niewydolność błony otrzewnej

Niewydolność błony otrzewnej to stan kliniczny, w którym błona otrzewnowa traci swoją zdolność do adekwatnej filtracji i ultrafiltracji płynów podczas dializy otrzewnowej. Jest to poważne powikłanie długotrwałej dializy otrzewnowej, prowadzące do zmniejszenia skuteczności terapii nerkozastępczej.

Patofizjologia niewydolności błony otrzewnej obejmuje strukturalne i funkcjonalne zmiany w błonie otrzewnowej, w tym włóknienie, neoangiogenezę i utratę powierzchni czynnej. Główne przyczyny to nawracające epizody zapalenia otrzewnej, długotrwała ekspozycja na płyny dializacyjne (zwłaszcza zawierające glukozę i produkty degradacji glukozy), a także czynniki indywidualne pacjenta.

Klinicznie niewydolność błony otrzewnej manifestuje się jako utrata ultrafiltracji, szybki transport przezotrzewnowy substancji rozpuszczonych i niezdolność do adekwatnego usuwania toksyn mocznicowych. Diagnostyka opiera się na teście równoważenia otrzewnowego (PET), który ocenia funkcjonalne parametry błony otrzewnowej.

Leczenie obejmuje modyfikację schematu dializy (krótsze wymiany, stosowanie płynów z icodextriną), minimalizację ekspozycji na glukozę, agresywne leczenie epizodów zapalenia otrzewnej oraz w zaawansowanych przypadkach – zmianę metody leczenia nerkozastępczego na hemodializę. Profilaktyka polega na stosowaniu biokompatybilnych płynów dializacyjnych i rygorystycznej technice aseptycznej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl