wolno metabolizujący
Wolno metabolizujące substancje to związki chemiczne, które ulegają powolnemu rozkładowi w organizmie człowieka. Proces ten ma kluczowe znaczenie w farmakologii, gdyż wpływa na czas działania leków i ich efektywność terapeutyczną.
Szybkość metabolizmu substancji zależy głównie od aktywności enzymów wątrobowych, zwłaszcza z grupy cytochromu P450. Pacjenci określani jako „wolno metabolizujący” posiadają genetycznie uwarunkowaną mniejszą aktywność tych enzymów, co prowadzi do dłuższego utrzymywania się substancji leczniczych w organizmie.
Identyfikacja statusu metabolicznego pacjenta ma istotne znaczenie kliniczne. U osób wolno metabolizujących może dochodzić do kumulacji leków w organizmie, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i interakcji lekowych. W praktyce klinicznej często wymaga to dostosowania dawkowania lub wyboru alternatywnych preparatów.
Farmakogenetyka, badająca zależności między genotypem a metabolizmem leków, pozwala na coraz bardziej precyzyjne określanie statusu metabolicznego pacjenta, co stanowi podstawę medycyny spersonalizowanej i optymalizacji farmakoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Konaten 25 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Konaten, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Bezwzględna biodostępność wynosi od 63% do 94%, a lek wykazuje wysokie (98%) wiązanie z albuminami osocza. Metabolizm atomoksetyny odbywa się głównie przez enzym CYP2D6, z istotną zmiennością genetyczną w populacji – około 7% osób kaukaskich to wolni metabolizatorzy, u których AUC jest około 10-krotnie, a Css,max około 5-krotnie wyższe niż u intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących. Głównym metabolitem jest 4-hydroksyatomoksetyna, aktywny farmakologicznie, lecz obecny w osoczu w znacznie niższych stężeniach. Farmakokinetyka jest liniowa, a lek może być podawany niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort terapii.
4-hydroksyatomoksetyna, atomoksetyna, biodostępność leku, cytochrom P450 2D6, enzymy cytochromu P450, intensywnie metabolizujący, klasyfikacja Child-Pugh, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetyloatomoksetyna, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w stanie równowagi, transporter noradrenaliny, transporter serotoniny, wchłanianie atomoksetyny, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Titlodine 2 mg
Tolterodyna, dostępna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg i 4 mg, jest selektywnym antagonistą receptorów muskarynowych, wykazującym preferencyjne działanie na pęcherz moczowy. Metabolizm leku prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 5-hydroksymetylowego, który u pacjentów intensywnie metabolizujących istotnie przyczynia się do efektu terapeutycznego. W badaniu klinicznym III fazy, po 12 tygodniach terapii tolterodyną 4 mg raz na dobę, zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu o 11,8 (54%) w porównaniu do 6,9 (28%) w grupie placebo (p < 0,001). Dodatkowo, zmniejszono częstość mikcji o 1,8 (13%) vs. 1,2 (8%) (p = 0,005) oraz zwiększono objętość moczu oddawanego podczas mikcji o 34 ml (27%) vs. 14 ml (12%) (p < 0,001). Subiektywna poprawa objawów pęcherza została zgłoszona przez 23,8% pacjentów leczonych tolterodyną, w porównaniu do 15,7% w grupie placebo.
antagonista receptora muskarynowego, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, Cmax, częstomocz, elektrokardiogram, intensywnie metabolizujący, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek spazmolityczny urologiczny, metabolizm tolterodyny, mikcja, model farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, nagłe parcie na mocz, nietrzymanie moczu, odstęp QT, odstęp QTcF, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylo, receptor muskarynowy, stężenie maksymalne, tolterodyny winian, wolno metabolizujący - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Konaten 10 mg
Farmakokinetyka atomoksetyny u dzieci i młodzieży jest zbliżona do profilu dorosłych, jednak brak jest danych dla dzieci poniżej 6. roku życia, co jest istotne przy planowaniu terapii. Lek charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością wahającą się od 63% do 94%. Atomoksetyna wiąże się w 98% z białkami osocza, głównie albuminą, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, a u około 7% populacji kaukaskiej, będących wolno metabolizującymi, obserwuje się 10-krotnie wyższe AUC i 5-krotnie wyższe Css,max, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 godziny u osób intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących, co ma znaczenie dla dawkowania i osiągnięcia stanu stacjonarnego.
4-hydroksyatomoksetyna, atomoksetyna, AUC, AUC0-∞, biodostępność bezwzględna, Cmax, Css max, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, intensywnie metabolizujący, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm pierwszego przejścia, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, okres półtrwania, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w stanie równowagi, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazol Alugastrin 20 mg
Ezomeprazol, podawany w formie powlekanych granulek dojelitowych (np. Esomeprazol Alugastrin), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi 50% po pojedynczej dawce 20 mg i wzrasta do 68% po wielokrotnym podawaniu. Pokarm opóźnia i zmniejsza wchłanianie, jednak nie wpływa istotnie na efekt hamowania wydzielania kwasu solnego. Objętość dystrybucji wynosi około 0,22 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 97%. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C19 i alternatywnie przez CYP3A4, z metabolitami nieaktywnymi farmakologicznie. Klirens osoczowy wynosi około 17 l/h po dawce pojedynczej i 9 l/h po wielokrotnym podawaniu, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem, z mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej w moczu. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość zależną od dawki i czasu podawania, z hamowaniem CYP2C19 prowadzącym do zmniejszenia metabolizmu i klirensu.
biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja leku, ezomeprazol, farmakokinetyka, granulki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kumulacja leku, metabolity ezomeprazolu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon ezomeprazolu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wolno metabolizujący, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auroxetyn 40 mg
Atomoksetyna wykazuje spójny profil farmakokinetyczny u dzieci, młodzieży i dorosłych, z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność bezwzględna wynosi od 63% do 94%, a lek może być podawany niezależnie od posiłków. Atomoksetyna wiąże się w 98% z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, a u około 7% populacji kaukaskiej, będących wolnymi metabolizatorami, obserwuje się około 10-krotnie wyższe AUC i 5-krotnie wyższe Css,max w porównaniu do osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania u intensywnie metabolizujących wynosi średnio 3,6 godziny, natomiast u wolnych metabolizatorów jest wydłużony do około 21 godzin. Metabolit 4-hydroksyatomoksetyna, aktywny farmakologicznie, powstaje głównie przez CYP2D6, a jego synteza u wolnych metabolizatorów jest wolniejsza, lecz możliwa przez inne izoenzymy P450.
4-hydroksyatomoksetyna, atomoksetyna, AUC, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, cytochrom P450, farmakokinetyka atomoksetyny, faza eliminacji, glukuronidacja, izoenzym CYP2D6, klirens leku, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, okres półtrwania, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazol Accord 40 mg
Esomeprazol wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, charakteryzujący się pozorną objętością dystrybucji około 0,22 l/kg, wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym głównie przez izoenzym CYP2C19 i w mniejszym stopniu CYP3A4. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po jednorazowej dawce i spada do około 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu, z okresem półtrwania około 1,3 godziny. Esomeprazol jest eliminowany głównie w postaci metabolitów – około 80% z moczem i reszta z kałem, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej. Farmakokinetyka leku jest nieliniowa, z zależnością AUC od dawki i zmniejszonym klirensem przy wielokrotnym podaniu, co wiąże się z autoinhibicją enzymu CYP2C19. Podanie dożylne powoduje wyższe maksymalne stężenia w osoczu (13,6 μmol/l przy dawce 40 mg) niż podanie doustne (4,6 μmol/l), choć całkowita ekspozycja jest o około 30% mniejsza.
biotransformacja, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, esomeprazol, klirens osoczowy, klirens układowy, krwawienie z wrzodu, kwas solny, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wolno metabolizujący, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Konaten 10 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Konaten, jest wysoce selektywnym inhibitorem presynaptycznego transportera noradrenaliny, stosowanym w terapii ADHD u dzieci, młodzieży oraz dorosłych. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność zarówno w krótkoterminowym (6-16 tygodni), jak i długoterminowym leczeniu (do 12 miesięcy), wykazując istotne statystycznie zmniejszenie objawów ADHD w porównaniu z placebo. W badaniach z udziałem ponad 5000 dzieci i młodzieży oraz ponad 4800 dorosłych, atomoksetyna poprawiała wyniki w skalach CAARS-Inv:SV, AISRS, CGI-S oraz AAQoL, z odsetkiem odpowiedzi klinicznej sięgającym 62,7% w badaniach krótkoterminowych i 63,6% w długoterminowych (p<0,001). Lek wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, nie wykazując działania psychostymulującego ani euforyzującego, a jego wpływ na odstęp QTc jest minimalny nawet przy dawkach do 60 mg dwa razy na dobę u osób wolno metabolizujących CYP2D6.
4-hydroksyatomoksetyna, ADHD, atomoksetyna, choroba alkoholowa, CYP2D6, fobia społeczna, inhibitor transportera noradrenaliny, lek psychostymulujący, lek stymulujący, metylofenidat, metylofenidat o przedłużonym uwalnianiu, N-demetyloatomoksetyna, odstęp QT/QTc, pochodna amfetaminy, receptor noradrenergiczny, skala AAQoL, skala AISRS, skala CGI-S, skala Connersa, sympatykomimetyk, transporter dopaminy, transporter noradrenaliny, transporter serotoniny, wolno metabolizujący, zaburzenia lękowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Konaten 18 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Konaten, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością bezwzględną w zakresie 63-94%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (98%) i jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6, którego polimorfizm genetyczny wpływa na farmakokinetykę: u osób wolno metabolizujących AUC jest około 10-krotnie, a Css,max około 5-krotnie wyższe niż u osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania atomoksetyny wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących. Metabolit 4-hydroksyatomoksetyna wykazuje aktywność farmakologiczną, jednak jej stężenie w osoczu jest znacznie niższe (1% u intensywnie metabolizujących, 0,1% u wolno metabolizujących). Atomoksetyna nie indukuje ani nie hamuje CYP2D6 ani innych cytochromów P450 (CYP1A2, CYP3A, CYP2C9). W przypadku umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności wątroby (klasy B i C Child-Pugh) obserwuje się dwukrotne do czterokrotnego zwiększenie AUC oraz wydłużenie okresu półtrwania, co wymaga dostosowania dawki. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek wzrost Cmax o 7% i AUC o 65% nie wymaga korekty dawkowania po uwzględnieniu masy ciała.
4-hydroksyatomoksetyna, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 2D6, farmakokinetyka liniowa, genotoksyczność, klasyfikacja Child-Pugh, klirens atomoksetyny, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetyloatomoksetyna, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, odstęp QT/QTc, okres półtrwania, organogeneza, pole pod krzywą, presynaptyczny transporter noradrenaliny, psychoanaleptyk, rakotwórczość, receptor noradrenergiczny, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi, stężenie maksymalne w osoczu, sympatykomimetyk, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność reprodukcyjna, transporter dopaminy, transporter serotoniny, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atomoxetine NeuroPharma 25 mg
Farmakokinetyka atomoksetyny wykazuje podobny profil u dzieci, młodzieży i dorosłych, z brakiem danych dla dzieci poniżej 6. roku życia. Po podaniu doustnym lek jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością 63-94%. Atomoksetyna wiąże się w 98% z białkami osocza, głównie albuminami, co wpływa na jej dystrybucję. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, z istotnymi różnicami między osobami intensywnie metabolizującymi (EM) a wolno metabolizującymi (PM). U PM AUC jest około 10-krotnie, a Css,max około 5-krotnie wyższe niż u EM. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 godziny u EM i 21 godzin u PM. Metabolit 4-hydroksyatomoksetyna jest aktywny farmakologicznie, ale występuje w niższych stężeniach. Atomoksetyna nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na enzymy CYP450, w tym CYP2D6, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
4-hydroksyatomoksetyna, albumina, atomoksetyna, AUC, biodostępność, biodostępność leku, Cmax, CYP2D6, farmakokinetyka, glukuronizacja, intensywnie metabolizujący, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowa niewydolność nerek, liniowość farmakokinetyki, metabolizm pierwszego przejścia, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pramolan 50 mg
Opipramol, substancja czynna leku Pramolan w dawce 50 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, co zapewnia szybki początek działania. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~91%), co ogranicza wolną frakcję leku i może wpływać na interakcje farmakokinetyczne. Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm opipramolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2D6, co determinuje zmienność osobniczą w farmakokinetyce leku. U pacjentów z niedoborem CYP2D6 stężenie maksymalne leku w osoczu może być nawet 2,5-krotnie wyższe niż u osób z prawidłowym metabolizmem, co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnego zwiększenia efektów terapeutycznych i działań niepożądanych.
biodostępność leku, CYP2D6, cytochrom P450, dehydroksyetyloopipramol, dystrybucja tkankowa, działanie ogólnoustrojowe, metabolizm pierwszego przejścia, niedobór CYP2D6, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opipramolu dichlorowodorek, Pramolan, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoksetyna Medice 40 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania atomoksetyny obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na lek porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u osób wolno metabolizujących z udziałem CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy (przy dawkach <10 mg/kg mc./dobę) oraz opóźnienia w oddzielaniu napletka, zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność. W badaniach na królikach w okresie organogenezy przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost wczesnej resorpcji oraz anomalie tętnic, przy czym dawka bez efektów toksycznych wynosiła 30 mg/kg mc./dobę.
atomoksetyna, AUC, CYP2D6, dawka dobowa, drożność pochwy, intensywnie metabolizujący, najądrze, niezwiązana atomoksetyna, ocena farmakologiczna, oddzielanie napletka, organogeneza, plemniki, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój neurobehawioralny, rozwój potomstwa, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność u samic, wczesna resorpcja, wolno metabolizujący, wpływ na rozród - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nexium 40 mg
Ezomeprazol charakteryzuje się pozorną objętością dystrybucji około 0,22 l/kg oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (97%). Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19 na farmakokinetykę. U osób wolno metabolizujących (2,9 ± 1,5% populacji) całkowita ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa, a maksymalne stężenie w surowicy o około 60% większe niż u szybko metabolizujących, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po jednorazowej dawce i 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Ezomeprazol wykazuje farmakokinetykę nieliniową z zależnym od dawki wzrostem AUC po wielokrotnym podaniu, co jest związane z hamowaniem enzymu CYP2C19. Biodostępność i maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od drogi podania: po dożylnym podaniu 40 mg maksymalne stężenie wynosi około 13,6 μmol/l, a po doustnym 4,6 μmol/l.
biodostępność, choroba refluksowa przełyku, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksylacja i demetylacja, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, krwawienie z wrzodu, krzywa stężenia, kumulacja leku, metabolizm całkowity, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie osoczowe, wlew ciągły, wolno metabolizujący, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Panprazox 40 mg
Pantoprazol, substancja czynna Panprazox 40 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~77%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax 2-3 μg/ml) po około 2,5 godzinach od podania. Farmakokinetyka pantoprazolu jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg, a lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i objętość dystrybucji około 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C19 (demetylacja) i CYP3A4 (utlenianie), a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (ok. 80% metabolitów). Okres półtrwania pantoprazolu u osób zdrowych wynosi około 1 godziny, natomiast głównego metabolitu demetylopantoprazolu sprzężonego z siarczanem około 1,5 godziny. W populacji europejskiej około 3% to wolni metabolizujący CYP2C19, u których AUC jest 6-krotnie wyższe, a Cmax wzrasta o 60%, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania.
AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP3A4, demetylacja, demetylopantoprazol, dysfagia, farmakokinetyka, kinetyka osoczowa, klasyfikacja Child, komórki okładzinowe, kwas solny, marskość wątroby, metabolizm pantoprazolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Panprazox, pantoprazol, pompa protonowa, stężenie w surowicy, substancja czynna, tabletki dojelitowe, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relumo 20 mg
Omeprazol, podawany w formie kapsułek dojelitowych o dawce 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu i wzrostem do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 L/kg. Omeprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób wolno metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi mniej niż 1 godzinę, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym cytochromu P450, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazol Towa 20 mg
Ezomeprazol Towa, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność leku jest dawko- i częstotliwościowo zależna: dla dawki 40 mg wynosi 64% po jednorazowym podaniu i wzrasta do 89% po wielokrotnym, natomiast dla dawki 20 mg odpowiednio 50% i 68%. Pokarm opóźnia i zmniejsza wchłanianie, jednak nie wpływa istotnie na efekt farmakodynamiczny. Ezomeprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz pozorną objętość dystrybucji około 0,22 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z całkowitym klirensem osoczowym około 17 l/h po jednorazowym podaniu i 9 l/h po wielokrotnym, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 1,3 godziny. Lek jest eliminowany głównie w postaci metabolitów (80% z moczem, 20% z kałem), z mniej niż 1% postaci niezmienionej w moczu.
AUC, biodostępność, biodostępność ezomeprazolu, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ezomeprazol sodowy, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, izomer R, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kwaśność soku żołądkowego, metabolit hydroksylowany, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfonowa pochodna ezomeprazolu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prazol 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu PRAZOL 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz CYP3A4, co determinuje znaczne różnice farmakokinetyczne u osób wolno metabolizujących (3-20% populacji), u których AUC i stężenia w osoczu mogą być 5-10 i 3-5-krotnie wyższe odpowiednio, jednak bez konieczności rutynowej modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi mniej niż 1 godzinę, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami, co zapobiega kumulacji przy standardowym schemacie dawkowania.
biodostępność po podaniu jednorazowym, biodostępność substancji czynnej, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, krzywa stężenia w osoczu, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, peletki powlekane, polimorfizm genetyczny, sekrecja kwasu solnego, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolno metabolizujący - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voriconazole Sandoz 200 mg
Farmakokinetyka worykonazolu charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym (biodostępność 96%), nieliniową farmakokinetyką z kumulacją oraz znaczną zmiennością międzyosobniczą, głównie związaną z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. Zwiększenie dawki z 200 mg do 300 mg dwa razy na dobę powoduje 2,5-krotny wzrost ekspozycji (AUCt). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1-2 godzinach, a stan stacjonarny w osoczu uzyskuje się w ciągu 24 godzin przy dawkach nasycających. Worykonazol wykazuje dobrą penetrację do tkanek, w tym do ośrodkowego układu nerwowego, z objętością dystrybucji około 4,6 l/kg i umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (~58%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-tlenek, o niewielkim działaniu przeciwgrzybiczym. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania około 6 godzin po dawce 200 mg doustnej, jednak ze względu na nieliniowość farmakokinetyki, ten parametr nie jest użyteczny do przewidywania kumulacji.
aspergiloza, bariera krew-mózg, biodostępność worykonazolu, CYP2C19, cytochrom P450, dawka nasycająca, działanie przeciwgrzybicze, eliminacja leku, izoenzymy wątrobowe, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, posiłek wysokotłuszczowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, układ krwiotwórczy, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący - Leksykon leków
Interakcje leku – Konaten 18 mg
Atomoksetyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z inhibitorami enzymu CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina), które mogą zwiększać ekspozycję na lek 6-8-krotnie oraz stężenie maksymalne w stanie równowagi (Css,max) 3-4-krotnie. W takich przypadkach zaleca się wolniejsze zwiększanie dawki i redukcję dawki docelowej atomoksetyny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Należy także zachować ostrożność przy łączeniu atomoksetyny z beta-2 agonistami (np. salbutamol), lekami wydłużającymi odstęp QT (neuroleptyki, leki przeciwarytmiczne grup IA i III, moksyfloksacyna, erytromycyna, metadon, meflochina, TCA, lit, cyzapryd) oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy (TCA, SSRI, neuroleptyki, bupropion, tramadol), monitorując odpowiednio ciśnienie tętnicze, rytm serca, EKG i ryzyko napadów drgawek.
agonista receptora beta-2, atomoksetyna, benzodiazepina, bupropion, butyrofenon, chinidyna, chlorochina, ciśnienie tętnicze, cyzapryd, diazepam, erytromycyna, fenotiazyna, fenylefryna, fenytoina, fluoksetyna, hepatotoksyczność, imipramina, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, leki przeciwarytmiczne, leki tiazydowe, leki trójpierścieniowe, lit, meflochina, metadon, mirtazapina, moksyfloksacyna, napad drgawkowy, neuroleptyki, odstęp QT, omeprazol, paroksetyna, próg drgawkowy, przełom hipertensyjny, pseudoefedryna, salbutamol, SSRI, terbinafina, tramadol, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wolno metabolizujący - Leksykon leków
Interakcje leku – Konaten 25 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Konaten, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych związanych z nasilonym działaniem noradrenergicznym. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna czy terbinafina, mogą zwiększać ekspozycję na atomoksetynę 6-8-krotnie, a stężenie maksymalne Css,max nawet 3-4-krotnie, co wymaga wolniejszego zwiększania dawki i jej redukcji. Leki beta-adrenergiczne (np. salbutamol) podawane w wysokich dawkach mogą nasilać działanie atomoksetyny na układ sercowo-naczyniowy, powodując wzrost częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych. Ponadto, atomoksetyna może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QT w połączeniu z lekami neuroleptycznymi, przeciwarytmicznymi, trójpierścieniowymi przeciwdepresyjnymi oraz lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (np. diuretyki tiazydowe).
agonista receptora beta-2, antagonista receptora angiotensyny, beta-bloker, biodostępność atomoksetyny, bupropion, chinidyna, chlorochina, cyzapryd, diazepam, erytromycyna, fenylefryna, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenergiczny, lek moczopędny tiazydowy, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, meflochina, metabolizm atomoksetyny, metadon, mirtazapina, moksyfloksacyna, napad drgawkowy, obniżanie progu drgawkowego, omeprazol, parametr hemodynamiczny, parametr układu krążenia, paroksetyna, pH żołądka, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pseudoefedryna, salbutamol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terbinafina, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wolno metabolizujący, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Esomeprazol – Właściwości farmakokinetyczne
Esomeprazol, będący S-izomerem omeprazolu, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,22 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, przy czym CYP2C19 odpowiada za hydroksylację i demetylację, a CYP3A4 za powstawanie sulfonowego metabolitu, który jest głównym metabolitem w osoczu. Klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu i 9 l/godz. po wielokrotnym, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Esomeprazol jest eliminowany głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem, z mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej w moczu. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość, z nieliniowym wzrostem AUC po podaniu wielokrotnym, co jest związane z hamowaniem CYP2C19 przez lek i jego metabolit. Maksymalne stężenia po dożylnym podaniu 40 mg wynoszą około 13,6 μmol/l, a po podaniu doustnym 4,6 μmol/l. U osób wolno metabolizujących (ok. 2,9% populacji) ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Różnice płciowe w ekspozycji (około 30% wyższa u kobiet po pojedynczej dawce) nie wpływają na schemat dawkowania.
choroba refluksowa przełyku, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, esomeprazol, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, izomer omeprazolu, klirens osoczowy, krwawienie z wrzodu, kumulacja leku, metabolizm leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, stężenie w osoczu, sulfonowa pochodna esomeprazolu, właściwości farmakokinetyczne, wolno metabolizujący, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Unisol 0,5 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Unisol, zawierający dutasteryd (0,5 mg) i tamsulosynę (0,4 mg), nie był przedmiotem dedykowanych badań interakcji, jednak dostępne dane wskazują, że dutasteryd jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5. U pacjentów stosujących jednocześnie umiarkowane inhibitory CYP3A4 i P-glikoproteiny (np. werapamil, diltiazem) stężenie dutasterydu wzrasta o 1,6-1,8 raza, natomiast silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir) mogą znacząco zwiększyć ekspozycję dutasterydu, co może wymagać zmniejszenia częstości podawania. Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę tamsulosyny, warfaryny ani digoksyny, a także nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Tamsulosyna wykazuje interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol zwiększa Cmax i AUC odpowiednio o 2,2 i 2,8 razy) oraz CYP2D6 (paroksetyna zwiększa Cmax i AUC o 1,3 i 1,6 razy), co może prowadzić do znacznego wzrostu ekspozycji na tamsulosynę, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu obu inhibitorów.
5-alfa reduktaza, amitryptylina, antagonista receptora α1-adrenergicznego, atenolol, chlormadynon, chlorowodorek tamsulosyny, cholestyramina, cymetydyna, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, diazepam, digoksyna, diklofenak, diltiazem, dutasteryd, działanie hipotensyjne, enalapryl, farmakokinetyka tamsulosyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, glibenklamid, hipotensja ortostatyczna, indynawir, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor PDE5, itrakonazol, ketokonazol, klirens tamsulosyny, nefazodon, nifedypina, paroksetyna, propranolol, rytonawir, stężenie dutasterydu, symwastatyna, tamsulosyna, teofilina, terazosyna, trichlorometiazyd, werapamil, wolno metabolizujący - Leksykon substancji czynnych
Ezomeprazol – Właściwości farmakokinetyczne
Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowej dawce 40 mg wynosi 64%, a po wielokrotnym podaniu wzrasta do 89%. Wchłanianie jest istotnie obniżone przez obecność pokarmu (zmniejszenie AUC o 52% i Cmax o 75%), co nie wpływa jednak na skuteczność hamowania wydzielania kwasu. Ezomeprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz CYP3A4, z wytworzeniem nieaktywnych metabolitów, które nie wpływają na farmakodynamikę leku. Klirens osoczowy po jednorazowym podaniu wynosi około 17 l/h, a okres półtrwania po wielokrotnym podaniu to około 1,3 godziny, bez kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (ok. 80%), z mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej.
biodostępność, choroba refluksowa przełyku, cytochrom P450, czynność wątroby, efekt pierwszego przejścia, ezomeprazol dożylny, farmakokinetyka ezomeprazolu, infuzja ciągła, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, krwawienie z wrzodu, kwas solny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletki dojelitowe, podanie doustne, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, środowisko żołądka, stężenie w osoczu, sulfon ezomeprazolu, szybko metabolizujący, wiązanie z białkami osocza, wlew ciągły, wolno metabolizujący, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, związek macierzysty