gp. Silne inhibitory tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), podwajają AUC apiksabanu i zwiększają Cₘₐₓ o 1,6 raza, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory (np. diltiazem 360 mg/dobę, naproksen 500 mg, klarytromycyna 500 mg 2x/dobę) powodują wzrost AUC o 40-60% i Cₘₐₓ o 30-60%, jednak nie wymagają modyfikacji dawki. Silne induktory CYP3A4 i P-gp, takie jak ryfampicyna, obniżają AUC apiksabanu o około 54% i Cₘₐₓ o 42%, co może obniżać skuteczność terapii, zwłaszcza w profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, gdzie stosowanie apiksabanu nie jest zalecane. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi ryzyko krwawienia jest znacznie podwyższone, co stanowi przeciwwskazanie poza wyjątkowymi sytuacjami klinicznymi (np. zmiana leczenia, podtrzymanie drożności cewników).
ablacja cewnikowa, antagonista receptora GPIIb/IIIa, apiksaban, AUC leku, biotransformacja leku, czynnik krzepnięcia Xa, dipirydamol, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, enoksaparyna, fenobarbital, fenytoina, heparyna niefrakcjonowana, induktor CYP3A4 i P-gp, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4 i P-gp, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niezastawkowe migotanie przedsionków, prasugrel, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, węgiel aktywny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxycyclinum Polfarmex 100 mg
Doksycyklina w dawce 100 mg (doksycyklina hyklan) charakteryzuje się szybkim i proporcjonalnym do dawki wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu 2,6 μg/ml osiąganym po około 2 godzinach po podaniu 200 mg. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-90%) oraz długi okres półtrwania wynoszący 18-22 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, który może wydłużyć się do około 25 godzin przy niewydolności nerek. Farmakokinetyka umożliwia dawkowanie raz na dobę, co poprawia adherencję terapeutyczną. Doksycyklina dobrze przenika do tkanek i płynów ustrojowych, osiągając terapeutyczne stężenia w wielu narządach, w tym w gruczole krokowym, jajnikach, macicy, pęcherzu moczowym, żółci, wątrobie, mięśniach, kościach, oskrzelach, płucach, węzłach chłonnych, zatokach oraz migdałkach podniebiennych. Przenika także przez barierę łożyskową i do mleka matki, co wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
aktywność przeciwbakteryjna, antybiotyk tetracyklinowy, AUC leku, bariera łożyskowa, doksycykliny hyklan, dystrybucja leku, hemodializa, kumulacja leku, laktoza jednowodna, modyfikacja dawkowania, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, płyny ustrojowe, profil farmakokinetyczny, przenikanie do tkanek, stężenie terapeutyczne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami krwi