zapalenie otrzewnej
Zapalenie otrzewnej to stan zapalny błony otrzewnej, wyściełającej jamę brzuszną oraz pokrywającej znajdujące się w niej narządy. Może występować jako zapalenie pierwotne (spontaniczne), wywołane najczęściej przez bakterie bez wyraźnego ogniska zakażenia, lub wtórne – będące następstwem perforacji narządu jamy brzusznej, urazu, zabiegu operacyjnego czy procesu nowotworowego.
Objawy zapalenia otrzewnej obejmują silny, rozlany ból brzucha, który nasila się podczas ruchu, objawy otrzewnowe (obrona mięśniowa, objaw Blumberga), gorączkę, nudności, wymioty, wzdęcie brzucha oraz znaczne pogorszenie stanu ogólnego. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższone parametry stanu zapalnego, a diagnostyka obrazowa (USG, TK) pomaga w ustaleniu przyczyny i rozległości procesu zapalnego.
Leczenie zapalenia otrzewnej wymaga szybkiej interwencji i zazwyczaj ma charakter pilny. Obejmuje antybiotykoterapię o szerokim spektrum działania, wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz interwencję chirurgiczną mającą na celu usunięcie źródła zakażenia. Bez odpowiedniego leczenia zapalenie otrzewnej może prowadzić do wstrząsu septycznego, niewydolności wielonarządowej i zgonu. Śmiertelność w ciężkich przypadkach, mimo właściwego leczenia, nadal pozostaje wysoka.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Amikacyna – Wskazania do stosowania
Amikacyna, aminoglikozydowy antybiotyk o wysokiej skuteczności, jest wskazana do leczenia ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na tę substancję, zwłaszcza gdy inne, mniej toksyczne leki są nieskuteczne lub gdy występuje oporność. Główne wskazania obejmują zakażenia dróg oddechowych (w tym szpitalne zapalenie płuc i zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną), zakażenia kości i stawów, skóry i tkanek miękkich, jamy brzusznej, dróg moczowych (zwłaszcza odmiedniczkowe zapalenie nerek), bakteryjne zapalenie wsierdzia (w terapii skojarzonej), posocznicę oraz zakażenia ośrodkowego układu nerwowego. Amikacyna jest dostępna w różnych postaciach i stężeniach, m.in. roztwory do wstrzykiwań o stężeniach 2,5–250 mg/ml oraz krople do oczu 0,3% (3 mg/ml), stosowane w leczeniu bakteryjnych zakażeń oka i profilaktyce przed zabiegami okulistycznymi.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk β-laktamowy, bakteria wrażliwa, bakteriemia, bakteryjne zakażenie oka, bakteryjne zapalenie wsierdzia, jęczmień, lek przeciwbakteryjny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, posocznica, szpitalne zapalenie płuc, terapia skojarzona, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie OUN, zakażenie rany oparzeniowej, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie szpitalne, zapalenie brzegów powiek, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną, zapalenie rogówki, zapalenie spojówki, zapalenie woreczka łzowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Piperacillin/Tazobactam Kabi 4 g + 0,5 g 4 g + 0,5 g
Piperacillin/Tazobactam Kabi to antybiotyk złożony, zawierający piperacylinę (penicylina beta-laktamowa) oraz tazobaktam (inhibitor beta-laktamaz), dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g w formie proszku do infuzji. Preparat jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia, w tym szpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, jamy brzusznej, skóry i tkanek miękkich oraz bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami. Ponadto, lek jest stosowany u pacjentów z neutropenią i gorączką, szczególnie w kontekście immunosupresji. Nie zaleca się stosowania u dorosłych w bakteriemii wywołanej przez szczepy E. coli i K. pneumoniae produkujące ESBL niewrażliwe na ceftriakson. Dawkowanie i czas terapii powinny być dostosowane do wieku, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek, z koniecznością monitorowania parametrów nerkowych, wątrobowych i hematologicznych.
antybiotykoterapia, bakteriemia, beta-laktamaza, beta-laktamaza ESBL, ceftriakson, Escherichia coli, gorączka neutropeniczna, infekcja zagrażająca życiu, Klebsiella pneumoniae, leczenie przeciwnowotworowe, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen wielolekooporny, piperacylina, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, stopa cukrzycowa, szpitalne zapalenie płuc, tazobaktam, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie wyrostka robaczkowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon, zawierający metyloprednizolon, wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z aktywnymi zakażeniami wirusowymi (np. półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby z obecnością HBsAg, gruźlicą (wymaga leczenia skojarzonego), chorobami przewodu pokarmowego (owrzodzenia, ryzyko perforacji jelit), a także u osób z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, niewydolnością serca, skłonnością do zakrzepicy, twardziną układową (ryzyko przełomu nerkowego przy dawkach ≥12 mg/dobę), nowotworami układu krwiotwórczego (ryzyko zespołu rozpadu guza) oraz guzem chromochłonnym nadnerczy. Leczenie może maskować objawy zakażeń, zwiększać ryzyko infekcji oportunistycznych i wymagać profilaktyki po kontakcie z chorymi na odrę, ospę wietrzną lub półpasiec. Szczepienia żywymi szczepionkami są przeciwwskazane w okresie około 8 tygodni przed i 2 tygodnie po terapii, a szczepienia inaktywowanymi mogą mieć obniżoną skuteczność przy dużych dawkach kortykosteroidów.
bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, choroba psychiczna, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny nadnerczy, hepatotoksyczność, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie rogówki, owrzodzenie żołądka, patogen oportunistyczny, perforacja jelit, półpasiec, przełom miasteniczny, przetoka jelitowa, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, układowa grzybica, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia widzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaćma, zajęcie węzłów chłonnych, zakażenie bakteryjne, zakrzepica, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków jelita, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
Ertapenem – Działania niepożądane
Ertapenem, karbapenemowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, stosowany jest w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W badaniach klinicznych obejmujących ponad 2200 pacjentów dorosłych (dawka 1 g) działania niepożądane przypisywane ertapenemowi wystąpiły u około 20% leczonych, a leczenie przerwano u 1,3% z powodu niepożądanych efektów. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (4,8%), powikłania w miejscu podania (4,5%) oraz nudności (2,8%). W badaniach laboratoryjnych obserwowano podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych: AlAT i AspAT (po 4,6%), fosfatazy alkalicznej (3,8%) oraz trombocytozę (3,0%). Profil bezpieczeństwa u 384 pacjentów pediatrycznych (3 miesiące–17 lat) był zbliżony, z działaniami niepożądanymi u 20,8% i przerwaniem terapii u 0,5%. U dzieci najczęściej występowały biegunka (5,2%) i ból w miejscu infuzji (6,1%), a w badaniach laboratoryjnych – neutropenia (3,0%) oraz podwyższenie AlAT (2,9%) i AspAT (2,8%).
AGEP, aktywność AlAT, aktywność AspAT, bradykardia zatokowa, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, drgawki, dysfagia, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, karbapenemy, krwotok, małopłytkowość, neutropenia, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, płytki krwi, powikłania żylne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zakażenie bakteryjne, zakażenie miejsca operowanego, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie zakrzepowe żył, zespół DRESS, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Physioneal 40 Clear-Flex 30,3 g + 0,245 g + 0,068 g + 19,95 g + 9,29 g + 6,73 g + 25 g + 5,38 g + 0,051 g + 2,1 g + 1,68 g
Physioneal 40 Clear-Flex to roztwór do dializy otrzewnowej dostępny w trzech wariantach stężenia glukozy: 13,6 mg/ml (osmolarność 344 mOsmol/l), 22,7 mg/ml (395 mOsmol/l) oraz 38,6 mg/ml (483 mOsmol/l), o pH 7,4. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na składniki preparatu, obecność nieusuwalnych przeszkód mechanicznych w jamie brzusznej uniemożliwiających prawidłowy przepływ płynu dializacyjnego lub zwiększających ryzyko zakażenia, a także utrata czynności otrzewnej lub rozległe zrosty zaburzające jej funkcję. Preparat zawiera elektrolity (Na+, Ca2+, Mg2+, Cl-, HCO3-) oraz (S)-mleczan i glukozę jednowodną, co wymaga uwagi w kontekście potencjalnych reakcji alergicznych.
błona otrzewnowa, cewnik dializacyjny, dializa otrzewnowa, leczenie nerkozastępcze, nadwrażliwość, niedrożność jelit, osmolarność, ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, ostry brzuch, perforacja przewodu pokarmowego, physioneal, płyn dializacyjny, powikłanie infekcyjne, przeszkoda mechaniczna, reakcja alergiczna, roztwór do dializy otrzewnowej, utrata czynności otrzewnej, włóknienie otrzewnej, zapalenie otrzewnej, zrost otrzewnowy, zrost pooperacyjny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Celebrex 100 mg
Celekoksyb, substancja czynna preparatu Celebrex, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, potwierdzony danymi z 12 badań klinicznych (dawki do 800 mg/dobę, do 12 tygodni), długoterminowych badań APC i PreSAP (400 mg/dobę, do 3 lat) oraz monitoringu po wprowadzeniu do obrotu u ponad 70 milionów pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, dyspepsja, nudności), układu sercowo-naczyniowego (częste nadciśnienie tętnicze, niezbyt często zawał mięśnia sercowego, rzadko arytmia i niewydolność serca) oraz skóry (wysypka, świąd). Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują perforacje przewodu pokarmowego, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), uszkodzenia wątroby (zapalenie, niewydolność) oraz ostre uszkodzenia nerek (ostra niewydolność, śródmiąższowe zapalenie). Działania hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, a także agranulocytoza, występują rzadko, ale mogą być zagrażające życiu.
agranulocytoza, arytmia, biegunka, ból brzucha, celekoksyb, dyspepsja, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok wewnątrzczaszkowy, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie dwunastnicy, pancytopenia, polip gruczolakowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie gardła, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Physioneal 40 z glukozą 1,36 w/v 13,6 mg/ml 13,6 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
PHYSIONEAL 40 to roztwór do dializy otrzewnowej zawierający glukozę w stężeniach 1,36%, 2,27% lub 3,86% (w/v), o pH 7,4 i całkowitym stężeniu buforu 40 mmol/l (15 mmol/l mleczanu + 25 mmol/l wodorowęglanu). Osmolarność roztworu wynosi odpowiednio 344, 395 i 483 mOsmol/l, a zawartość glukozy bezwodnej to 13,6 g/l, 22,7 g/l i 38,6 g/l. Skład elektrolitowy gotowego roztworu obejmuje: Na 132 mmol/l, Ca 1,25 mmol/l, Mg 0,25 mmol/l, Cl 95 mmol/l, HCO3 25 mmol/l oraz mleczany 15 mmol/l. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do podania dootrzewnowego, a jego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane przez lekarza, uwzględniając masę ciała pacjenta oraz metodę dializy (CADO lub ADO). Standardowo u dorosłych stosuje się 4 wymiany na dobę (CADO) lub 4-5 wymian nocnych plus do 2 dziennych (ADO) z objętością 2-2,5 litra na wymianę. U dzieci dawkowanie zależy od powierzchni ciała, z zaleceniami 800-1400 ml/m² dla dzieci powyżej 2 lat (max 2000 ml) oraz 200-1000 ml/m² dla młodszych.
aseptyka, automatyczna dializa otrzewnowa, CADO, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, drenaż płynu dializacyjnego, działanie niepożądane, hipowolemia, mleczan, osmolarność, podanie dootrzewnowe, populacja pediatryczna, powierzchnia ciała, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie glukozy, utrata białek, włóknik, wodorowęglan, zapalenie otrzewnej - Leksykon chorób i schorzeń
Limfadenitis mezenterialny – Objawy
Limfadenitis mezenterialny to zapalenie węzłów chłonnych krezki, najczęściej występujące u dzieci i młodzieży poniżej 20. roku życia. Choroba charakteryzuje się bólem brzucha, zwykle w prawym dolnym kwadrancie, który może mieć charakter tępy lub skurczowy, często mylonym z zapaleniem wyrostka robaczkowego. Towarzyszą mu objawy takie jak gorączka (zazwyczaj <38,5°C), nudności, wymioty, biegunka, tkliwość jamy brzusznej, podwyższona leukocytoza oraz ogólne złe samopoczucie. Objawy pojawiają się często po infekcji górnych dróg oddechowych, a nudności i wymioty zwykle poprzedzają ból brzucha, co odróżnia limfadenitis od zapalenia wyrostka. Przebieg jest zazwyczaj łagodny i samoograniczający się, z ustępowaniem symptomów w ciągu 1-4 tygodni, choć u około 50% pacjentów objawy mogą utrzymywać się od 3 do 10 tygodni. Pełny powrót do zdrowia następuje zwykle po 4 tygodniach lub dłużej, bez długotrwałych następstw.
artralgia, biegunka, ból brzucha, choroba zapalna jelit, ciąża pozamaciczna, gorączka, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja wirusowa, krezka, leukocytoza, limfadenitis mezenterialny, malaise, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, nudności i wymioty, posocznica, ropień, rumień guzowaty, SIRS, utrata apetytu, utrata masy ciała, węzeł chłonny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, Yersinia enterocolitica, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie węzłów chłonnych krezki, zapalenie wyrostka robaczkowego, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi 1000 mg + 200 mg
Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi to preparat do podawania parenteralnego, zawierający 1000 mg amoksycyliny (w postaci amoksycyliny sodowej) oraz 200 mg kwasu klawulanowego (w postaci potasu klawulanianu) w każdej fiolce. Lek jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum ciężkich zakażeń bakteryjnych, w tym powikłań ostrego zapalenia ucha środkowego (zapalenie wyrostka sutkowatego), zakażeń okołomigdałkowych, zapalenia nagłośni, ciężkich zapaleń zatok, zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, pozaszpitalnego zapalenia płuc o średnio-ciężkim i ciężkim przebiegu, a także zakażeń układu moczowego takich jak zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek. Ponadto preparat jest stosowany w terapii zakażeń skóry i tkanek miękkich (cellulitis, zakażenia po ukąszeniach zwierząt, ropnie okołozębowe), zakażeń układu kostno-stawowego (osteomyelitis), zakażeń jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, ropnie wewnątrzbrzuszne) oraz zakażeń narządów płciowych u kobiet (zapalenia narządów miednicy mniejszej, poporodowe zakażenia dróg rodnych). Lek jest także rekomendowany do profilaktyki zakażeń związanych z dużymi zabiegami chirurgicznymi w obrębie przewodu pokarmowego, jamy miednicy, głowy i szyi oraz dróg żółciowych.
amoksycylina, antybiotykoterapia parenteralna, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, kwas klawulanowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, podanie parenteralne, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień okołomigdałkowy, ropień okołozębowy, ropień wewnątrzbrzuszny, zakażenie bakteryjne, zakażenie okołomigdałkowe, zakażenie okołooperacyjne, zapalenie kości i szpiku, zapalenie nagłośni, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wyrostka sutkowatego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Proxacin 500 500 mg
Proxacin, zawierający cyprofloksacynę w dawkach 250 mg i 500 mg, jest fluorochinolonem stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych u dorosłych i wybranych wskazań u dzieci i młodzieży. Wskazania obejmują m.in. zaostrzenia POChP (gdy inne antybiotyki są niewłaściwe), zakażenia płucno-oskrzelowe w mukowiscydozie i rozstrzeniach oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, ciężkie zaostrzenia przewlekłego zapalenia zatok, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, niepowikłane i powikłane zakażenia układu moczowego, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, zakażenia układu moczowo-płciowego (w tym rzeżączkowe), zakażenia układu pokarmowego i jamy brzusznej, zakażenia skóry, tkanek miękkich, kości i stawów oraz profilaktykę i leczenie wąglika i gorączki neutropenicznej. Tabletki 250 mg zawierają 1,3 mg sodu, a 500 mg – 2,6 mg sodu, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Terapia powinna być oparta na aktualnych danych o oporności bakterii i zgodna z wytycznymi racjonalnego stosowania antybiotyków.
bakterie Gram-ujemne, biegunka podróżnych, chlorowodorek, cyprofloksacyna, fluorochinolon, gorączka neutropeniczna, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, ropień wewnątrzbrzuszny, rozstrzenie oskrzeli, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, wąglik płucny, wrażliwość bakterii, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie stawów, zapalenie zatok, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest przewlekłą infekcją wirusową prowadzącą do uszkodzenia wątroby, w tym marskości i raka wątrobowokomórkowego, z często bezobjawowym przebiegiem. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu przeciwciał anty-HCV oraz potwierdzeniu aktywnej infekcji testem PCR RNA HCV. Ocena stopnia uszkodzenia wątroby (włóknienie F3-F4) jest kluczowa dla decyzji terapeutycznych i monitorowania powikłań, takich jak wodobrzusze, encefalopatia czy krwawienia z żylaków przełyku. Nowoczesne leczenie oparte na bezpośrednio działających lekach przeciwwirusowych (DAA) trwa 8-12 tygodni i osiąga skuteczność powyżej 95% w uzyskaniu trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). Terapia jest dobrze tolerowana, a działania niepożądane, takie jak nudności, zmęczenie czy ból brzucha, są łagodne i możliwe do kontrolowania farmakologicznie. Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w edukacji pacjentów, monitorowaniu terapii, zarządzaniu objawami oraz koordynacji opieki multidyscyplinarnej.
biopsja wątroby, ból brzucha, czas protrombinowy, elbaswir/grazoprewir, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, glekaprewir/pibrentaswir, krwawienie z żylaków przełyku, krwiomocz, ledipaswir/sofosbuwir, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający, marskość wątroby, metoklopramid, niewydolność wątroby, przeciwciała anty-HCV, przeszczep wątroby, przewlekłe zakażenie HCV, rak wątrobowokomórkowy, smolisty stolec, sofosbuwir/welpataswir, test przeciwciał anty-HCV, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wodobrzusze, zapalenie otrzewnej, żółtaczka, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Objawy
Zapalenie jelit (IBD) obejmuje przewlekłe choroby, głównie chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, charakteryzujące się stanem zapalnym przewodu pokarmowego. Choroba Leśniowskiego-Crohna najczęściej dotyczy końcowego odcinka jelita cienkiego (ileum) i fragmentów okrężnicy, natomiast wrzodziejące zapalenie jelita grubego ogranicza się do okrężnicy. Objawy obejmują biegunkę (często z krwią lub śluzem), ból brzucha, krwawienia z odbytu, utratę masy ciała, zmęczenie i gorączkę. Zaostrzenia mogą manifestować się ponad 10 krwawymi stolcami dziennie, gorączką i znaczną utratą masy ciała. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, endoskopii (kolonoskopia, gastroskopia, endoskopia kapsułkowa) oraz obrazowych (RTG, TK, MRI), a także na monitorowaniu markerów zapalnych i objawów klinicznych. W przebiegu choroby mogą wystąpić powikłania takie jak zwężenia jelita, przetoki, ropnie, perforacje, toksyczne rozdęcie okrężnicy oraz zwiększone ryzyko raka jelita grubego.
biegunka, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, endoskopia kapsułkowa, gastroskopia, jelito cienkie, kolonoskopia, krew w stolcu, krwawa biegunka, niedokrwistość, niedożywienie, odwodnienie, okrężnica, osteoporoza, perforacja jelita, przetoka, przetoka okołoodbytowa, remisja, ropień, stan zapalny, tenesmus, toksyczne rozdęcie okrężnicy, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaostrzenie choroby, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów, zapalna choroba jelit, zwężenie światła jelita - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Epidemiologia
Zapalenie wątroby alkoholowe (ALD) jest poważną manifestacją alkoholowej choroby wątroby, charakteryzującą się ostrym pogorszeniem funkcji wątroby u osób z przewlekłym nadużywaniem alkoholu, często współistniejącym z zaawansowanym zwłóknieniem lub marskością. Częstość występowania ALD w populacjach z przewlekłym spożyciem alkoholu wynosi około 20-33%, z wyższą zapadalnością w krajach europejskich i wśród kobiet. Spożycie powyżej 100 g alkoholu dziennie, a u kobiet nawet 40 g, znacząco zwiększa ryzyko rozwoju zapalenia wątroby alkoholowego. Choroba dotyka głównie osoby w wieku 20-60 lat, z nasileniem w grupie 40-50 lat, a jej epidemiologia wskazuje na rosnące zachorowania, szczególnie wśród młodszych dorosłych i kobiet, co potwierdzają dane z USA i Danii. Współistniejące czynniki ryzyka to m.in. otyłość, cukrzyca, palenie tytoniu oraz warianty genetyczne, np. PNPLA3. Pandemia COVID-19 przyczyniła się do wzrostu zachorowań i śmiertelności związanej z ALD, z 53% wzrostem zapaleń wątroby alkoholowego w USA w latach 2019-2020.
alkoholowa choroba wątroby, biopsja wątroby, BMI, chorobowość i śmiertelność, dekompensacja, etanol, gen PNPLA3, intensywne spożycie alkoholu, karcynogeneza, kortykosteroidy, marskość alkoholowa, marskość wątroby, niewydolność wątroby, ostra niewydolność wątroby, powikłania wielonarządowe, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, rak wątrobowokomórkowy, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, zapalenie jelita, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wątroby alkoholowe, żółtaczka, zwłóknienie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba leśniowskiego-crohna – Objawy
Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekłe, postępujące zapalenie przewodu pokarmowego, najczęściej lokalizujące się w końcowym odcinku jelita cienkiego (ileum) oraz okrężnicy. Charakteryzuje się zmiennym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i rozległości zmian zapalnych i obejmują przewlekłą biegunkę (często z domieszką krwi), ból brzucha (zwłaszcza w prawym dolnym kwadrancie), utratę masy ciała, zmęczenie, gorączkę niskiego stopnia oraz objawy okołoodbytowe, takie jak przetoki i ropnie. W przebiegu choroby mogą wystąpić także manifestacje pozajelitowe, m.in. zapalenie stawów, zmiany skórne (rumień guzowaty, piodermia zgorzelinowa), zapalenie oczu, kamica nerkowa, niedokrwistość oraz osteoporoza. U dzieci i młodzieży dodatkowo obserwuje się opóźnienie wzrostu i dojrzewania płciowego. Przewlekły stan zapalny prowadzi do powikłań takich jak niedrożność jelit, przetoki, ropnie, szczeliny odbytu oraz ryzyko perforacji jelita, co wymaga często interwencji chirurgicznej.
biegunka przewlekła, ból jamy brzusznej, choroba zapalna jelita, dysfagia, gorączka o niskim stopniu, kamica nerkowa, niedokrwistość, niedrożność jelit, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opóźnienie wzrostu, osteoporoza, owrzodzenie jamy ustnej, perforacja jelita, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, piodermia zgorzelinowa, przetoka, przetoka okołoodbytowa, rak jelita grubego, remisja choroby, ropień, ropień okołoodbytowy, rumień guzowaty, szczelina odbytu, utrata masy ciała, zakrzepica żylna, zaostrzenie choroby, zapalenie nadtwardówki, zapalenie oczu, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów, zapalenie tęczówki, zatorowość płucna, zespół złego wchłaniania, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Wskazania do stosowania
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg (≥ 200 000 j.m. i ≥ 400 000 j.m. w 3,0 ml), jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie u dorosłych i dzieci od urodzenia. Stosowana pozajelitowo, wykazuje skuteczność w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich, zakażeniach kości i stawów (w tym zapaleniu kości i szpiku, zapaleniu stawów, zakażeniach implantów ortopedycznych), szpitalnym i pozaszpitalnym zapaleniu płuc, powikłanych zakażeniach dróg moczowych, infekcyjnym zapaleniu wsierdzia oraz zapaleniu otrzewnej związanym z ciągłą ambulatoryjną dializą otrzewnową (CAPD). W terapii bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami konieczne jest stosowanie odpowiednio wysokich dawek i długotrwała terapia. Teikoplanina może być stosowana zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, w zależności od rodzaju patogenu i ciężkości zakażenia, z uwzględnieniem lokalnych danych dotyczących antybiotykooporności i aktualnych wytycznych klinicznych.
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, biofilm, cewnikowanie pęcherza moczowego, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, enterokoki, leczenie skojarzone, metycylinooporny Staphylococcus aureus, MRSA, pozaszpitalne zapalenie płuc, szczep wielolekooporny, szpitalne zapalenie płuc, terapia parenteralna, zakażenie dróg moczowych, zakażenie protezy stawowej, zakażenie rany operacyjnej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i stawów, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór do dializy otrzewnowej bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką hipokaliemią, hipokalcemii, hipowolemią oraz hipotensją ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń elektrolitowych i hemodynamicznych. Ponadto, preparatu nie wolno stosować do infuzji dożylnych. W składzie roztworu znajdują się elektrolity: wapń 1,25 mmol/l, sód 134 mmol/l, magnez 0,5 mmol/l, chlorki 103,5 mmol/l, wodorowęglany 34 mmol/l oraz glukoza 126,1 mmol/l, co wymaga uwzględnienia przy ocenie stanu metabolicznego pacjenta przed rozpoczęciem terapii. Znajomość tych parametrów jest kluczowa dla bezpiecznego i skutecznego prowadzenia dializy otrzewnowej.
cewnik dializacyjny, choroba Crohna, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hemodializa, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipotensja, hipowolemia, infuzja dożylna, mocznica, niedożywienie, niedrożność jelita, perforacja jelita, posocznica, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, roztwór do dializy otrzewnowej, sepsa, terapia nerkozastępcza, tężyczka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie uchyłków jelit, zrosty - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 4,25% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Roztwór do dializy otrzewnowej balance 4,25% zawierający 4,25% glukozy oraz wapń w stężeniu 1,75 mmol/l nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów, co potwierdza brak istotnego oddziaływania na prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Produkt dostarczany jest w dwukomorowych workach, gdzie po zmieszaniu zasadowego roztworu mleczanu i kwaśnego roztworu elektrolitów z glukozą uzyskuje się roztwór o osmolarności teoretycznej 511 mOsm/l i pH około 7,0. W składzie 1 litra roztworu znajdują się m.in.: 0,2573 g chlorku wapnia dwuwodnego, 5,640 g chlorku sodu, 7,85 g roztworu sodu (S)-mleczanu, 0,1017 g chlorku magnezu sześciowodnego oraz 46,75 g glukozy jednowodnej.
25, dializa otrzewnowa, funkcja poznawcza, glukoza bezwodna, glukoza jednowodna, hemodializa, jon wapnia, leczenie nerkozastępcze, magnezu chlorek, osmolarność teoretyczna, płyn dializacyjny, przewlekła choroba nerek, roztwór do dializy otrzewnowej, sodu chlorek, sodu mleczan, sprawność psychofizyczna, wapnia chlorek dwuwodny, worek dwukomorowy, zapalenie otrzewnej, zdolność psychomotoryczna - Leksykon chorób i schorzeń
Błoniaste zapalenie jelita grubego – Leczenie
Terapia błoniastego zapalenia jelita grubego (PMC) opiera się na szybkim odstawieniu antybiotyku wywołującego zakażenie Clostridioides difficile oraz wdrożeniu celowanej antybiotykoterapii. W łagodnych i umiarkowanych przypadkach stosuje się fidaksomycynę 200 mg doustnie 2 razy dziennie przez 10 dni lub wankomycynę 125 mg 4 razy dziennie przez 10 dni. W ciężkich przypadkach zalecana jest wankomycyna w dawce 125-500 mg 4 razy dziennie przez 10-14 dni, a w ciężkich powikłanych przebiegach terapię skojarzoną: wankomycynę doustnie lub przez sondę nosowo-żołądkową 500 mg co 6 godzin oraz metronidazol dożylnie 500 mg co 8 godzin, z możliwością dodania wankomycyny doodbytniczo 500 mg co 6 godzin w przypadku niedrożności jelita. Leczenie wspomagające obejmuje nawodnienie, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych oraz unikanie leków spowalniających perystaltykę jelit. Nawrót zakażenia występuje u 20-27% pacjentów i wymaga stosowania schematów taperingu lub pulsacyjnych wankomycyny, fidaksomycyny lub przeszczepu mikrobioty kałowej (FMT), który wykazuje skuteczność 85-95% w zapobieganiu kolejnym nawrotom.
bezlotoksumab, błoniaste zapalenie jelita grubego, cholestyramina, Clostridioides difficile, eradykacja Helicobacter pylori, fidaksomycyna, Helicobacter pylori, hipoalbuminemia, kreatynina, kwas 5-aminosalicylowy, kwas mlekowy, leki przeciwgruźlicze, leukocytoza, loperamid, mesalazyna, metronidazol, opioidy, perforacja jelita, przeciwciało monoklonalne, przeszczep mikrobioty kałowej, Saccharomyces boulardii, schemat pulsacyjny, terapia empiryczna, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wankomycyna, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie otrzewnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wyrostka robaczkowego – Objawy
Zapalenie wyrostka robaczkowego (appendicitis) to ostry stan zapalny wyrostka robaczkowego, najczęstsza przyczyna nagłych operacji jamy brzusznej, dotykający około 8,6% mężczyzn i 6,7% kobiet. Objawy rozwijają się szybko, zwykle w ciągu 24-48 godzin, rozpoczynając się od tępego, niespecyficznego bólu okołopępkowego, który przemieszcza się do prawego dolnego kwadrantu (punkt McBurneya), gdzie staje się ostry i ciągły. Towarzyszą mu utrata apetytu, nudności, wymioty oraz niewielka gorączka (37,7°C–38,3°C). Progresja choroby obejmuje stadia: wczesne zapalenie, zapalenie ropowicze, zgorzelinowe, a w końcu perforację wyrostka, która może prowadzić do zapalenia otrzewnej i sepsy. Ryzyko perforacji wzrasta znacząco po 36-48 godzinach od początku objawów, z około 2% przypadków po 36 godzinach i wzrostem o 5% co każde kolejne 12 godzin bez leczenia.
anoreksja, appendektomia, jama brzuszna, martwica tkanki, niedrożność jelit, niewydolność wielonarządowa, obrzęk błony śluzowej, ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, perforacja wyrostka robaczkowego, przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego, punkt McBurneya, ropień okołowyrostkowy, ropień wewnątrzbrzuszny, sepsa, tkliwość brzucha, upośledzenie drenażu limfatycznego, wodonercze, wyrostek robaczkowy, zakrzepica żyły wrotnej, zapalenie otrzewnej, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie zgorzelinowe wyrostka, zapalenie żyły wrotnej, zawał tkanki, żyła wrotna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Teicopix 400 mg
Teikoplanina, główny składnik leku Teicopix, jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci od urodzenia. Produkt dostępny jest w dawkach 200 mg i 400 mg (odpowiednio ≥200 000 j.m. i ≥400 000 j.m.) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub doustnego podania. Wskazania obejmują powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych metodą CAPD oraz bakteriemię. Teikoplanina jest również alternatywą doustną w leczeniu biegunek i zapalenia jelita grubego wywołanych przez Clostridium difficile, gdy inne terapie są przeciwwskazane lub niedostępne.
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, bakteriemia, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, leczenie pozajelitowe, pozaszpitalne zapalenie płuc, szczep bakteryjny oporny, szpitalne zapalenie płuc, terapia skojarzona, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie protezy stawowej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór do dializy otrzewnowej bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest preparatem o specyficznym składzie elektrolitowym (Na⁺ 134 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 103,5 mmol/l, HCO₃⁻ 34 mmol/l, glukoza 83,25 mmol/l), którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka hipokaliemia oraz ciężka hipokalcemia, gdyż preparat może nie zapewnić odpowiedniej suplementacji elektrolitów i pogłębić zaburzenia. Ponadto, roztwór ten jest przeznaczony wyłącznie do dializy otrzewnowej i nie może być podawany dożylnie, co jest istotne dla bezpieczeństwa terapii.
bilans elektrolitowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, leczenie nerkozastępcze, mocznica, niedrożność jelit, perforacja jelita, posocznica, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, wrzodziejące zapalenie jelita, wyniszczenie organizmu, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry brzucha, zapalenie uchyłka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Piperacillin/Tazobactam Noridem 2 g + 0,25 g
Piperacillin/Tazobactam Noridem to antybiotyk złożony, zawierający piperacylinę (penicylina β-laktamowa) oraz tazobaktam (inhibitor β-laktamaz), dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g w formie proszku do infuzji. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, szczególnie skuteczny w leczeniu ciężkich zakażeń szpitalnych, takich jak zapalenie płuc (w tym nabyte w szpitalu i respiratorowe), powikłane zakażenia układu moczowego, wewnątrzbrzuszne oraz skóry i tkanek podskórnych, w tym stopy cukrzycowej. Wskazany jest także w terapii bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz empirycznie u pacjentów z neutropenią i gorączką. U dzieci powyżej 2 lat stosuje się go w powikłanych zakażeniach wewnątrzbrzusznych i neutropenii z gorączką. Nie zaleca się stosowania u dorosłych w bakteriemii wywołanej przez szczepy ESBL-dodatnie Escherichia coli i Klebsiella pneumoniae niewrażliwe na ceftriakson.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykooporność, bakteriemia, beta-laktamaza ESBL, choroba sercowo-naczyniowa, inhibitor beta-laktamaz, lek przeciwbakteryjny, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, piperacylina z tazobaktamem, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, stopa cukrzycowa, szczep ESBL-dodatni, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie układu moczowego, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Leczenie
Wgłobienie jelita to stan nagły wymagający szybkiej interwencji, polegający na wsunięciu się jednego odcinka jelita w sąsiedni, co prowadzi do niedrożności przewodu pokarmowego i grozi powikłaniami takimi jak niedokrwienie, perforacja czy zapalenie otrzewnej. U dzieci w stabilnym stanie klinicznym pierwszym wyborem jest niechirurgiczna redukcja za pomocą wlewki powietrznej (ciśnienie do 120 mm Hg) lub hydrostatycznej (wysokość słupa płynu do 100 cm), skuteczna w 80-90% przypadków. Wlewki pod kontrolą USG zyskują na popularności ze względu na brak ekspozycji na promieniowanie, a badania sugerują wyższą skuteczność wlewki powietrznej. Leczenie chirurgiczne jest konieczne przy nieskuteczności redukcji, obecności perforacji, niedokrwienia, patologicznego miejsca wiodącego lub niestabilnym stanie pacjenta. U dorosłych, ze względu na częste podłoże nowotworowe, leczenie operacyjne jest standardem, z preferencją resekcji bez wcześniejszej próby redukcji w przypadku wgłobienia jelita grubego.
antybiotykoterapia, blokada ogonowa, floroglucinol, fluoroskopia, ketamina, kortykosteroidy, laparoskopia, laparotomia, martwica jelita, nawadnianie dożylne, niedokrwienie jelita, niedrożność przewodu pokarmowego, perforacja jelita, redukcja wgłobienia, resekcja jelita, sepsa, ultrasonografia, wgłobienie jelita, wgłobienie krętniczo-kątnicze, wodobrzusze, zapalenie otrzewnej, zespół krótkiego jelita, zespolenie jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotum 1 g
Produkt leczniczy Biotum zawierający ceftazydym jest dostępny w dawkach 1 g i 2 g proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie jest uzależnione od rodzaju zakażenia, wieku pacjenta, masy ciała oraz funkcji nerek. U dorosłych i dzieci o masie ≥40 kg stosuje się dawki od 1 do 2 g co 8 godzin przy podawaniu przerywanym lub 4-6 g na 24 godziny w infuzji ciągłej, w zależności od wskazania (np. gorączka neutropeniczna 2 g co 8 godzin lub dawka nasycająca 2 g z infuzją 4-6 g/24h). U dzieci <40 kg dawkowanie wynosi 100-150 mg/kg mc./dobę w 3 dawkach podzielonych (maksymalnie 6 g/dobę), z możliwością zwiększenia do 200 mg/kg mc./dobę w infuzji ciągłej. Noworodki i niemowlęta do 2 miesięcy otrzymują 25-60 mg/kg mc./dobę w 2 dawkach, z wydłużonym okresem półtrwania ceftazydymu. U pacjentów powyżej 80 lat dawka dobowa nie powinna przekraczać 3 g ze względu na zmniejszony klirens.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ceftazydym, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciągła infuzja, ciągła tętniczo-żylna hemodializa, dializa otrzewnowa, gorączka neutropeniczna, hemodializa, hemofiltracja, infuzja przerywana, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie otrzewnej, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, żylno-żylna hemodializa, żylno-żylna hemofiltracja - Leksykon substancji czynnych
Nimodypina – Działania niepożądane
Nimodypina, antagonista kanałów wapniowych, jest stosowana głównie w leczeniu krwotoku podpajęczynówkowego po pęknięciu tętniaka. Profil bezpieczeństwa leku został oceniony na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 703 pacjentów leczonych nimodypiną oraz 692 placebo, a także 2496 pacjentów w badaniach niekontrolowanych. Najważniejsze działania niepożądane obejmują małopłytkowość (częstość niezbyt częsta, ≥ 1/1000 do < 1/100), reakcje alergiczne i wysypkę (rzadkie, ≥ 1/10000 do < 1/1000), ból głowy (rzadki), tachykardię i bradykardię (rzadkie), niedociśnienie tętnicze i rozszerzenie naczyń krwionośnych (rzadkie), nudności i niedrożność jelit (rzadkie), przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (rzadkie) oraz reakcje w miejscu wlewu i zakrzepowe zapalenie żył (rzadkie). Niedociśnienie tętnicze i zaburzenia rytmu serca wymagają szczególnej uwagi u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, a małopłytkowość wymaga monitorowania morfologii krwi ze względu na ryzyko krwawień.
antagonista wapnia, ból głowy, bradykardia, choroba wieńcowa, enzymy wątrobowe, hipotensja, krwotok podpajęczynówkowy, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedrożność jelit, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, perystaltyka jelit, płytki krwi, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, stenoza aorty, tachykardia, tętniak, wazodylatacja, wstrząs septyczny, wybroczyny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie otrzewnej, zatorowość płucna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytosar
Produkt CYTOSAR, stosowany w chemioterapii nowotworów, wymaga podawania wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w specjalistycznych ośrodkach wyposażonych w laboratoria i aparaturę podtrzymującą życie. Głównym działaniem toksycznym jest supresja szpiku kostnego, prowadząca do leukopenii, małopłytkowości i niedokrwistości, co wymaga codziennego monitorowania liczby leukocytów i płytek krwi oraz częstych badań szpiku kostnego. Szczególną ostrożność należy zachować przy liczbie płytek poniżej 50 000/mm³ i granulocytów poniżej 1000/mm³. Parametry hematologiczne mogą się pogarszać do 12–24 dni po zakończeniu terapii, a ponowne leczenie powinno być wdrożone dopiero po wyraźnej poprawie czynności szpiku. Konieczne jest także monitorowanie funkcji wątroby i nerek oraz kontrola stężenia kwasu moczowego ze względu na ryzyko hiperurykemii.
asparaginaza, chemioterapia nowotworów, cyklofosfamid, cytarabina, daunorubicyna, granulocytopenia, hiperbilirubinemia, hiperurykemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie spojówek, leukopenia, małopłytkowość, martwica jelit, martwicze zapalenie jelita grubego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka nielimfatyczna, ostre zapalenie trzustki, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropień wątroby, supresja szpiku kostnego, terapia indukcyjna, terapia konsolidująca, toksyczne uszkodzenie OUN, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie otrzewnej, zespół niewydolności oddechowej, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Diagnostyka i diagnoza
Wgłobienie jelita, będące najczęstszą przyczyną ostrej niedrożności jelit u dzieci poniżej 3 roku życia (szczyt zachorowań między 5 a 9 miesiącem życia), charakteryzuje się wsunięciem się jednego odcinka jelita w sąsiedni, prowadząc do niedrożności. Typowa triada objawów obejmuje napadowy, kolkowy ból brzucha, wymioty oraz krwiste stolce o wyglądzie „galaretki z czerwonej porzeczki”, jednak występuje tylko u 15-21% pacjentów. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na ultrasonografii (USG) z czułością 97,9-100% i swoistością 97,8-99,1%, gdzie charakterystyczne są objawy tarczy (target sign) i pseudo-nerki (pseudo-kidney sign). USG z badaniem dopplerowskim pozwala ocenić przepływ krwi i przewidzieć możliwość redukcji wgłobienia. Wlew powietrzny lub kontrastowy pełni funkcję diagnostyczno-terapeutyczną, z powodzeniem redukcji na poziomie 70-90% u dzieci bez przeciwwskazań. U dorosłych, gdzie wgłobienie jest rzadsze (1-5% przyczyn niedrożności), preferowaną metodą diagnostyczną jest tomografia komputerowa (TK) o dokładności 58-100%, umożliwiająca identyfikację punktu wiodącego i powikłań.
algorytm głębokiego uczenia, czułość diagnostyczna, krwisty stolec, krzywa ROC, martwica ściany jelita, niedokrwienie jelita, objaw Dance’a, objaw tarczy, objawy otrzewnowe, patologiczny punkt wiodący, perforacja jelita, plamica Schönleina-Henocha, POCUS, posocznica, rezonans magnetyczny, skręt esicy, tomografia komputerowa, ultrasonografia, USG dopplerowskie, wgłobienie jelita, wlew kontrastowy, wlew powietrzny, wstrząs, zapalenie otrzewnej, zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Piperacillin/Tazobactam Sandoz 4 g/0,5 g 4 g + 500 mg
Piperacillin/Tazobactam Sandoz 4 g/0,5 g to preparat do infuzji zawierający 4 g piperacyliny i 0,5 g tazobaktamu, stosowany u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2. roku życia w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. W populacji dorosłych i młodzieży wskazania obejmują ciężkie zapalenie płuc (w tym szpitalne i związane z wentylacją mechaniczną), powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej (np. zapalenie otrzewnej, ropnie) oraz powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym stopę cukrzycową. Lek jest również stosowany w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz w terapii gorączki neutropenicznej, gdzie szybkie wdrożenie szerokospektralnej antybiotykoterapii jest kluczowe. Preparat zawiera 9,44 mmol/l (217 mg) sodu na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu.
antybiotykoterapia, ciężkie zapalenie płuc, gorączka neutropeniczna, lek przeciwbakteryjny, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen wielolekooporny, perforacja przewodu pokarmowego, piperacylina sodowa, piperacylina z tazobaktamem, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, ropień wewnątrzbrzuszny, szpitalne zapalenie płuc, tazobaktam sodowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną, β-laktamaza ESBL - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amikacin Kabi 5 mg/ml
Amikacin Kabi, dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 5 mg/ml, jest aminoglikozydowym antybiotykiem przeznaczonym do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych, szczególnie w sytuacjach, gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub niewskazane. Lek znajduje zastosowanie u pacjentów dorosłych i pediatrycznych, w tym noworodków, z możliwością dostosowania dawki do masy ciała dzięki różnym opakowaniom (250 mg, 500 mg, 1000 mg). Wskazania obejmują zakażenia szpitalne dolnych dróg oddechowych (HAP, VAP), powikłane i nawracające zakażenia dróg moczowych, powikłane zakażenia jamy brzusznej, ostre bakteryjne zakażenia skóry i struktur skóry, bakteryjne zapalenie wsierdzia (w terapii skojarzonej) oraz bakteriemię związaną z wymienionymi zakażeniami. Preparat charakteryzuje się pH 3,5-5,5 i osmolalnością 270-330 mOsmol/kg, co jest istotne przy doborze dostępu naczyniowego. Zawiera 3,54 mg sodu/ml (0,154 mmol sodu), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria Gram-ujemna, bakterie beztlenowe, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ciężkie zakażenie bakteryjne, Enterobacteriaceae, infuzja dożylna, nefrotoksyczność aminoglikozydów, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen wielolekooporny, Pseudomonas aeruginosa, szpitalne zapalenie płuc, terapia empiryczna, wrażliwość patogenu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie rany oparzeniowej, zakażenie skóry, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną - Leksykon substancji czynnych
Gentamycyna – Wskazania do stosowania
Gentamycyna, aminoglikozydowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, jest skuteczna głównie przeciwko tlenowym bakteriom Gram-ujemnym, w tym Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae oraz niektórym szczepom paciorkowców i gronkowców. W postaci roztworu do wstrzykiwań stosowana jest w ciężkich zakażeniach ogólnoustrojowych, takich jak posocznica, zakażenia jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, ropnie, zapalenie dróg żółciowych), układu moczowego i oddechowego, a także w zakażeniach ran pourazowych i oparzeń oraz u noworodków. Ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności, jej stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania lokalnych wytycznych i monitorowania stanu pacjenta.
alergiczne zapalenie spojówek, antybiotyk aminoglikozydowy, atopowe zapalenie skóry, bakteria Gram-ujemna, Candida albicans, ciężkie zakażenie, Escherichia coli, gronkowiec złocisty, Klebsiella pneumoniae, klotrymazol, liszaj płaski, liszaj prosty przewlekły, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nefrotoksyczność, ototoksyczność, owrzodzenie rogówki, paciorkowiec, plamica, posocznica, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, rumień wielopostaciowy, skóra rąk, toczeń rumieniowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie kości, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie otrzewnej – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie otrzewnej to stan zapalny błony surowiczej jamy brzusznej, wymagający szybkiej diagnostyki i leczenia ze względu na wysokie ryzyko zgonu. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi (leukocytoza >20 000/mm³), wskaźnikach stanu zapalnego (CRP, prokalcytonina) oraz paracentezie z oceną liczby neutrofili (>250 komórek/mm³) i posiewem płynu otrzewnowego. W diagnostyce różnicowej wyróżnia się pierwotne (SBP), wtórne i trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej, z różnym podejściem terapeutycznym. Badania obrazowe, takie jak USG, RTG i tomografia komputerowa, są kluczowe w identyfikacji przyczyny i lokalizacji procesu zapalnego, a w trudnych przypadkach stosuje się diagnostyczną laparoskopię.
antybiotykoterapia, bakterie Gram-ujemne, dehydrogenaza mleczanowa, dializa otrzewnowa, laparoskopia diagnostyczna, leukocytoza, marskość wątroby, niedokrwistość, objaw Blumberga, oliguria, paracenteza, perforacja przewodu pokarmowego, płyn otrzewnowy, posiew krwi, prokalcytonina, sekwencjonowanie genetyczne, skala Child-Pugh, spektrofotometria, spektrometria masowa, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, tachykardia, tachypnoe, trombocytopenia, trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej, wodobrzusze, wskaźniki stanu zapalnego, zapalenie otrzewnej, ziarenkowce Gram-dodatnie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Teicoplanin AptaPharma 400 mg
Teicoplanin AptaPharma to antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (3,0 ml rozpuszczalnika zawiera odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny). Lek jest wskazany do pozajelitowego leczenia szerokiego spektrum zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, w tym powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń kości i stawów, szpitalnego i pozaszpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, infekcyjnego zapalenia wsierdzia oraz zapalenia otrzewnej u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD). Teikoplanina jest również stosowana w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz jako doustna alternatywa w terapii biegunki i zapalenia jelita grubego wywołanych przez Clostridium difficile, szczególnie gdy standardowe leczenie jest nieskuteczne lub przeciwwskazane.
antybiotyk glikopeptydowy, badanie mikrobiologiczne, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, droga doustna, droga parenteralna, infekcja protezy stawowej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwbakteryjny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, oporność bakterii, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pozaszpitalne zapalenie płuc, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, szpitalne zapalenie płuc, terapia skojarzona, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej - Leksykon substancji czynnych
Nadmanganian potasu – Przedawkowanie
Nadmanganian potasu, substancja czynna preparatu Kalium hypermanganicum Galena (100 mg), wykazuje silne działanie drażniące i toksyczne przy przedawkowaniu. Kontakt miejscowy z roztworami o stężeniu wyższym niż lecznicze (>1:10 000) lub z postacią krystaliczną może prowadzić do oparzeń skóry oraz martwicy tkanek. Spożycie doustne nawet pojedynczej tabletki 100 mg może wywołać poważne objawy zatrucia, takie jak obrzęk, nudności, wymioty, perforację przełyku i żołądka, toksyczne uszkodzenie wątroby i nerek oraz niewydolność sercowo-oddechową, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.
W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe wdrożenie działań ratunkowych, w tym płukanie skóry przy ekspozycji miejscowej oraz zapobieganie dalszemu wchłanianiu substancji po spożyciu. Pacjent wymaga intensywnego monitorowania funkcji życiowych i narządowych, zwłaszcza wątroby, nerek oraz układu sercowo-naczyniowego. Leczenie powinno odbywać się w warunkach szpitalnych, najlepiej w ośrodkach toksykologicznych, z możliwością kompleksowej terapii powikłań wielonarządowych, w tym interwencji chirurgicznej w przypadku martwicy tkanek.
działanie drażniące, działanie żrące, głębokie owrzodzenie, Kalium hypermanganicum, leczenie objawowe, martwica tkanki, nadmanganian potasu, nefropatia toksyczna, niewydolność sercowo-oddechowa, nudności i wymioty, oparzenie skóry, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania wielonarządowe, terapia nerkozastępcza, toksykologia kliniczna, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zapalenie otrzewnej, zatrucie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytosar
Leczenie indukcyjne cytarabiną (Cytosar) wymaga prowadzenia w ośrodkach z odpowiednim zapleczem diagnostycznym i aparaturą podtrzymującą funkcje życiowe, ze względu na ryzyko ciężkiej supresji szpiku kostnego manifestującej się leukopenią, małopłytkowością (<50 000 płytek/μl) oraz granulocytopenią (<1000 granulocytów/mm³). Konieczne jest codzienne monitorowanie morfotycznych elementów krwi obwodowej oraz regularne badania szpiku, zwłaszcza po ustąpieniu komórek blastycznych. Należy uwzględnić możliwość opóźnionego spadku liczby komórek krwi, osiągającego minimum 12-24 dni po zakończeniu terapii. W przypadku wystąpienia toksyczności lub powikłań, takich jak infekcje związane z granulocytopenią czy krwawienia z małopłytkowości, wskazane jest przerwanie lub modyfikacja leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszą supresją szpiku oraz zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie konieczne może być zmniejszenie dawki leku. Ponadto, u pacjentów leczonych dużymi dawkami (2-3 g/m²) obserwowano poważne, czasem śmiertelne działania niepożądane obejmujące toksyczne uszkodzenia OUN, przewodu pokarmowego, płuc oraz powikłania okulistyczne, które można łagodzić stosując profilaktycznie steroidowe krople do oczu.
ciężka wysypka skórna, hiperbilirubinemia, hiperurykemia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie spojówek, leukopenia, małopłytkowość, martwica jelit, martwicze zapalenie jelita grubego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk płuc, odma śródścienna jelit, ostra białaczka szpikowa, ostre zapalenie trzustki, owrzodzenia jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, ropień wątroby, supresja szpiku, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, toksyczne uszkodzenie OUN, toksyczne uszkodzenie rogówki, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji mózgu, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych - Leksykon substancji czynnych
Prednizon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Prednizon, jako silny glikokortykosteroid, wykazuje szerokie spektrum działania klinicznego, jednak jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko immunosupresji i powikłań zakaźnych, w tym reaktywacji zakażeń utajonych takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. U pacjentów z gruźlicą utajoną lub dodatnią próbą tuberkulinową konieczna jest ścisła obserwacja, a w przypadku długotrwałej terapii profilaktyka przeciwgruźlicza. Prednizon jest przeciwwskazany w układowych zakażeniach grzybiczych, a jego stosowanie w zakażeniach leczonych amfoterycyną B wymaga monitorowania ryzyka niewydolności krążenia i hipokaliemii. Ponadto, u pacjentów z podejrzeniem pełzakowicy lub węgornicy należy wykluczyć te zakażenia przed rozpoczęciem terapii. Stosowanie prednizonu wiąże się z koniecznością unikania żywych szczepionek wirusowych na około 8 tygodni przed i 2 tygodnie po szczepieniu, a także z ryzykiem ciężkiego przebiegu chorób wirusowych, takich jak ospa wietrzna i odra, szczególnie u dzieci i osób z upośledzoną odpornością.
amfoterycyna B, bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica utajona, guz chromochłonny, HBsAg, hiperlipidemia, hipoalbuminemia, hipokaliemia, hipoprotombinemia, immunosupresja, jaskra, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwosteoporotyczny, marskość wątroby, myasthenia gravis, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nieswoiste wrzodziejące zapalenie okrężnicy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, pełzak czerwonki, pełzakowica, perforacja przewodu pokarmowego, perforacja rogówki, poliomyelitis, półpasiec, półpasiec oczny, próba tuberkulinowa, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uchyłkowatość jelit, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie utajone, zapalenie otrzewnej, zapalenie przełyku, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność krążenia, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Caspofungin Zentiva 70 mg
Kaspofungina, będąca półsyntetycznym lipopeptydem z grupy echinokandyn (kod ATC: J02AX04), działa poprzez selektywne hamowanie syntezy beta-(1,3)-D-glukanu, kluczowego składnika ściany komórkowej grzybów pleśniowych i drożdżaków, co prowadzi do ich śmierci. Wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwgrzybiczej in vitro wobec gatunków Aspergillus (m.in. A. fumigatus, A. flavus, A. niger) oraz Candida (m.in. C. albicans, C. glabrata, C. krusei), w tym szczepów opornych na flukonazol, amfoterycynę B i 5-flucytozynę. Metody badania wrażliwości mikroorganizmów oparto na wytycznych CLSI (M38-A2 dla Aspergillus, M27-A3 dla Candida), jednak EUCAST nie ustalił wartości granicznych MIC ze względu na zmienność wyników. Oporność na kaspofunginę, związana z mutacjami genów FKS1/FKS2, jest rzadka, ale klinicznie istotna, wiążąc się z gorszymi wynikami leczenia.
badanie in vitro, clinical and laboratory standards institute, drożdżak Candida, drożdżyca przełyku, działanie grzybobójcze, EUCAST, gen Fks, grzyb pleśniowy, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna kandydoza, kandydemia, lek przeciwgrzybiczny ogólnoustrojowy, liposomalny preparat amfoterycyny B, neutropenia z gorączką, octan kaspofunginy, przeszczep komórek macierzystych układu krwiotwórczego, terapia ratunkowa, zakażenie grzybicze z przełamania, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba uchyłkowa jelit i zapalenie uchyłków – Diagnostyka i diagnoza
Choroba uchyłkowa jelit oraz zapalenie uchyłków wymagają zróżnicowanego podejścia diagnostycznego w zależności od fazy choroby – bezobjawowej, objawowej bez zapalenia lub ostrego zapalenia. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, zwracając uwagę na objawy takie jak ból w lewym dolnym kwadrancie brzucha, gorączka, zmiany rytmu wypróżnień oraz objawy systemowe. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi (leukocytoza), oznaczenie białka C-reaktywnego (CRP), badanie moczu i kału, a także test ciążowy u kobiet w wieku rozrodczym. W przypadku podejrzenia powikłanego zapalenia uchyłków zaleca się pilne wykonanie TK jamy brzusznej z kontrastem, które charakteryzuje się czułością 94-98% i swoistością 98-100%, umożliwiając ocenę nasilenia stanu zapalnego, wykrycie powikłań (ropnie, perforacje) oraz wykluczenie innych patologii. Alternatywnie, u wybranych pacjentów (kobiety w ciąży, młodsi pacjenci) stosuje się USG jamy brzusznej o czułości 85-90% i swoistości 84% lub MRI.
badanie fizykalne, badanie per rectum, białko C-reaktywne, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba uchyłkowa jelit, infekcja układu moczowego, jelito grube, kamica nerkowa, klasyfikacja Hinchey, kolonoskopia, leukocytoza, leukocyty, morfologia krwi, niedokrwienie jelita, nudności i wymioty, objawy otrzewnowe, ostre zapalenie uchyłków, rak jelita grubego, rezonans magnetyczny, ropień, sigmoidoskopia elastyczna, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa z kontrastem, torbiel jajnika, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wywiad medyczny, zapalenie otrzewnej, zapalenie przydatków, zapalenie uchyłków, zapalenie wyrostka robaczkowego, zespół jelita drażliwego