śpiączka hiperkalcemiczna

Śpiączka hiperkalcemiczna to stan zagrożenia życia, charakteryzujący się znacznie podwyższonym poziomem wapnia w surowicy krwi (zwykle powyżej 14-15 mg/dl lub 3,5-3,75 mmol/l), prowadzący do ciężkich zaburzeń świadomości. Jest to najcięższa manifestacja hiperkalcemii, w której dochodzi do dysfunkcji ośrodkowego układu nerwowego.

Najczęstszymi przyczynami śpiączki hiperkalcemicznej są zaawansowane nowotwory złośliwe (zwłaszcza szpiczak mnogi, rak piersi, rak płuc), pierwotna nadczynność przytarczyc, przedawkowanie witaminy D, sarkoidoza oraz długotrwałe unieruchomienie. Patofizjologia obejmuje bezpośredni wpływ wysokiego stężenia wapnia na funkcjonowanie neuronów oraz zaburzenia przepływu mózgowego krwi.

Obraz kliniczny, poza zaburzeniami świadomości prowadzącymi do śpiączki, obejmuje odwodnienie, osłabienie mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, skrócenie odstępu QT w EKG, nudności, wymioty, zaparcia oraz wielomocz. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się hiperkalcemię, często z towarzyszącą hipofosfatemią, hipomagnezemią i zaburzeniami czynności nerek.

Leczenie śpiączki hiperkalcemicznej wymaga natychmiastowej interwencji i obejmuje intensywne nawadnianie pacjenta (0,9% NaCl), stosowanie diuretyków pętlowych (furosemid), bisfosfoniany (pamidronian, zoledronian), kalcytoninę, glikokortykosteroidy oraz ewentualnie dializoterapię. Równolegle prowadzona jest terapia choroby podstawowej. Rokowanie zależy od przyczyny hiperkalcemii oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl