jatrogenna niedoczynność tarczycy

Jatrogenna niedoczynność tarczycy to stan niedostatecznej produkcji hormonów tarczycy, który powstaje w wyniku interwencji medycznych. Jest ona najczęstszą postacią wtórnej niedoczynności tarczycy i może być następstwem leczenia chirurgicznego (częściowego lub całkowitego usunięcia gruczołu), terapii jodem radioaktywnym stosowanej w nadczynności tarczycy czy chorobie Gravesa-Basedowa, a także farmakoterapii.

Do leków mogących wywołać jatrogenną niedoczynność tarczycy należą: amiodaron (z uwagi na wysoką zawartość jodu), lit, interferon alfa, inhibitory kinaz tyrozynowych stosowane w leczeniu onkologicznym oraz tionamidy (propylotiouracyl, tiamazol). Szczególnie narażeni są pacjenci z wcześniej istniejącymi chorobami autoimmunologicznymi tarczycy.

Objawy kliniczne obejmują zmęczenie, senność, zwiększoną wrażliwość na zimno, suchość skóry, zaparcia, przyrost masy ciała, obrzęki, bradykardię oraz zaburzenia koncentracji. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia TSH, które jest podwyższone, oraz obniżonych poziomów fT4 i fT3. Leczenie polega na substytucji hormonalnej z zastosowaniem lewotyroksyny.

Monitorowanie funkcji tarczycy jest konieczne u pacjentów poddawanych terapiom mogącym wpływać na czynność tego gruczołu. Szczególnej uwagi wymagają kobiety w ciąży, pacjenci w podeszłym wieku oraz osoby z chorobami układu sercowo-naczyniowego, u których niedoczynność tarczycy może nasilać istniejące problemy zdrowotne.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl