stężenie wapnia we krwi

Stężenie wapnia we krwi (kalcemia) to kluczowy parametr biochemiczny, który w warunkach prawidłowych utrzymuje się w wąskim zakresie 2,15-2,55 mmol/l (8,5-10,5 mg/dl). Wapń w osoczu występuje w trzech frakcjach: zjonizowanej (około 50%), związanej z białkami (głównie albuminami, około 40%) oraz w postaci kompleksów z anionami (około 10%). Diagnostycznie najistotniejsza jest frakcja zjonizowana, gdyż tylko ona jest aktywna biologicznie.

Gospodarka wapniowa podlega ścisłej regulacji hormonalnej, w której uczestniczą parathormon (PTH), kalcytonina oraz witamina D. Zaburzenia stężenia wapnia obejmują hiperkalcemię (stężenie >2,55 mmol/l) oraz hipokalcemię (stężenie <2,15 mmol/l). Najczęstszymi przyczynami hiperkalcemii są pierwotna nadczynność przytarczyc i choroby nowotworowe, natomiast hipokalcemia występuje głównie w niedoczynności przytarczyc, niedoborze witaminy D oraz w ostrej hipoalbuminemii.

Interpretacja stężenia wapnia wymaga uwzględnienia poziomu albumin, gdyż hipoalbuminemia prowadzi do obniżenia całkowitego stężenia wapnia bez wpływu na frakcję zjonizowaną. W praktyce klinicznej stosuje się wzór korekcyjny: na każdy 1 g/dl obniżenia albumin poniżej 4,0 g/dl należy dodać 0,8 mg/dl (0,2 mmol/l) do zmierzonego stężenia wapnia całkowitego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl