klirens anastrozolu
Klirens anastrozolu odnosi się do szybkości, z jaką organizm usuwa lek z krwiobiegu. Anastrozol jest niesteroidowym inhibitorem aromatazy, stosowanym głównie w leczeniu raka piersi u kobiet po menopauzie. Lek blokuje działanie enzymu aromatazy, zmniejszając produkcję estrogenu w organizmie.
Anastrozol jest metabolizowany głównie w wątrobie, a jego klirens wynosi około 0,5 L/min. Około 85% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 72 godzin, głównie w postaci metabolitów. Tylko 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania leku wynosi około 40-50 godzin, co pozwala na stosowanie go raz na dobę.
Warto zauważyć, że klirens anastrozolu może być zmniejszony u pacjentów z niewydolnością wątroby, co może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek. Jednak u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, ponieważ wydalanie nerkowe stanowi tylko niewielką część całkowitego klirensu leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Anastrozol, stosowany w dawce 1 mg w preparacie Apo-Nastrol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 2 godzin po podaniu na czczo. Po 7 dniach stosowania stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 90-95% wartości maksymalnej, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a jego okres półtrwania u dorosłych wynosi 40-50 godzin. Metabolizm anastrozolu zachodzi głównie przez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a głównym metabolitem jest triazol, nieaktywny wobec aromatazy. Mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a metabolity eliminowane są głównie drogą nerkową.
anastrozol, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka anastrozolu, GFR, ginekomastia pokwitaniowa, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor aromatazy, klirens anastrozolu, marskość wątroby, metabolit, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny leku, wchłanianie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Anastrozol wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) około 2 godzin po podaniu na czczo. Pokarm nie wpływa istotnie na stopień wchłaniania, jedynie nieznacznie zmniejsza szybkość absorpcji, co nie ma klinicznego znaczenia przy dawkowaniu raz na dobę. Po 7 dniach stosowania stężenie leku osiąga 90-95% wartości stacjonarnej, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Anastrozol wiąże się z białkami osocza w 40%, co oznacza, że większość leku pozostaje w formie wolnej, aktywnej farmakologicznie. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 40-50 godzin, natomiast u dzieci około 2 dni, co wskazuje na różnice farmakokinetyczne między grupami wiekowymi. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a metabolity są wydalane głównie z moczem; mniej niż 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Główny metabolit, triazol, nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
droga eliminacji, farmakokinetyka anastrozolu, ginekomastia, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor aromatazy, klirens anastrozolu, maksymalne stężenie, marskość wątroby, menopauza, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie nerkowe
