ostry napad astmy oskrzelowej
Ostry napad astmy oskrzelowej to nagłe nasilenie objawów astmy charakteryzujące się szybko postępującą dusznością, świszczącym oddechem, kaszlem i uczuciem ściskania w klatce piersiowej. Stanowi potencjalnie zagrażający życiu stan wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.
Podczas napadu dochodzi do skurczu mięśni gładkich oskrzeli, obrzęku błony śluzowej dróg oddechowych oraz zwiększonej produkcji śluzu, co prowadzi do zwężenia światła oskrzeli i utrudnienia przepływu powietrza. Klinicznie obserwuje się tachypnoe, tachykardię, wzmożony wysiłek oddechowy z zaangażowaniem dodatkowych mięśni oddechowych, a w badaniu osłuchowym charakterystyczne świsty.
Nasilenie napadu określa się na podstawie parametrów klinicznych oraz badań dodatkowych, w tym PEF (szczytowy przepływ wydechowy) i saturacji krwi tlenem. Leczenie obejmuje podawanie szybko działających beta2-mimetyków wziewnych (najczęściej salbutamol), glikokortykosteroidów systemowych oraz tlenoterapię. W przypadkach ciężkich konieczna może być hospitalizacja i rozważenie intubacji dotchawiczej.
Profilaktyka kolejnych napadów polega na identyfikacji i unikaniu czynników wyzwalających, stosowaniu przewlekłej terapii kontrolującej oraz edukacji pacjenta, w tym przygotowaniu indywidualnego planu postępowania w przypadku zaostrzenia choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Budipulmi 0,5 mg/ml
Budipulmi (budezonid) w formie zawiesiny do nebulizacji dostępny jest w stężeniach 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, stanu klinicznego i odpowiedzi na leczenie. W astmie dawka dobowa u dzieci od 6. miesiąca życia wynosi od 0,25 mg do 0,5 mg, z możliwością zwiększenia do 1 mg u dzieci przyjmujących doustne glikokortykosteroidy. U dorosłych i osób starszych dawka dobowa mieści się w zakresie 1-2 mg, z możliwością zwiększenia do 4 mg w przypadku nasilonych objawów. Dawkę dobową do 1 mg można podawać jednorazowo, natomiast wyższe dawki wymagają podziału na dwie aplikacje. W leczeniu zespołu krupu u niemowląt i dzieci stosuje się dawkę 2 mg budezonidu, podawaną jednorazowo lub w dwóch dawkach po 1 mg co 30 minut, powtarzaną co 12 godzin do 36 godzin lub do poprawy stanu klinicznego. W zaostrzeniach POChP zalecane dawki wynoszą 4-8 mg na dobę, podzielone na 2-4 podania, z czasem leczenia do 10 dni.
astma, budezonid, dawka budezonidu, dawka podtrzymująca, doustny glikokortykosteroid, glikokortykosteroid, lek rozszerzający oskrzela, marskość wątroby, nasilenie objawów, nebulizator ultradźwiękowy, niewydolność nerek, objawy choroby, ostry napad astmy oskrzelowej, POChP, podrażnienie skóry, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór chlorku sodu, zaburzenie czynności nerek, zakażenie grzybicze, zaostrzenie objawów, zaostrzenie POChP, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu - Leksykon substancji czynnych
Teofilina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Teofilina posiada wąski indeks terapeutyczny, z optymalnym stężeniem terapeutycznym w osoczu wynoszącym 10-20 µg/ml. Stężenia bliskie górnej granicy tego zakresu zwiększają ryzyko działań niepożądanych, dlatego konieczne jest monitorowanie poziomu leku, zwłaszcza przy niewystarczającej skuteczności dawki lub pojawieniu się objawów toksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. niestabilna dławica piersiowa, tachyarytmie, kardiomiopatia przerostowa), nadczynnością tarczycy, cukrzycą, chorobami przewodu pokarmowego (wrzód żołądka/dwunastnicy), zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób starszych, otyłych, dzieci oraz pacjentów z gorączką, zakażeniami wirusowymi lub poddawanych szczepieniom. Teofiliny nie należy stosować w ostrym napadzie astmy oskrzelowej. W przypadku stosowania preparatów doustnych i dożylnych jednocześnie istnieje ryzyko przedawkowania i zatrucia.
choroba alkoholowa, cukrzyca, dziedziczna nietolerancja fruktozy, indeks terapeutyczny, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja fruktozy, niewydolność krążenia, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, ostry napad astmy oskrzelowej, padaczka, porfiria, posocznica, przedawkowanie, serce płucne, sodu benzoesan, stan astmatyczny, stężenie teofiliny, tachyarytmia, wlew dożylny, wrzód żołądka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona czynność nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast Bluefish
Montelukast Bluefish 5 mg, dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia, zawiera montelukast sodowy oraz aspartam (E 951). Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy oskrzelowej; w takich przypadkach pacjenci powinni stosować wziewne krótko działające β-agonisty. Wzmożone użycie leków doraźnych wymaga pilnej konsultacji lekarskiej, gdyż może świadczyć o pogorszeniu kontroli astmy. Montelukast nie powinien być stosowany jako substytut nagłego odstawienia kortykosteroidów wziewnych lub doustnych, a zmniejszenie dawki kortykosteroidów podczas terapii montelukastem wymaga ostrożnej oceny klinicznej. W rzadkich przypadkach może wystąpić zespół Churga-Strauss, objawiający się układową eozynofilią, zapaleniem naczyń, nasileniem objawów płucnych, powikłaniami kardiologicznymi oraz neuropatiami, co wymaga natychmiastowej rewizji terapii i ewentualnego leczenia kortykosteroidami ogólnoustrojowymi.
antagonista receptora leukotrienowego, astma, beta-agonista, eozynofilia, eozynofilia układowa, kortykosteroidy doustne, kortykosteroidy wziewne, montelukast, neuropatia, objawy płucne, ostry napad astmy oskrzelowej, powikłanie kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zapalenie naczyń, zdarzenie neuropsychiatryczne, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Morphini sulfas WZF 0,1% Spinal
Morphini sulfas WZF 0,1% Spinal (1 mg/ml roztwór do wstrzykiwań) wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania zewnątrzoponowego i podpajęczynówkowego, które powinno być wykonywane wyłącznie przez doświadczonych lekarzy z dostępem do sprzętu resuscytacyjnego, tlenu oraz naloksonu. Pacjenci muszą być monitorowani przez co najmniej 24 godziny z uwagi na ryzyko depresji ośrodka oddechowego, szczególnie po podaniu podpajęczynówkowym. Stosowanie leku u osób starszych, wyniszczonych, z urazami głowy, podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym lub śródgałkowym wymaga ostrożności. Morfina może nasilać napięcie mięśni gładkich, wywołując kolkę żółciową lub nerkową, a także powodować zatrzymanie moczu u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego. U pacjentów z chorobami układu oddechowego (np. POChP, astma) istnieje ryzyko ostrej niewydolności oddechowej, a opioidowa depresja oddechowa wymaga ścisłej obserwacji. Dawkowanie należy dostosować także u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi, wątrobowymi, nerkowymi oraz niedoczynnością tarczycy ze względu na opóźnioną eliminację leku.
centralny bezdech senny, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipoksemia, hipotonia ortostatyczna, kifoskolioza, kolka nerkowa, kolka wątrobowa, kolka żółciowa, nalokson, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność nadnerczy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry napad astmy oskrzelowej, ostry zespół klatki piersiowej, padaczka, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rozedma płuc, ryfampicyna, terapia zastępcza glikokortykosteroidami, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zabiegi chirurgiczne dróg żółciowych, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zahamowanie ośrodka oddechowego, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zwężenie źrenic, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, zwiększone ciśnienie śródgałkowe, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Berotec N 100 100 mcg/dawkę inh.
Berotec N 100 to aerozol inhalacyjny zawierający fenoterolu bromowodorek w dawce 100 μg na jedno rozpylenie, stosowany w leczeniu objawowym ostrych napadów astmy oskrzelowej oraz innych stanów z odwracalnym zwężeniem dróg oddechowych. Zalecana dawka to 1 rozpylenie, które można powtórzyć po 5 minutach, jeśli nie nastąpi poprawa, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 8 dawek. W przypadku braku ustąpienia objawów po 2 dawkach konieczna jest pilna konsultacja lekarska. W profilaktyce astmy wysiłkowej stosuje się 1-2 rozpylenia przed wysiłkiem, również nie przekraczając 8 dawek na dobę. U dzieci stosowanie wymaga nadzoru i indywidualnego zalecenia lekarza, gdyż brak jest określonego dawkowania pediatrycznego.
aerozol inhalacyjny, astma oskrzelowa, astma wysiłkowa, fenoterolu bromowodorek, maksymalna dawka dobowa, napad astmy, odmierzona dawka, odwracalne zwężenie dróg oddechowych, ostry napad astmy oskrzelowej, roztwór do inhalacji, technika inhalacji, terapia inhalacyjna, zawór dozujący, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Berodual N (50 mcg + 21 mcg)/dawkę inh.
Berodual N w formie aerozolu inhalacyjnego zawiera bromowodorek fenoterolu (50 µg) oraz ipratropiowy bromek jednowodny (21 µg, odpowiadający 20 µg bromku ipratropiowego bezwodnego) na dawkę inhalacyjną. Preparat jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy oskrzelowej oraz terapii okresowej i długotrwałej, przy czym w astmie powinien być stosowany wyłącznie doraźnie. W ostrych napadach zaleca się początkowo 2 rozpylenia, a w razie braku poprawy po 5 minutach dodatkowe 2 rozpylenia; jeśli po 4 dawkach objawy nie ustąpią, konieczna jest pilna konsultacja lekarska. W terapii przewlekłej dawka wynosi 1-2 rozpylenia 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 8 rozpyleń. U dzieci powyżej 6 lat stosuje się dawkowanie jak u dorosłych, natomiast u młodszych preparat wymaga nadzoru lekarskiego i osoby dorosłej.
aerozol inhalacyjny, astma oskrzelowa, Berodual N, bromek ipratropiowy, bromowodorek fenoterolu, ciężkość schorzenia, dawka dobowa, dawka inhalacyjna, dawka produktu leczniczego, inhalator, leczenie astmy, napad astmy, odpowiedź kliniczna, ostry napad astmy oskrzelowej, pojemnik z aerozolem, substancja czynna, technika inhalacji, terapia długotrwała, zawór dozujący