chirurgia rekonstrukcyjna

Chirurgia rekonstrukcyjna to dziedzina zabiegowa skupiająca się na przywracaniu prawidłowej formy i funkcji tkanek oraz narządów uszkodzonych w wyniku urazów, zabiegów operacyjnych, wad wrodzonych lub chorób. W przeciwieństwie do chirurgii estetycznej, której głównym celem jest poprawa wyglądu, chirurgia rekonstrukcyjna koncentruje się przede wszystkim na przywróceniu funkcjonalności.

Procedury rekonstrukcyjne obejmują szeroki zakres technik, w tym przeszczepy skóry, płaty tkankowe, ekspandery tkankowe, mikrochirurgię oraz zastosowanie biomateriałów. Do najczęstszych zabiegów rekonstrukcyjnych należą: rekonstrukcja piersi po mastektomii, naprawa złożonych urazów twarzy i kończyn, rekonstrukcje po oparzeniach oraz korekcje wad wrodzonych, takich jak rozszczep wargi i podniebienia.

W chirurgii rekonstrukcyjnej kluczową rolę odgrywa interdyscyplinarne podejście do pacjenta. Współpraca między chirurgami plastycznymi, ortopedami, chirurgami szczękowo-twarzowymi, onkologami i innymi specjalistami pozwala na optymalne zaplanowanie leczenia. Nowoczesne technologie, takie jak druk 3D, wirtualne planowanie zabiegów oraz inżynieria tkankowa, znacząco poszerzyły możliwości tej dziedziny, umożliwiając personalizację rozwiązań i poprawę wyników leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tisseel Lyo –

TISSEEL Lyo to dwuskładnikowy klej fibrynowy, zawierający fibrynogen ludzki (91 mg/ml) i aprotyninę oraz trombinę ludzką (500 j.m./ml) z chlorkiem wapnia, który po zmieszaniu tworzy stabilny skrzep fibrynowy. Preparat jest wskazany do wspomagania hemostazy w trakcie zabiegów chirurgicznych, szczególnie tam, gdzie standardowe metody są niewystarczające. Działa poprzez tworzenie trwałej sieci fibrynowej, uszczelniającej powierzchnie krwawiące, co jest wspierane przez obecność czynnika XIII (0,6–5 j.m./ml), zwiększającego stabilność skrzepu. TISSEEL Lyo znajduje zastosowanie także jako klej tkankowy w chirurgii naczyniowej i zespoleniach przewodu pokarmowego, poprawiając szczelność i zmniejszając ryzyko powikłań pooperacyjnych. Dostępny jest w różnych objętościach (2, 4, 10 ml) z odpowiednio dobranymi dawkami składników aktywnych, co pozwala na precyzyjne dopasowanie do zakresu zabiegu.
antykoagulacja heparynowa, chirurgia naczyniowa, chirurgia rekonstrukcyjna, chirurgia sercowo-naczyniowa, czynnik XIII, fibrynogen ludzki, hemostaza, klej fibrynowy, klej tkankowy, operacja przepukliny, pacjent heparynizowany, powikłanie pooperacyjne, przeszczep skóry niepełnej grubości, siatka chirurgiczna, skrzep fibrynowy, trombina ludzka, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica, zespolenie przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Artiss –

ARTISS to dwuskładnikowy klej tkankowy zawierający roztwór białek klejących (91 mg/ml fibrynogenu ludzkiego i 3000 KIU/ml aprotyniny syntetycznej) oraz roztwór trombiny (4 j.m./ml trombiny ludzkiej i 40 μmol/ml chlorku wapnia dwuwodnego). Preparat imituje fizjologiczny proces krzepnięcia, gdzie fibrynogen przekształcany jest w fibrynę przez trombinę, a aprotynina zapobiega przedwczesnej fibrynolizie, co wydłuża czas działania kleju. Zawartość czynnika XIII (0,6–5 j.m./ml) dodatkowo stabilizuje skrzep fibrynowy. ARTISS jest stosowany głównie w chirurgii plastycznej, rekonstrukcyjnej oraz leczeniu oparzeń do precyzyjnego łączenia i uszczelniania tkanek podskórnych, stanowiąc alternatywę lub uzupełnienie tradycyjnych metod, takich jak szwy czy klamry, co zmniejsza ryzyko powikłań i poprawia efekty kosmetyczne.
aprotynina syntetyczna, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, chlorek wapnia, czynnik XIII, fibryna, fibrynogen, fibrynogen ludzki, fibrynoliza, hemostaza, klej tkankowy, krwawienie podskórne, krzepnięcie, leczenie oparzeń, napięcie tkanek, rozejście rany, sieciowanie fibryny, skrzep fibrynowy, tkanka podskórna, trombina ludzka, uszczelnianie tkanek
Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Leczenie

Nowotwory jamy ustnej stanowią szósty najczęściej występujący nowotwór na świecie, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się na chirurgii, radioterapii, chemioterapii, terapii celowanej (np. cetuksymab) oraz immunoterapii (pembrolizumab, niwolumab), dobieranych w zależności od stadium i lokalizacji guza. Chirurgia, obejmująca resekcję guza, glossektomię, mandibulektomię czy limfadenektomię, jest podstawą terapii we wczesnych stadiach (I-II), z 70-85% skutecznością wyleczenia. W zaawansowanych stadiach (III-IV) stosuje się leczenie skojarzone: chirurgię, radioterapię (w tym IMRT, brachyterapię), chemioradioterapię oraz terapie celowane i immunoterapię. Radioterapia może wywoływać powikłania takie jak mucositis, kserostomia czy osteoradionekroza, a chemioterapia – nudności, mielosupresję i owrzodzenia jamy ustnej. Terapie celowane i immunoterapia niosą ryzyko reakcji skórnych i autoimmunologicznych. W przypadku przerzutów odległych i nawrotów stosuje się leczenie paliatywne oraz udział w badaniach klinicznych.
brachyterapia, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia, chirurgia rekonstrukcyjna, dysfagia, glossektomia, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, kserostomia, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia szyjna, maksillektomia, mandibulektomia, mucositis, nawrót nowotworu, niwolumab, nowotwór jamy ustnej, onkolog kliniczny, opieka paliatywna, osteoradionekroza żuchwy, pembrolizumab, pochodne platyny, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja guza, stadium zaawansowania nowotworu, teleradioterapia, terapia celowana, zakażenie grzybicze
Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to agresywny nowotwór tkanek miękkich, stanowiący około 10% mięsaków u dorosłych, najczęściej lokalizujący się w kończynach i jamie brzusznej. Charakteryzuje się znacznym pleomorfizmem komórkowym i brakiem specyficznej linii różnicowania, z szybkim wzrostem i tendencją do przerzutów, zwłaszcza do płuc. Podstawą leczenia jest chirurgia z szerokim wycięciem guza, dążąca do uzyskania ujemnych marginesów (co najmniej 1-2 cm zdrowej tkanki), z możliwością oszczędzania kończyny. Radioterapia, stosowana neoadiuwantowo lub adiuwantowo, wykorzystuje zaawansowane techniki takie jak IMRT czy IORT, poprawiając kontrolę miejscową. Chemioterapia oparta na antracyklinach, gemcytabinie i docetakselu jest stosowana w leczeniu nawrotów, przerzutów oraz przed- i pooperacyjnie. Immunoterapia z pembrolizumabem, szczególnie w skojarzeniu z radioterapią i chirurgią, wykazuje obiecujące wyniki w poprawie przeżycia wolnego od choroby u pacjentów z UPS kończyn w stadium III.
amputacja, chemoradioterapia, chirurgia rekonstrukcyjna, docetaksel, doksorubicyna, fizjoterapia, gemcytabina, inhibitor punktów kontrolnych, mięsak tkanek miękkich, nawrót choroby, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, operacja oszczędzająca kończynę, pembrolizumab, pielęgniarka nawigator, pleomorfizm komórkowy, przerzut, przeżycie wolne od choroby, przeżycie wolne od progresji, radioterapia adiuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, śródoperacyjna radioterapia, szerokie wycięcie, ujemny margines, zespół multidyscyplinarny, złośliwy włóknisty histiocytoma
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nitrofurazon 2 mg/g

Nitrofurazon w stężeniu 2 mg/g, stosowany miejscowo w postaci maści, wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec patogenów odpowiedzialnych za zakażenia skóry, takich jak Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus sp. oraz Enterobacter aerogenes. Preparat jest wskazany w leczeniu bakteryjnych zakażeń skóry, w tym wtórnych zakażeń zmian alergicznych (np. atopowego zapalenia skóry) z nadkażeniem bakteryjnym, a także w terapii wspomagającej oparzeń termicznych i chemicznych oraz owrzodzeń podudzi, odleżynowych i cukrzycowych z infekcją bakteryjną. Nitrofurazon może również pełnić funkcję profilaktyczną w ranach pourazowych, pooperacyjnych oraz w ochronie miejsc pobrania i przeszczepów skórnych przed zakażeniem.
chirurgia rekonstrukcyjna, czyrak, Enterobacter aerogenes, gronkowiec złocisty, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec zakaźny, nadkażenie bakteryjne, Nitrofurazon, oparzenie, oparzenie chemiczne, owrzodzenie cukrzycowe, owrzodzenie odleżynowe, owrzodzenie podudzi, owrzodzenie skórne, paciorkowiec ropotwórczy, pałeczka okrężnicy, patogen oportunistyczny, Proteus, przeszczep skórny, rana pooperacyjna, rana przewlekła, wtórne zakażenie bakteryjne, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Epidemiologia

Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) charakteryzuje się nadmiernym zaabsorbowaniem wyimaginowanymi lub minimalnymi defektami wyglądu, co prowadzi do istotnego pogorszenia jakości życia. Epidemiologicznie BDD dotyka 1,7-2,9% populacji ogólnej, z wyższą częstością wśród nastolatków (2-5%) i studentów (około 3%). Średni wiek początku to 16-17 lat, a diagnoza jest często opóźniona o 10-15 lat. Zaburzenie występuje zarówno u kobiet (około 60%), jak i mężczyzn, z różnicami w prezentacji objawów, np. dysmorfofobia mięśniowa niemal wyłącznie u mężczyzn. W populacjach klinicznych, zwłaszcza w chirurgii plastycznej i dermatologii, rozpowszechnienie BDD jest znacznie wyższe (7-24,5%), co ma istotne implikacje kliniczne, gdyż większość pacjentów poszukuje leczenia niepsychiatrycznego, a 64-66% poddaje się zabiegom chirurgicznym.
anoreksja, badanie przesiewowe, chirurgia ortognatyczna, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, dysmorfofobia mięśniowa, fobia społeczna, kryteria diagnostyczne, kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała, myśli samobójcze, rinoplastyka, samookaleczenie, schizofrenia, tendencje samobójcze, wskaźnik samobójstw, zabieg chirurgiczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania
Leksykon substancji czynnych
Trombina – Wskazania do stosowania

Trombina ludzka jest kluczowym składnikiem dwuskładnikowych klejów tkankowych, które wspomagają hemostazę i gojenie ran w różnych procedurach chirurgicznych. Preparaty takie jak TISSEEL zawierają trombinę w wysokim stężeniu 500 j.m./ml wraz z chlorkiem wapnia (40 μmol/ml), co umożliwia szybkie tworzenie się skrzepu i natychmiastową kontrolę krwawienia. Z kolei ARTISS, z trombiną w stężeniu 4 j.m./ml, charakteryzuje się wolniejszym czasem formowania skrzepu, co pozwala na dłuższy czas manipulacji tkankami, co jest szczególnie istotne w chirurgii plastycznej, rekonstrukcyjnej oraz leczeniu oparzeń. Wybór preparatu powinien uwzględniać specyfikę zabiegu oraz wymagania dotyczące czasu hemostazy i precyzji pozycjonowania tkanek.
antykoagulacja, ARTISS, chirurgia naczyniowa, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, chlorek wapnia, fibrynogen, gojenie rany, hemostaza, heparyna, klej tkankowy, kontrola krwawienia, krzepnięcie, oparzenie, przeszczep siatkowy, przeszczep skóry, skrzep, technika chirurgiczna, TISSEEL, tkanka podskórna, trombina, tworzenie skrzepu, zespolenie przewodu pokarmowego
Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Ekstrofia pęcherza moczowego jest wadą rozwojową wymagającą kompleksowego leczenia chirurgicznego, które znacząco wpływa na długoterminowe rokowanie pacjentów. Pomimo że wada ta nie zagraża życiu i nie wpływa na średnią długość życia, prawidłowo zaplanowana i przeprowadzona rekonstrukcja pęcherza umożliwia uzyskanie prawidłowej funkcji pęcherza u około 75% pacjentów. Ocena wyników leczenia powinna być oparta na obiektywnych systemach punktacji, takich jak średni wynik trzymania moczu 8,73 w skali 6-11 (SD 1,544) oraz jakość życia związana ze zdrowiem (HRQOL) ze średnim wynikiem 107,55 w skali 83-133 (SD 19,31). Pomocnicze procedury kontynencji są często niezbędne, zwiększając wskaźnik trzymania moczu do 93,8%, choć może to wiązać się z koniecznością oddawania moczu przez cewkę moczową u 60% pacjentów.
cewka moczowa, chirurgia rekonstrukcyjna, długość życia, ekstrofia pęcherza moczowego, funkcja nerek, funkcja pęcherza, jakość życia związana ze zdrowiem, kontrola pęcherza moczowego, leczenie chirurgiczne, oddawanie moczu, ośrodek referencyjny, powikłanie, późne powikłanie, protokół oceny, urolog dziecięcy, urologia dziecięca, wada rozwojowa, wada wrodzona, zabieg rekonstrukcyjny
Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie narządów miednicy mniejszej – Leczenie

Wypadanie narządów miednicy mniejszej (POP) to obniżenie macicy, pęcherza moczowego, odbytnicy lub pochwy poniżej ich fizjologicznego położenia, najczęściej dotykające kobiety po menopauzie. Leczenie zachowawcze, obejmujące ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla) oraz stosowanie pessariów, jest wskazane w łagodnych i umiarkowanych stadiach (stopień I-IV). Ćwiczenia Kegla, wspomagane biofeedbackiem, wykazują skuteczność w poprawie objawów i zapobieganiu progresji wypadania. Pessaria, stosowane u około 75% pacjentek jako terapia pierwszego rzutu, łagodzą objawy umiarkowanego i ciężkiego wypadania, choć mogą powodować powikłania takie jak upławy, podrażnienia czy owrzodzenia. U kobiet po menopauzie zaleca się miejscową terapię estrogenową (kremy, tabletki, pierścienie dopochwowe) w celu poprawy elastyczności tkanek i zmniejszenia objawów hipoestrogenizmu, szczególnie przed i podczas stosowania pessariów.
biofeedback, chirurgia rekonstrukcyjna, ćwiczenia Kegla, enterocele, erozja siatki, fizjoterapia dna miednicy, hipoestrogenizm, histerektomia, histerektomia brzuszna, histerektomia pochwowa, krem z estrogenem, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie moczu, operacja laparoskopowa, pessarium pochwowe, pierścień dopochwowy, przednia kolporrafia, sakrokolpopeksja, siatka chirurgiczna, tylna kolporrafia, upławy pochwowe, uszkodzenie pęcherza moczowego, wypadanie narządów miednicy, wypadanie narządów miednicy mniejszej, wypadanie przedniej ściany pochwy, wypróżnienie, zakrzepica żył głębokich, zanikowe zapalenie pochwy
Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen – Wskazania do stosowania

Fibrynogen ludzki, glikoproteina syntetyzowana głównie w wątrobie, krąży we krwi w stężeniu 2-4 g/l i jest kluczowym czynnikiem krzepnięcia, przekształcanym przez trombinę w fibrynę, tworzącą sieć skrzepu. Preparaty zawierające fibrynogen, takie jak koncentrat Fibryga (1 g fibrynogenu/butelkę, 20 mg/ml po rekonstytucji), są wskazane w leczeniu wrodzonych niedoborów fibrynogenu (hipo- i afibrynogenemia) oraz nabytej hipofibrynogenemii w przebiegu ciężkich krwotoków, DIC, zaburzeń czynności wątroby i masywnych krwawień chirurgicznych. Fibryga stosowana jest zarówno w terapii epizodów krwawienia, jak i profilaktyce okołooperacyjnej u pacjentów ze skłonnością do krwawień. Leczenie substytucyjne fibrynogenem powinno być wdrożone niezwłocznie po wystąpieniu krwawienia lub przed zabiegiem operacyjnym.
afibrynogenemia, aprotynina, białko krzepnięcia, chirurgia naczyniowa, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, ciężki krwotok, fibryna, hemostaza, hipofibrynogenemia, kauteryzacja, klej tkankowy, krwawienie pooperacyjne, krwawienie śródoperacyjne, leczenie oparzeń, leczenie substytucyjne, masywny krwotok, nabyta hipofibrynogenemia, nadwrażliwość, podwiązanie naczyń, profilaktyka okołooperacyjna, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeszczep skóry, trombina, zatorowość, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zespolenie przewodu pokarmowego
Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych stanowią mniej niż 1% wszystkich nowotworów głowy i szyi, charakteryzując się dużą różnorodnością histologiczną i często diagnozowane są w zaawansowanym stadium z powodu niespecyficznych objawów, takich jak jednostronna niedrożność nosa, krwawienia, ból czy utrata węchu. Kompleksowe leczenie wymaga wielodyscyplinarnego zespołu specjalistów, w tym chirurgów, onkologów, radioterapeutów, patomorfologów, logopedów i dietetyków. Leczenie obejmuje zarówno interwencje chirurgiczne, radioterapię, jak i opiekę paliatywną, której celem jest kontrola bólu (od leków takich jak ibuprofen i paracetamol po opioidy) oraz poprawa jakości życia pacjenta. Rehabilitacja po leczeniu skupia się na przywróceniu funkcji połykania, mowy oraz mobilności, a także na minimalizacji skutków ubocznych, takich jak anosmia, zaburzenia widzenia czy utrata słuchu. W przypadku dużych ubytków tkanek stosuje się zaawansowane techniki rekonstrukcyjne, a po operacji pacjent wymaga starannej opieki pielęgniarskiej, w tym monitorowania ran i drenów.
anosmia, badanie stomatologiczne, chirurg głowy i szyi, chirurg rekonstrukcyjny, chirurgia rekonstrukcyjna, endoskopia, epifora, hiposmia, krwawienie z nosa, leczenie paliatywne, lek przeciwbólowy, neuropatia nerwu wzrokowego, niedrożność nosa, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych, oddział intensywnej terapii, opieka paliatywna, pielęgniarka nawigacyjna, podwójne widzenie, przekrwienie błony śluzowej nosa, przeszczep skóry, rana operacyjna, refluks nosowo-gardłowy, retinopatia popromienna, sonda żołądkowa, terapia mowy, utrata słuchu, utrata węchu, utrata wzroku, zespół suchego oka, zespół wielodyscyplinarny
Leksykon chorób i schorzeń
Nietypowe genitalia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Nietypowe genitalia (atypical genitalia), dawniej określane jako niejednoznaczne genitalia, to rzadki stan rozwojowy (DSD), występujący u około 1 na 4500 noworodków, charakteryzujący się niejednoznacznym fenotypem zewnętrznych narządów płciowych, który może nie odpowiadać płci genetycznej lub wewnętrznym narządom płciowym. Najczęstszą przyczyną jest wrodzony przerost nadnerczy (CAH) u pacjentów z kariotypem 46XX, szczególnie u noworodków z wirylizacją i niewyczuwalnymi gonadami. Diagnostyka powinna być podjęta w pierwszym tygodniu życia, obejmując badania hormonalne, genetyczne i obrazowe, z uwzględnieniem ryzyka niewydolności nadnerczy i hipoglikemii. Wczesne rozpoznanie i wielospecjalistyczne podejście, obejmujące endokrynologię pediatryczną, genetykę, chirurgię oraz wsparcie psychologiczne, są kluczowe dla optymalnego zarządzania i planowania przypisania płci.
atypowe genitalia, chirurgia rekonstrukcyjna, dysfunkcja seksualna, dysgenezja gonad, funkcjonowanie seksualne, hipoglikemia, klitoromegalia, mikropenis, niejednoznaczne genitalia, nietypowe genitalia, niewydolność nadnerczy, niezstąpione jądro, płodność, poradnictwo psychologiczne, powiększona łechtaczka, różnica w rozwoju płciowym, terapia hormonalna zastępcza, tożsamość płciowa, wirylizacja, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenie równowagi hormonalnej
Leksykon chorób i schorzeń
Rak podniebienia miękkiego – Leczenie

Leczenie raka podniebienia miękkiego wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, uwzględniającego chirurgię, radioterapię, chemioterapię oraz nowoczesne metody, takie jak terapie celowane i immunoterapia. Chirurgia, często pierwsza linia terapii we wczesnych stadiach, polega na całkowitym usunięciu guza z marginesem zdrowych tkanek, a w przypadku zajęcia węzłów chłonnych szyi wykonuje się dysekcję szyi. Radioterapia, stosowana samodzielnie lub jako leczenie uzupełniające, wymaga dawki około 70 Gy dla skutecznej kontroli ogniska pierwotnego, z wynikami kontroli miejscowej na poziomie 80-90% dla zmian T1, 60-70% dla T2 i 55-65% dla T3. Chemioterapia, zwłaszcza w schemacie indukcyjnym z cisplatyną i 5-FU, wykazuje wskaźniki odpowiedzi 60-90%, a chemioradioterapia stanowi standard opieki w miejscowo zaawansowanych przypadkach, poprawiając kontrolę miejscowo-regionalną kosztem zwiększonej toksyczności. Terapie celowane (np. cetuksymab przeciw EGFR) oraz inhibitory PD-1 (niwolumab, pembrolizumab) są stosowane w zaawansowanych i nawrotowych postaciach choroby.
cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia indukcyjna, chirurgia minimalnie inwazyjna, chirurgia rekonstrukcyjna, chirurgia robotowa, cisplatyna i fluorouracyl, dysfagia, hiperfrakcjonowana radioterapia, hipofrakcjonowana radioterapia, immunoterapia, inhibitor PD-1, mikrochirurgia naczyniowa, obturator, przeciwciało monoklonalne, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak płaskonabłonkowy głowy i szyi, rak podniebienia miękkiego, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, terapia celowana, terapia połykania, węzły chłonne szyi, zachłystowe zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Leczenie

Rak sebacytowy to agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się na powiekach oraz skórze głowy i szyi. Podstawową metodą leczenia jest chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS), która umożliwia precyzyjne usunięcie guza z oceną marginesów w czasie rzeczywistym, co znacząco redukuje ryzyko nawrotów miejscowych (około 11%) i przerzutów regionalnych (6-8%) w porównaniu do szerokiego wycięcia miejscowego (WLE) z marginesem 5-6 mm, które wiąże się z 5-letnią śmiertelnością na poziomie 18% oraz nawrotami w 30-37% przypadków. W przypadku rozległego zajęcia powiek lub naciekania tkanek oczodołu konieczna może być egzenteracja oczodołu. Po resekcji często stosuje się chirurgię rekonstrukcyjną w celu przywrócenia funkcji i estetyki. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą, szczególnie w guzach T3 po egzenteracji, przy dodatnich marginesach lub przerzutach do węzłów chłonnych, a brachyterapia stanowi skuteczną opcję w leczeniu oczodołowym. Krioterapia i miejscowe stosowanie mitomycyny C mogą być rozważane w wybranych przypadkach, zwłaszcza przy zajęciu spojówki.
biopsja węzła wartowniczego, brachyterapia, całkowita remisja, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, chemoredukcja, chirurgia Mohsa, chirurgia rekonstrukcyjna, egzenteracja oczodołu, ekspresja PD-L1, gruczoł łojowy, immunoterapia, inhibitor EGFR, inhibitor punktów kontrolnych, komórka NK, krioterapia, limfadenektomia, limfocyt T, margines chirurgiczny, mitomycyna C, naciekanie okołonerwowe, niestabilność mikrosatelitarna, pembrolizumab, przerzut do węzłów chłonnych, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana
Leksykon chorób i schorzeń
Zgorzel – Objawy

Zgorzel to stan charakteryzujący się martwicą tkanek spowodowaną niedokrwieniem lub infekcją bakteryjną, najczęściej dotykający kończyn, ale także narządów wewnętrznych, takich jak pęcherzyk żółciowy. Wyróżnia się zgorzel suchą, wilgotną, gazową oraz wewnętrzną, a także zgorzel Fourniera dotycząca okolic narządów płciowych. Objawy obejmują zmiany koloru skóry (od bladoszarego do czarnego), obrzęk, pęcherze, silny ból, drętwienie oraz nieprzyjemnie pachnącą wydzielinę. Zgorzel gazowa charakteryzuje się obecnością krepitacji i szybkim postępem, często w ciągu godzin, z wysokim ryzykiem wstrząsu septycznego. W przypadku zgorzeli wewnętrznej i Fourniera mogą wystąpić objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, splątanie, tachykardia i hipotensja. W ciągu roku od rozpoznania krytycznego niedokrwienia kończyn u pacjentów z cukrzycą, amputacja dotyczy 40-50%, a śmiertelność wynosi 20-25%.
amputacja, autoamputacja, biegunka, chirurgia rekonstrukcyjna, dopływ krwi, drętwienie, duszność, infekcja, infekcja bakteryjna, interwencja medyczna, kończyna, krepitacja, martwica tkanki, narządy płciowe, niedokrwienie kończyn, niewydolność narządów, niewydolność wielonarządowa, niskie ciśnienie krwi, nudności, objawy ogólnoustrojowe, obrzęk, okrężnica, owrzodzenie, pęcherz krwotoczny, pęcherz skórny, pęcherzyk żółciowy, posocznica, przyspieszone tętno, sepsa, splątanie, toksemia, wstrząs septyczny, wyrostek robaczkowy, zakrzep krwi, zawroty głowy, zgorzel Fourniera, zgorzel gazowa, zgorzel sucha, zgorzel wilgotna