hiperglikemia oporna na insulinoterapię
Hiperglikemia oporna na insulinoterapię to stan kliniczny, w którym standardowe dawki insuliny nie są w stanie obniżyć stężenia glukozy we krwi do oczekiwanego poziomu terapeutycznego. Zazwyczaj definiuje się ją jako utrzymywanie się wysokich wartości glikemii (>300 mg/dl) pomimo podawania insuliny w dawkach przekraczających 2-3 jednostki/kg masy ciała na dobę.
Przyczyny insulinoopornej hiperglikemii mogą być wielorakie, w tym: infekcje i stany zapalne, otyłość, niewłaściwe techniki podawania insuliny, stosowanie leków antagonizujących działanie insuliny (np. glikokortykosteroidy), zaburzenia hormonalne (np. nadczynność tarczycy, hiperkortyzolemia), a także obecność przeciwciał przeciwinsulinowych czy występowanie syndromu Somogyi.
Diagnostyka hiperglikemii opornej na insulinę obejmuje wykluczenie błędów w technice podawania insuliny, weryfikację prawidłowości przechowywania preparatów insulinowych, poszukiwanie ukrytych ognisk infekcji oraz ocenę stężenia hormonów przeciwregulujących działanie insuliny. Kluczowe jest również sprawdzenie funkcji nerek i wątroby.
Leczenie tego stanu wymaga indywidualnego podejścia i często polega na zastosowaniu wysokich dawek insuliny podawanych dożylnie w warunkach szpitalnych, identyfikacji i eliminacji czynników wywołujących insulinooporność, a także rozważenia terapii wspomagającej inhibitorami SGLT-2, metforminą czy agonistami receptora GLP-1 w przypadkach, gdy nie są one przeciwwskazane.