aktywność aromatazy
Aktywność aromatazy odnosi się do intensywności działania enzymu aromatazy (CYP19A1), który katalizuje kluczowy etap biosyntezy estrogenów – przekształcenie androgenów (głównie testosteronu i androstendionu) do estrogenów (estradiolu i estronu). Proces ten, zwany aromatyzacją, zachodzi w różnych tkankach organizmu, w tym w jajnikach, łożysku, tkance tłuszczowej, mózgu, mięśniach i wątrobie.
Zwiększona aktywność aromatazy może prowadzić do zaburzeń hormonalnych charakteryzujących się nadmiarem estrogenów, co ma znaczenie w patogenezie hormonozależnego raka piersi, endometriozy oraz niektórych przypadków niepłodności. W kontekście klinicznym pomiar aktywności aromatazy może być istotny przy doborze odpowiedniej terapii, szczególnie u pacjentek z rakiem piersi, u których stosuje się inhibitory aromatazy jako leczenie uzupełniające lub w zaawansowanym stadium choroby.
Inhibitory aromatazy (takie jak anastrozol, letrozol czy eksemestan) są szeroko stosowane w onkologii jako leki hamujące aktywność tego enzymu, co prowadzi do zmniejszenia stężenia estrogenów i zahamowania wzrostu guzów hormonozależnych. Monitorowanie aktywności aromatazy może mieć również znaczenie w medycynie reprodukcyjnej oraz w diagnostyce zaburzeń dojrzewania płciowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Letrozole Accord 2,5 mg
Letrozole Accord jest niesteroidowym inhibitorem aromatazy, stosowanym w leczeniu hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu enzymu aromatazy, co prowadzi do znacznego obniżenia syntezy estrogenów (estronu i estradiolu) w tkankach obwodowych oraz nowotworowych. Dawki od 0,1 mg do 5 mg letrozolu powodują redukcję stężenia estronu i estradiolu w surowicy o 75-95%, z maksymalnym efektem obserwowanym po 48-78 godzinach od podania. Lek nie wpływa na steroidogenezę nadnerczy, nie powoduje istotnych zmian w poziomach kortyzolu, aldosteronu, ACTH, androgenów (androstendion, testosteron) ani hormonów tarczycy, co eliminuje konieczność stosowania glukokortykoidów i mineralokortykoidów podczas terapii.
aktywność aromatazy, choroba układowa, cytochrom P450, glukokortykoidy, grupa hemowa, hormon kortykotropowy, inhibitor aromatazy, inwazyjny rak piersi, leczenie endokrynologiczne, mineralokortykoidy, niesteroidowy inhibitor aromatazy, nowotwór estrogenozależny, przerzuty odległe, przeżycie bez choroby, przeżycie bez przerzutów, przeżywalność całkowita, rak hormonozależny, receptory hormonalne, synteza estrogenów, test stymulacji ACTH, wczesny rak piersi, wznowa raka piersi, zaawansowany rak piersi