metabolity montelukastu
Montelukast jest selektywnym antagonistą receptorów leukotrienowych CysLT1, stosowanym w leczeniu astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa. Metabolizm montelukastu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale cytochromu P450, szczególnie izoenzymów CYP2C8 i CYP3A4.
Główne metabolity montelukastu obejmują pochodne hydroksylowane i metabolity powstałe w wyniku utleniania łańcucha bocznego. Najważniejsze z nich to 36-hydroksymontelukast oraz metabolit dihydroksylowany. Badania farmakokinetyczne wykazały, że metabolity montelukastu mają znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty i nie przyczyniają się istotnie do działania terapeutycznego.
Metabolity montelukastu są wydalane głównie z żółcią, a niewielka część jest eliminowana z moczem. Okres półtrwania montelukastu wynosi 2,7-5,5 godziny. Identyfikacja metabolitów montelukastu ma znaczenie w monitorowaniu terapii lekowej, badaniach interakcji lekowych oraz w medycynie sądowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Montelukast, substancja czynna leku Singulair Mini w postaci granulatu 4 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach u dzieci w wieku 6 miesięcy do 2 lat. Cmax w tej grupie jest niemal dwukrotnie wyższe niż u dorosłych przyjmujących tabletkę 10 mg, u których Tmax wynosi 3 godziny, a biodostępność doustna wynosi około 64%. U dzieci w wieku 2-5 lat stosujących tabletkę do rozgryzania i żucia 4 mg, Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych, przy czym pokarm nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę granulatu 4 mg ani tabletki powlekanej 10 mg. W przypadku tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych, standardowy posiłek zmniejsza biodostępność z 73% do 63%. Montelukast wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, a przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z niewielkim udziałem CYP3A4 i CYP2C9, bez istotnych interakcji z inhibitorami CYP3A4, takimi jak itrakonazol. Metabolity montelukastu są nieoznaczalne w osoczu i mają minimalne znaczenie terapeutyczne.
bariera krew-mózg, biodostępność montelukastu, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, farmakokinetyka montelukastu, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolity montelukastu, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, teofilina, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Podczas konsultacji z pacjentkami w wieku rozrodczym, ciężarnymi oraz karmiącymi piersią, stosowanie montelukastu (Monkasta) wymaga szczegółowej analizy stosunku korzyści do ryzyka. Należy zwrócić uwagę na potencjalne działania niepożądane o charakterze neuropsychiatrycznym, takie jak zmiany w zachowaniu, depresja czy skłonności samobójcze, które mogą wystąpić u pacjentów w każdej grupie wiekowej. W przypadku pojawienia się tych objawów konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii oraz poinformowanie pacjentki o konieczności zgłaszania wszelkich zmian w stanie psychicznym. Dane przedkliniczne nie wykazały teratogennego wpływu montelukastu, a badania kliniczne, choć ograniczone metodologicznie (mała liczebność próby, retrospektywne zbieranie danych, niespójne grupy porównawcze), nie potwierdziły zwiększonego ryzyka poważnych wad wrodzonych przy stosowaniu leku w ciąży.
badanie kohortowe, badanie prospektywne, działania niepożądane neuropsychiatryczne, działanie niepożądane, karmienie piersią, metabolity montelukastu, montelukast, objawy neuropsychiatryczne, opcja terapeutyczna, przenikanie do mleka, rozwój płodu, stosunek korzyści do ryzyka, wada wrodzona, wpływ na płodność, zaburzenia psychiczne -
Leksykon leków
Montelukast Bluefish wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg oraz 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych. Dostępność biologiczna wynosi średnio 73% na czczo dla formy 5 mg, zmniejszając się do 63% po posiłku, natomiast dla tabletek powlekanych 10 mg wynosi 64% i nie jest modyfikowana przez posiłek. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg montelukastu Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg, z mniejszym Cmin. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji wynosi 8-11 litrów, wskazując na umiarkowaną dystrybucję tkankową. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, a po 24 godzinach stężenia w tkankach są niskie.
bariera krew-mózg, ciężka niewydolność wątroby, dostępność biologiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, metabolity montelukastu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wiek podeszły, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, znakowanie promieniotwórcze -
Leksykon leków
Montelukast LEK-AM w postaci tabletek do rozgryzania i żucia 4 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) osiąganym po 2 godzinach u dzieci w wieku 2-5 lat, przy czym Cₘₐₓ u dzieci jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg. Biodostępność wynosi 64% dla tabletek powlekanych 10 mg i 73% dla tabletek do rozgryzania 5 mg na czczo, z obniżeniem do 63% po posiłku w przypadku formy do rozgryzania. Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i 2C9, a jego metabolity w stanie stacjonarnym są nieoznaczalne w osoczu. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi około 45 ml/min, a eliminacja odbywa się niemal wyłącznie z żółcią (86% radioaktywności w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, Cₘₐₓ, farmakokinetyka wchłaniania, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolity montelukastu, mikrosomy ludzkiej wątroby, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
