terapia poczwórna
Terapia poczwórna to schemat leczenia stosowany przede wszystkim w eradykacji zakażenia Helicobacter pylori. Składa się z czterech różnych leków podawanych jednocześnie, co zwiększa skuteczność terapii i zmniejsza ryzyko rozwoju lekooporności bakterii. Standardowo obejmuje inhibitor pompy protonowej (IPP) oraz trzy antybiotyki lub dwa antybiotyki i preparat bizmutu.
Najczęściej stosowanym schematem terapii poczwórnej jest połączenie IPP, bizmutu oraz dwóch antybiotyków (np. tetracykliny i metronidazolu). Alternatywnie może zawierać IPP i trzy antybiotyki (np. amoksycylinę, klarytromycynę i metronidazol). Taka kombinacja leków pozwala na atakowanie bakterii poprzez różne mechanizmy działania, co istotnie zwiększa skuteczność eradykacji.
Terapia poczwórna zazwyczaj stosowana jest jako leczenie drugiego rzutu po niepowodzeniu terapii potrójnej, lub jako leczenie pierwszego rzutu w regionach o wysokiej oporności H. pylori na klarytromycynę. Czas trwania leczenia najczęściej wynosi 10-14 dni. Skuteczność eradykacji przy zastosowaniu tego schematu sięga 85-95%, co jest znacząco wyższe niż w przypadku terapii potrójnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzód żołądka – Leczenie
Leczenie wrzodu żołądka koncentruje się na eliminacji czynników etiologicznych, takich jak Helicobacter pylori oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), oraz na redukcji wydzielania kwasu solnego poprzez inhibitory pompy protonowej (IPP). Standardowa eradykacja H. pylori obejmuje terapię potrójną (IPP + klarytromycyna 500 mg 2x/d + amoksycylina 1 g 2x/d lub metronidazol 500 mg 2x/d przez 7-14 dni) lub terapię poczwórną z bizmutem w regionach o wysokiej oporności na klarytromycynę (>15-20%). W przypadku wrzodów indukowanych NLPZ zaleca się odstawienie lub redukcję NLPZ, stosowanie IPP przez 4-8 tygodni oraz ewentualną profilaktykę IPP u pacjentów wymagających długotrwałej terapii NLPZ. IPP, takie jak omeprazol, pantoprazol, esomeprazol czy lanzoprazol, są lekami pierwszego wyboru, zapewniającymi wyższy wskaźnik gojenia w porównaniu z antagonistami receptorów H2 (famotydyna, ranitydyna).
analog prostaglandyny, antagonista receptora H2, antrektomia, antygen H. pylori, częściowa gastrektomia, enzym trawienny, eradykacja bakterii, Helicobacter pylori, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, iniekcja adrenaliny, koagulacja termiczna, komórka okładzinowa żołądka, kwas acetylosalicylowy, lek cytoprotekcyjny, lek zobojętniający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, perforacja wrzodu, pyloroplastyka, receptor histaminowy H2, resuscytacja płynowa, terapia poczwórna, terapia potrójna, test oddechowy, wagotomia, zwężenie odźwiernika