kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała
Kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała (Body Dysmorphic Disorder Questionnaire, BDDQ) to narzędzie diagnostyczne służące do oceny obecności i nasilenia objawów zaburzenia dysmorficznego ciała (BDD). To standardowy instrument przesiewowy, który pomaga klinicystom w identyfikacji pacjentów z nadmiernym zaabsorbowaniem wyimaginowanymi lub niewielkimi defektami wyglądu.
BDDQ zazwyczaj zawiera pytania dotyczące stopnia zaabsorbowania postrzeganymi wadami wyglądu, wpływu tych obaw na codzienne funkcjonowanie, czasu poświęcanego na zamartwianie się wyglądem oraz zachowań kompulsywnych związanych z ukrywaniem lub kontrolowaniem domniemanych defektów. Kwestionariusz ocenia również dystres psychiczny i upośledzenie funkcjonowania społecznego lub zawodowego spowodowane zaburzeniem.
W praktyce klinicznej BDDQ jest cennym narzędziem umożliwiającym wczesne wykrycie zaburzenia dysmorfii ciała, które często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak depresja, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne czy zaburzenia odżywiania. Prawidłowa diagnoza BDD za pomocą kwestionariusza stanowi pierwszy krok do wdrożenia odpowiedniego leczenia, najczęściej łączącego terapię poznawczo-behawioralną z farmakoterapią.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Epidemiologia
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) charakteryzuje się nadmiernym zaabsorbowaniem wyimaginowanymi lub minimalnymi defektami wyglądu, co prowadzi do istotnego pogorszenia jakości życia. Epidemiologicznie BDD dotyka 1,7-2,9% populacji ogólnej, z wyższą częstością wśród nastolatków (2-5%) i studentów (około 3%). Średni wiek początku to 16-17 lat, a diagnoza jest często opóźniona o 10-15 lat. Zaburzenie występuje zarówno u kobiet (około 60%), jak i mężczyzn, z różnicami w prezentacji objawów, np. dysmorfofobia mięśniowa niemal wyłącznie u mężczyzn. W populacjach klinicznych, zwłaszcza w chirurgii plastycznej i dermatologii, rozpowszechnienie BDD jest znacznie wyższe (7-24,5%), co ma istotne implikacje kliniczne, gdyż większość pacjentów poszukuje leczenia niepsychiatrycznego, a 64-66% poddaje się zabiegom chirurgicznym.
anoreksja, badanie przesiewowe, chirurgia ortognatyczna, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, dysmorfofobia mięśniowa, fobia społeczna, kryteria diagnostyczne, kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała, myśli samobójcze, rinoplastyka, samookaleczenie, schizofrenia, tendencje samobójcze, wskaźnik samobójstw, zabieg chirurgiczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nadmiernym zaabsorbowaniem wyimaginowanymi lub minimalnymi defektami w wyglądzie fizycznym, które są niezauważalne lub ledwo zauważalne dla innych. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5-TR, które obejmują obecność powtarzających się zachowań kompulsywnych lub czynności umysłowych związanych z wyglądem, klinicznie znaczące cierpienie lub upośledzenie funkcjonowania oraz wykluczenie zaburzeń odżywiania jako lepszego wyjaśnienia objawów. Specjalistyczna ocena obejmuje wywiad kliniczny, ocenę wglądu oraz wykorzystanie narzędzi przesiewowych takich jak BDDQ, które charakteryzują się wysoką czułością (94%-100%) i swoistością (89%-93%). BDD często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi, w tym OCD, lękiem społecznym i depresją, co wymaga dokładnego różnicowania diagnostycznego. Epidemiologicznie, rozpowszechnienie BDD wynosi około 1,7%-2,9% populacji, z wyższą częstością w środowiskach psychiatrycznych (do 7,4%).
atak paniki, Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych, DSM-5-TR, dysforia płciowa, dysmorfia mięśniowa, farmakoterapia, fobia społeczna, hospitalizacja psychiatryczna, klomipramina, kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała, lek przeciwdepresyjny, lęk somatyczny, lęk społeczny, myśl samobójcza, ocena medyczna, ocena psychologiczna, próba samobójcza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia poznawczo-behawioralna, współchorobowość, wywiad kliniczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie urojeniowe