rinoplastyka
Rinoplastyka to zabieg chirurgiczny mający na celu zmianę kształtu nosa. Procedura ta może być wykonywana ze względów estetycznych (rinoplastyka estetyczna) lub w celu poprawy funkcji oddechowych (rinoplastyka czynnościowa). W niektórych przypadkach łączy oba te cele.
Podczas zabiegu chirurg dokonuje modyfikacji struktur kostnych i chrzęstnych nosa, aby osiągnąć pożądany efekt. Rinoplastyka może być wykonywana techniką otwartą (z nacięciem w kolumelli) lub zamkniętą (z nacięciami wyłącznie wewnątrz nosa). Wybór metody zależy od złożoności przypadku i preferencji chirurga.
Wskazania do rinoplastyki obejmują nieprawidłowości wrodzone, deformacje pourazowe, zaburzenia oddychania spowodowane skrzywieniem przegrody nosowej lub przerostem małżowin nosowych. Pacjenci często zgłaszają się również z powodu niezadowolenia z estetyki nosa, takiego jak garb na grzbiecie, zbyt szeroki lub wąski nos, nieprawidłowy kształt czubka nosa.
Okres rekonwalescencji po rinoplastyce trwa zwykle od 1 do 3 tygodni, choć ostateczny efekt zabiegu może być widoczny dopiero po całkowitym ustąpieniu obrzęku, co może zająć nawet do roku. Potencjalne powikłania obejmują krwawienie, infekcje, problemy z oddychaniem, asymetrię oraz niezadowalający efekt estetyczny wymagający rewizji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przemieszczenie przegrody nosowej – Etiologia i przyczyny
Przemieszczenie przegrody nosowej, występujące u 70-80% populacji, może mieć podłoże wrodzone (około 20% noworodków) lub nabyte, najczęściej pourazowe. Wrodzone odchylenia mają charakterystyczny kształt litery C lub S, natomiast pourazowe cechują się nieregularnym kształtem i ostrym kątem odchylenia. Czynniki ryzyka obejmują urazy sportowe, wypadki komunikacyjne, choroby tkanki łącznej (np. zespół Marfana, Ehlersa-Danlosa), procesy starzenia, przewlekłe stany zapalne (np. przewlekłe zapalenie zatok, alergie) oraz powikłania po zabiegach chirurgicznych nosa, takich jak septoplastyka (najczęstsze odchylenia po zabiegu lokalizują się w przegrodzie przedniej – 44,6%). Rzadziej przyczyną są nadużywanie narkotyków donosowych, agresywne manipulacje w nosie czy obecność masy w jamie nosowej.
astma, bezdech senny, chrapanie, chrząstka przegrody nosowej, homocystynuria, krwawienie z nosa, małżowina nosowa dolna, migrena, niedrożność nosa, odchylenie przegrody nosowej, przegroda nosowa, przemieszczenie przegrody nosowej, przewlekłe zapalenie zatok, rinoplastyka, septoplastyka, trąd, zaburzenie tkanki łącznej, zatoka klinowa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, złamanie nosa, złamanie twarzoczaszki - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Epidemiologia
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) charakteryzuje się nadmiernym zaabsorbowaniem wyimaginowanymi lub minimalnymi defektami wyglądu, co prowadzi do istotnego pogorszenia jakości życia. Epidemiologicznie BDD dotyka 1,7-2,9% populacji ogólnej, z wyższą częstością wśród nastolatków (2-5%) i studentów (około 3%). Średni wiek początku to 16-17 lat, a diagnoza jest często opóźniona o 10-15 lat. Zaburzenie występuje zarówno u kobiet (około 60%), jak i mężczyzn, z różnicami w prezentacji objawów, np. dysmorfofobia mięśniowa niemal wyłącznie u mężczyzn. W populacjach klinicznych, zwłaszcza w chirurgii plastycznej i dermatologii, rozpowszechnienie BDD jest znacznie wyższe (7-24,5%), co ma istotne implikacje kliniczne, gdyż większość pacjentów poszukuje leczenia niepsychiatrycznego, a 64-66% poddaje się zabiegom chirurgicznym.
anoreksja, badanie przesiewowe, chirurgia ortognatyczna, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, dysmorfofobia mięśniowa, fobia społeczna, kryteria diagnostyczne, kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała, myśli samobójcze, rinoplastyka, samookaleczenie, schizofrenia, tendencje samobójcze, wskaźnik samobójstw, zabieg chirurgiczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania