właściwość antydiuretyczna
Właściwość antydiuretyczna to zdolność substancji do zmniejszania produkcji moczu przez nerki. Głównym hormonem o działaniu antydiuretycznym jest wazopresyna (ADH – hormon antydiuretyczny), która zwiększa reabsorpcję wody w kanalikach nerkowych dystalnych i zbiorczych, prowadząc do zmniejszenia objętości wydalanego moczu i zwiększenia jego osmolalności.
Mechanizm działania antydiuretycznego polega na aktywacji receptorów V2 w komórkach kanalików nerkowych, co powoduje przemieszczenie akwaporyn (białek transportujących wodę) z cytoplazmy do błony komórkowej. Dzięki temu zwiększa się przepuszczalność błony dla wody, która może być zwrotnie wchłaniana do krwiobiegu zgodnie z gradientem osmotycznym.
Właściwości antydiuretyczne mają zastosowanie kliniczne w leczeniu moczówki prostej, nokturii, pierwotnego moczenia nocnego oraz w stanach, gdy konieczne jest zmniejszenie objętości wydalanego moczu. Leki o działaniu antydiuretycznym obejmują desmopresynę (syntetyczny analog wazopresyny), a także niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne, które mogą nasilać działanie ADH lub hamować jego rozkład.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Oksytocyna, hormon peptydowy, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Po dożylnym podaniu efekt terapeutyczny pojawia się niemal natychmiast (około 1 minuty), utrzymując się do 1 godziny, natomiast po podaniu domięśniowym działanie rozpoczyna się po 2-7 minutach i trwa od 30 minut do 3 godzin, w zależności od preparatu (Oxytocin Grindeks vs Oxytocin-Richter). Infuzja dożylna prowadzi do stopniowego narastania efektu, osiągając stan stacjonarny po 20-40 minutach, przy stężeniach w osoczu 2-5 µj/ml przy szybkości 4 mIU/min u ciężarnych w terminie porodu. Objętość dystrybucji wynosi około 12,2 l (170 ml/kg u mężczyzn), a oksytocyna wiąże się słabo z białkami osocza, dystrybuując głównie w płynie pozakomórkowym i przenikając przez łożysko w obu kierunkach, choć w niewielkich ilościach do krążenia płodowego i mleka kobiecego.
enzym metabolizujący, hormon peptydowy, hydroliza enzymatyczna, infuzja dożylna, klirens metaboliczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksytocyna, oksytocynaza, płyn pozakomórkowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, tkanka łożyskowa, wiązanie z białkami osocza, właściwość antydiuretyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Oksytocyna, podawana w formie roztworu do infuzji zawierającego 5 IU/ml, charakteryzuje się szybkim początkiem działania po podaniu dożylnym (natychmiastowy efekt utrzymujący się do 1 godziny) oraz opóźnionym, ale dłuższym działaniem po podaniu domięśniowym (3-7 minut do rozpoczęcia efektu, trwającego 2-3 godziny). Hormon dystrybuuje się głównie w płynie pozakomórkowym i wykazuje krótki okres półtrwania wynoszący 1-6 minut, który ulega skróceniu w zaawansowanej ciąży i podczas laktacji. Metabolizm oksytocyny odbywa się głównie przez oksytocynazę tkankową, obecna także w osoczu i tkance łożyskowej, co wpływa na jej klirens i objętość dystrybucji, zwłaszcza w trakcie porodu. Niewielka ilość oksytocyny przenika przez barierę łożyskową do krążenia płodowego, co jest istotne przy stosowaniu leku u kobiet ciężarnych.
bariera łożyskowa, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka, hepatopatia, hormon peptydowy, hydroliza enzymatyczna, jednostka międzynarodowa, klirens, klirens metaboliczny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksytocyna, osocze, Oxytocin-Richter, płyn pozakomórkowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, tkanka łożyskowa, wazopresyna, właściwość antydiuretyczna, zaburzenie czynności nerek
