kalcemia

Kalcemia to termin medyczny odnoszący się do stężenia wapnia w surowicy krwi. Prawidłowe stężenie wapnia całkowitego u osób dorosłych wynosi 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l). Wapń w surowicy występuje w trzech postaciach: związany z białkami (głównie albuminą) – około 40%, w kompleksach z anionami (fosforany, cytryniany) – około 10% oraz jako wolny jon wapniowy (Ca²⁺) – około 50%, który stanowi frakcję biologicznie aktywną.

Hiperkalcemia, czyli podwyższone stężenie wapnia w surowicy, najczęściej jest spowodowana pierwotną nadczynnością przytarczyc oraz chorobami nowotworowymi (m.in. szpiczak mnogi, przerzuty nowotworowe do kości, nowotwory wydzielające PTHrP). Do rzadszych przyczyn zalicza się nadczynność tarczycy, sarkoidozę, przedawkowanie witaminy D, zespół mleczno-alkaliczny oraz niektóre leki.

Hipokalcemia, czyli obniżone stężenie wapnia w surowicy, może być wynikiem niedoczynności przytarczyc, niedoboru witaminy D, przewlekłej choroby nerek, ostrego zapalenia trzustki, zespołu głodowych kości, hipomagnezemii oraz działania niektórych leków. W interpretacji wyników ważne jest uwzględnienie stężenia albumin, gdyż hipoalbuminemia prowadzi do względnej hipokalcemii.

Diagnostyka zaburzeń kalcemii obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, fosforanów, parathormonu, witaminy D, magnezu oraz badania obrazowe (w zależności od podejrzewanej przyczyny). Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzeń oraz normalizację stężenia wapnia, szczególnie w przypadku ciężkiej hiperkalcemii, która stanowi stan zagrożenia życia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl