dziedziczne tętnicze nadciśnienie płucne

Dziedziczne tętnicze nadciśnienie płucne (HTAP, ang. Hereditary Pulmonary Arterial Hypertension) to rzadka, genetycznie uwarunkowana postać tętniczego nadciśnienia płucnego. Choroba charakteryzuje się patologicznym wzrostem ciśnienia w tętnicy płucnej (powyżej 25 mmHg w spoczynku), bez pierwotnej patologii lewego serca, płuc czy zakrzepicy.

Dziedziczne tętnicze nadciśnienie płucne jest najczęściej związane z mutacjami w genie BMPR2 (bone morphogenetic protein receptor type 2), które występują u około 80% pacjentów z rodzinną postacią choroby. Mutacje mogą dotyczyć również innych genów, takich jak ACVRL1, ENG, SMAD9, CAV1 czy KCNK3. Choroba wykazuje autosomalny dominujący model dziedziczenia z niepełną penetracją, co oznacza, że nie wszyscy nosiciele mutacji rozwiną objawy kliniczne.

Objawy dziedzicznego tętniczego nadciśnienia płucnego są niespecyficzne i obejmują: postępującą duszność wysiłkową, zmęczenie, bóle w klatce piersiowej, omdlenia i objawy prawokomorowej niewydolności serca. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, cewnikowanie prawego serca), badaniach czynnościowych układu oddechowego oraz testach genetycznych.

Leczenie dziedzicznego tętniczego nadciśnienia płucnego ma charakter wielokierunkowy i obejmuje stosowanie antagonistów receptora endoteliny (bosentan, ambrisentan), inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil), analogów prostacykliny (epoprostenol, treprostinil) oraz stymulatorów cyklazy guanylowej (riociguat). W zaawansowanych przypadkach chorzy mogą wymagać przeszczepienia płuc. Monitorowanie rodzin pacjentów i wczesne rozpoznanie może poprawić rokowanie.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl