niedobór białkowy
Niedobór białkowy to stan kliniczny spowodowany niedostatecznym spożyciem białka w diecie lub zaburzeniami jego wchłaniania, metabolizmu i wykorzystania przez organizm. Może prowadzić do szeregu poważnych konsekwencji zdrowotnych, szczególnie gdy dotyczy dzieci w okresie intensywnego wzrostu.
Klinicznie niedobór białkowy objawia się m.in. obrzękami, zanikiem masy mięśniowej, zaburzeniami wzrostu, osłabieniem, zwiększoną podatnością na infekcje oraz zaburzeniami funkcji narządów wewnętrznych. W ciężkich przypadkach może przyjmować postać kwashiorkoru lub marasmusu, zwłaszcza w krajach rozwijających się.
Diagnostyka niedoboru białkowego obejmuje badania biochemiczne, w tym oznaczenie stężenia albumin, prealbuminy, transferyny i innych białek w surowicy. Leczenie polega przede wszystkim na zwiększeniu podaży białka w diecie, a w cięższych przypadkach – na suplementacji białkowej i leczeniu powikłań. U pacjentów hospitalizowanych często wymaga interwencji zespołu żywieniowego.
Grupy szczególnie narażone na niedobór białkowy to osoby starsze, pacjenci z chorobami przewlekłymi, zwłaszcza nerek i wątroby, osoby z zaburzeniami odżywiania, wegetarianie i weganie bez odpowiednio zbilansowanej diety oraz pacjenci po zabiegach bariatrycznych. Profilaktyka obejmuje edukację żywieniową i regularne monitorowanie stanu odżywienia u pacjentów z grup ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat Pediaven G15, stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawiera 15 g aminokwasów oraz 150 g glukozy w 1000 ml roztworu, dostarczając 660 kcal energii całkowitej (w tym 600 kcal energii pozabiałkowej). Zawiera również elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe, takie jak żelazo (500 µg), cynk (2000 µg) i selen (35 µg). Roztwór o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8–5,5 jest przeznaczony do infuzji po zmieszaniu dwóch komór (aminokwasy i glukoza). Brak jest danych klinicznych i badań na modelach zwierzęcych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Pediaven G15 u kobiet w ciąży i karmiących piersią, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza, uwzględniającej stan kliniczny pacjentki, etap ciąży lub laktacji oraz potencjalne zagrożenia wynikające z niedoborów białkowych i energetycznych.
aminokwasy, azot całkowity, elektrolity, energia całkowita, energia pozabiałkowa, glukoza, karmienie piersią, laktacja, niedobór białkowy, osmolarność, pierwiastki śladowe, płód, preparat aminokwasowy, przenikanie do mleka, roztwór do infuzji, toksyczność reprodukcyjna, właściwości fizykochemiczne, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vitaminum PP 200 mg 200 mg
Vitaminum PP 200 Polfarmex to preparat zawierający 200 mg nikotynamidu, stosowany w profilaktyce i leczeniu niedoborów witaminy PP (niacyny). Wskazany jest u pacjentów z potwierdzonym niedoborem tej witaminy oraz u osób z grup ryzyka, takich jak pacjenci niedożywieni, z zaburzeniami wchłaniania jelitowego czy ze zwiększonym zapotrzebowaniem na witaminę PP. Ze względu na częste współwystępowanie niedoborów witamin z grupy B oraz białek, zaleca się równoczesne podawanie innych witamin z grupy B w dawkach leczniczych, co pozwala na kompleksowe uzupełnienie niedoborów. Preparat zawiera również 60 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
dawka lecznicza, dieta wysokobiałkowa, laktoza jednowodna, niedobór białkowy, niedobór witamin z grupy B, niedobór witaminy PP, niedożywienie, nietolerancja laktozy, nikotynamid, substancja czynna, suplementacja, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, witamina PP, zaburzenie wchłaniania jelitowego, zwiększone zapotrzebowanie