krwiak śródopłucnowy
Krwiak śródopłucnowy (hemothorax) to nagromadzenie krwi w jamie opłucnej, przestrzeni pomiędzy opłucną ścienną a opłucną płucną. Stan ten najczęściej powstaje w wyniku urazu klatki piersiowej, zarówno tępego, jak i penetrującego, który powoduje uszkodzenie naczyń krwionośnych w obrębie klatki piersiowej.
Diagnostyka krwiaka śródopłucnowego obejmuje badanie fizykalne, RTG klatki piersiowej, USG oraz tomografię komputerową. W badaniu radiologicznym widoczne jest zacienienie jamy opłucnej, przy czym już 300-500 ml krwi w jamie opłucnej jest wykrywalne w pozycji stojącej pacjenta.
Leczenie zależy od wielkości krwiaka i stanu klinicznego pacjenta. Niewielkie krwiaki mogą być leczone zachowawczo, natomiast większe wymagają drenażu jamy opłucnej. W przypadku masywnego krwawienia lub niestabilności hemodynamicznej konieczna jest interwencja chirurgiczna. Nieleczony krwiak śródopłucnowy może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niewydolność oddechowa, zakażenie czy włóknienie opłucnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Abagat 150 mg
Przedawkowanie dabigatranu eteksylatu (substancji czynnej Abagat 150 mg) wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań krwotocznych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Diagnostyka opiera się na badaniach koagulologicznych, w tym kalibrowanym teście ilościowym dTT (rozcieńczonym czasie trombinowym), który pozwala na ocenę stężenia dabigatranu i ryzyka krwawienia. W przypadku potwierdzenia przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii oraz podjęcie działań wspomagających eliminację leku, przede wszystkim poprzez utrzymanie odpowiedniej diurezy, a w ciężkich przypadkach rozważenie dializy, ze względu na niski stopień wiązania dabigatranu z białkami osocza.
aPTT, białko osocza, choroba zakrzepowo-zatorowa, czas częściowej tromboplastyny, czas trombinowy, czynnik VIIa, dabigatran eteksylat, dializa, diureza, działanie przeciwzakrzepowe, hematolog, hemostaza chirurgiczna, hipotensja, idarucyzumab, koncentrat czynników krzepnięcia, koncentrat płytek krwi, krwawienie, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z dróg moczowych, krwawienie z nosa, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak śródopłucnowy, krwiak zaotrzewnowy, krwiomocz, krwiste wymioty, krzepliwość krwi, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, powikłanie krwotoczne, przetoczenie krwi, smolisty stolec, substancja czynna, tachykardia, test dTT, test koagulologiczny, wstrząs hipowolemiczny, wylew podskórny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Axaltra 2,5 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, nawet do dawek rzędu 1960 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne głównie z powodu ryzyka powikłań krwotocznych o różnym nasileniu i lokalizacji. Farmakokinetycznie, po przekroczeniu dawki 50 mg obserwuje się efekt pułapowy, co oznacza brak dalszego wzrostu ekspozycji leku w osoczu, a okres półtrwania wynosi około 5-13 godzin. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta, uwzględniające objawy krwawień oraz potencjalne działania niepożądane. Wczesne interwencje obejmują podanie węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania oraz zastosowanie andeksanetu alfa – specyficznego antidotum wiążącego inhibitor czynnika Xa i odwracającego działanie rywaroksabanu.
andeksanet alfa, aprotynina, desmopresyna, efekt pułapowy, fasciotomia, inhibitor czynnika Xa, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiak śródopłucnowy, krwiak zaotrzewnowy, krwiomocz, krwioplucie, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, małopłytkowość, niewydolność oddechowa, okres półtrwania rywaroksabanu, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie rywaroksabanu, rekombinowany czynnik VIIa, siarczan protaminy, świeżo mrożone osocze, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny, wylew podspojówkowy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół przedziałów powięziowych