okres półtrwania biotyny
Okres półtrwania biotyny (witaminy B7) w organizmie człowieka wynosi około 2-5 dni. Ten stosunkowo długi czas utrzymywania się w ustroju wynika z procesów recyklingu biotyny związanych z jej metabolizmem oraz z jej magazynowania w tkankach.
Biotyna, po wchłonięciu w jelicie cienkim, krąży we krwi w dwóch formach: jako wolna biotyna (około 81%) oraz związana z białkami osocza (około 19%). Eliminacja biotyny zachodzi głównie przez nerki, gdzie jest ona filtrowana w kłębuszkach nerkowych, a następnie w większości reabsorbowana w kanalikach proksymalnych.
Warto zaznaczyć, że okres półtrwania biotyny może ulegać zmianom w zależności od stanu klinicznego pacjenta. U osób z niewydolnością nerek czy zaburzeniami metabolicznymi może dochodzić do wydłużenia okresu półtrwania tej witaminy. Z kolei przyspieszona eliminacja biotyny może występować w stanach zwiększonego zapotrzebowania, np. w ciąży, podczas karmienia piersią lub w chorobach przebiegających z nadmiernym katabolizmem.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
BiotinoZin zawiera biotynę i cynk w postaci cynku glukonianu, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Biotyna jest dobrze wchłaniana w jelicie cienkim zarówno przez dyfuzję, jak i aktywny transport, wiąże się z białkami osocza w 80%, a jej stężenie w osoczu wynosi 200-1200 µg/L. Metabolizm biotyny jest częściowy i zachodzi w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez mocz i kał, z około 50% wydalanym w formie niezmienionej. Okres półtrwania biotyny wynosi około 26 godzin po dawce 100 µg/kg mc., u pacjentów z niedoborem biotynidazy skraca się do 10-14 godzin. Niewydolność nerek nie wpływa na stężenie biotyny w osoczu, a podawanie biotyny u pacjentów hemodializowanych jest bezpieczne i może poprawiać wyniki testów tolerancji glukozy. Łagodna do umiarkowanej niewydolność wątroby nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę biotyny ani na bezpieczeństwo jej stosowania.
aktywny transport, badanie in vivo, bakterie jelita grubego, białka osocza, białko transportowe, bierna dyfuzja, cytochrom CYP1A, doustny test tolerancji glukozy, dwuwartościowy kation, dysfagia, działanie niepożądane, hemodializa, homeostaza cynku, interakcja między lekami, jelito cienkie, kinetyka wchłaniania, kompleks nośnik-biotyna-sód, kreatynina w surowicy, makroglobulina alfa 2, metabolizm ksenobiotyków, metabolizm wątrobowy, niedobór biotynidazy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania biotyny, test tolerancji glukozy, wchłanianie jelitowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z albuminą, wydalanie biotyny, wydalanie jelitowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności narządów, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Biotyna, podawana w dawce 10 mg w preparacie Biotinum APTEO MED, wykazuje farmakokinetykę typową dla tej witaminy, charakteryzującą się dobrym i kompletnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, głównie w początkowym odcinku jelita cienkiego. Mechanizm absorpcji zależy od dawki: przy dawkach leczniczych dominuje dyfuzja bierna, niezależna od transportera SMVT. Po absorpcji biotyna wiąże się z białkami osocza w 80%, co wpływa na jej biodostępność i czas utrzymywania w krwiobiegu, a jej fizjologiczne stężenie we krwi wynosi 100-800 µg/L. Biotyna przenika do mleka matki, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet karmiących. Eliminacja odbywa się przez nerki (6-50 µg/dobę) oraz kał, z około 50% wydalanej w formie niezmienionej, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin, zależnie od dawki.
absorpcja, biodostępność, cytochrom CYP1A, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja bierna, hemodializa, interakcje międzylekowe, metabolit, metabolizm ksenobiotyków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania biotyny, przenikanie do mleka ludzkiego, stężenie kreatyniny w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie przez nerki, zaburzenia czynności wątroby
