antygen H. pylori
Antygen H. pylori to białko powierzchniowe bakterii Helicobacter pylori, które jest wykrywane w testach diagnostycznych używanych do identyfikacji tego patogenu. Obecność tych antygenów może być wykryta w próbkach kału pacjentów zakażonych H. pylori, co stanowi nieinwazyjną metodę diagnostyczną.
Testy wykrywające antygen H. pylori w kale wykorzystują przeciwciała monoklonalne lub poliklonalne skierowane przeciwko specyficznym białkom bakteryjnym. Metody te charakteryzują się wysoką czułością (94%) i swoistością (97%), co czyni je wartościowym narzędziem w diagnostyce pierwotnego zakażenia oraz w monitorowaniu skuteczności eradykacji.
Diagnostyka oparta na wykrywaniu antygenu H. pylori jest szczególnie użyteczna u pacjentów pediatrycznych oraz w przypadkach, gdy endoskopia jest przeciwwskazana. Dodatkowo, w przeciwieństwie do testów serologicznych, obecność antygenu w kale potwierdza aktywne zakażenie, a nie tylko kontakt z patogenem w przeszłości.
Badanie antygenu H. pylori może być również stosowane do oceny skuteczności terapii eradykacyjnej po 4-8 tygodniach od zakończenia leczenia. Negatywny wynik testu sugeruje skuteczną eliminację bakterii, podczas gdy wynik pozytywny wskazuje na niepowodzenie terapii lub reinfekcję.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzód żołądka – Leczenie
Leczenie wrzodu żołądka koncentruje się na eliminacji czynników etiologicznych, takich jak Helicobacter pylori oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), oraz na redukcji wydzielania kwasu solnego poprzez inhibitory pompy protonowej (IPP). Standardowa eradykacja H. pylori obejmuje terapię potrójną (IPP + klarytromycyna 500 mg 2x/d + amoksycylina 1 g 2x/d lub metronidazol 500 mg 2x/d przez 7-14 dni) lub terapię poczwórną z bizmutem w regionach o wysokiej oporności na klarytromycynę (>15-20%). W przypadku wrzodów indukowanych NLPZ zaleca się odstawienie lub redukcję NLPZ, stosowanie IPP przez 4-8 tygodni oraz ewentualną profilaktykę IPP u pacjentów wymagających długotrwałej terapii NLPZ. IPP, takie jak omeprazol, pantoprazol, esomeprazol czy lanzoprazol, są lekami pierwszego wyboru, zapewniającymi wyższy wskaźnik gojenia w porównaniu z antagonistami receptorów H2 (famotydyna, ranitydyna).
analog prostaglandyny, antagonista receptora H2, antrektomia, antygen H. pylori, częściowa gastrektomia, enzym trawienny, eradykacja bakterii, Helicobacter pylori, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, iniekcja adrenaliny, koagulacja termiczna, komórka okładzinowa żołądka, kwas acetylosalicylowy, lek cytoprotekcyjny, lek zobojętniający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, perforacja wrzodu, pyloroplastyka, receptor histaminowy H2, resuscytacja płynowa, terapia poczwórna, terapia potrójna, test oddechowy, wagotomia, zwężenie odźwiernika