nadkażenie skórne
Nadkażenie skórne (superinfekcja skórna) to zakażenie wtórne, które rozwija się na obszarze skóry już dotkniętym innym schorzeniem lub uszkodzeniem. Najczęściej występuje jako powikłanie pierwotnych chorób skóry, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, wyprysk kontaktowy czy rany przewlekłe.
W patogenezie nadkażeń skórnych kluczową rolę odgrywają bakterie (głównie Staphylococcus aureus, paciorkowce, Pseudomonas aeruginosa), grzyby (Candida spp., dermatofity) oraz wirusy (np. wirus opryszczki). Czynniki predysponujące obejmują zaburzenia bariery skórnej, stosowanie miejscowych glikokortykosteroidów, immunosupresję oraz zaburzenia mikrobiomu skóry.
Klinicznie nadkażenie skórne może manifestować się nasileniem objawów choroby podstawowej, pojawieniem się sączenia, złotawych strupów, pustułek, rumienia, obrzęku i bólu. Szczególnie charakterystyczne dla nadkażeń bakteryjnych są miodowożółte strupy (impetiginizacja), a dla grzybiczych – dobrze odgraniczone, złuszczające się ogniska z satelitarnymi wykwitami.
Diagnostyka obejmuje ocenę kliniczną, badania mikrobiologiczne (posiewy, badania mykologiczne) oraz w wybranych przypadkach badania histopatologiczne. Leczenie wymaga terapii skojarzonej: zwalczania czynnika etiologicznego nadkażenia (antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe – stosowane miejscowo lub ogólnie) oraz odpowiedniego leczenia choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycort
Produkt leczniczy Oxycort, zawierający oksytetracyklinę i hydrokortyzon, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania miejscowego. Leczenie należy przerwać w przypadku podrażnienia skóry, braku poprawy po 7 dniach (ze względu na ryzyko maskowania objawów zakażenia przez hydrokortyzon) oraz nasilenia lub utrzymania się objawów zakażenia, co wymaga wdrożenia odpowiedniej terapii przeciwbakteryjnej lub przeciwgrzybiczej. Maksymalny czas ciągłego stosowania nie powinien przekraczać 2 tygodni, aby zapobiec rozwojowi oporności mikroorganizmów na oksytetracyklinę. Produkt nie powinien mieć kontaktu z oczami i błonami śluzowymi, a stosowanie na skórę twarzy, pach i pachwin jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych przypadkach ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak teleangiektazje czy dermatitis perioralis.
błony śluzowe, działanie ogólnoustrojowe, glikozuria, hiperglikemia, hydrokortyzon, kortykosteroid, leczenie przeciwgrzybicze, łuszczyca, nadkażenie skórne, oksytetracyklina, opatrunek okluzyjny, oporność mikroorganizmów, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, podrażnienie skóry, rozstępy, teleangiektazja, zaćma, zakażenie, zanik naskórka, zanik tkanki podskórnej, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga