metabolizm doksycykliny

Metabolizm doksycykliny, antybiotyku z grupy tetracyklin, przebiega głównie w wątrobie, gdzie lek podlega reakcjom sprzęgania i wydalania. W przeciwieństwie do innych tetracyklin, doksycyklina jest metabolizowana w znacznie mniejszym stopniu – około 40% leku jest wydalane w postaci niezmienionej.

Proces biotransformacji doksycykliny zachodzi poprzez glukuronidację oraz częściową dealkilację. Metabolity powstałe w wyniku tych procesów są nieaktywne lub wykazują znacznie mniejszą aktywność przeciwbakteryjną niż związek macierzysty. Wydalanie doksycykliny odbywa się głównie przez nerki (30-40%) oraz z żółcią do przewodu pokarmowego (20-40%).

Warto podkreślić, że doksycyklina charakteryzuje się długim biologicznym okresem półtrwania wynoszącym 18-22 godziny, co umożliwia stosowanie leku w schemacie raz na dobę. Metabolizm doksycykliny w mniejszym stopniu niż inne tetracykliny zależy od funkcji nerek, co czyni ją względnie bezpieczniejszą opcją u pacjentów z niewydolnością nerek.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Doksycyklina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksycykliny wykazały brak jednoznacznych dowodów na działanie karcinogenne samej substancji, choć inne tetracykliny (np. oksytetracyklina, minocyklina) indukowały nowotwory u szczurów. W badaniu półtorarocznym na szczurach z produktem Ligosan nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast w badaniu z produktem Efracea zaobserwowano wzrost liczby nowotworów niezłośliwych gruczołu sutkowego, macicy i tarczycy u samic. Mutagenność doksycykliny nie została potwierdzona, a testy in vitro z innymi tetracyklinami wykazały pozytywne wyniki mutagenne. W przypadku Efracea stwierdzono brak działania mutagennego i klastogennego. Wpływ na reprodukcję wykazano jedynie przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę u szczurów, gdzie zaobserwowano zmniejszenie prędkości liniowej spermy, bez wpływu na płodność, natomiast dawki wyższe powodowały negatywne efekty na płodność i zdolności rozrodcze. Dawkowanie 50 mg/kg mc./dobę odpowiada około 4-krotnemu narażeniu w stosunku do dawek terapeutycznych u ludzi stosujących Efracea.
działanie karcinogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, glikoliza, gruczolak komórek C, gruczolakowłókniak, kwas glikolowy, kwas mlekowy, metabolizm doksycykliny, minocyklina, nowotwór nadnerczy, nowotwór tarczycy, oksytetracyklina, opóźnienie osteogenezy, płodność, polip, przebarwienie tarczycy, przebarwienie zęba, przenikanie przez łożysko, teratogenność, tetracyklina, toksyczność, toksyczność około- i poporodowa, uszkodzenie szkliwa, wrodzona nieprawidłowość, zwyrodnienie kanalików nerkowych
Leksykon substancji czynnych
Doksycyklina – Właściwości farmakokinetyczne

Doksycyklina, antybiotyk z grupy tetracyklin, charakteryzuje się szybkim i proporcjonalnym do dawki wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 2,6 μg/ml po dawce 200 mg, osiąganym po około 2 godzinach. Preparat Efracea (40 mg, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu) wykazuje maksymalne stężenia w osoczu 510 ng/ml po pojedynczej dawce i 600 ng/ml w stanie stacjonarnym (dzień 7), z czasem osiągnięcia Cmax 2-3 godziny. Podawanie z posiłkiem bogatym w tłuszcze, białka i produkty mleczne obniża biodostępność o około 20% i Cmax o 43%. Po podaniu dożylnym (Doxyclinum TZF) stężenia maksymalne wynoszą 2,5 μg/ml (100 mg, 1h infuzja) i 3,6 μg/ml (200 mg, 2h infuzja). Doksycyklina wiąże się z białkami osocza w 80-90%, ma okres półtrwania 18-22 godzin (do 25 godzin u pacjentów z niewydolnością nerek), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje dobrą penetrację do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym gruczołu krokowego, jajników, macicy, pęcherza moczowego, żółci, wątroby, mięśni, kości, oskrzeli, płuc, węzłów chłonnych, zatok oraz migdałków podniebiennych, a także przenika przez barierę łożyska i do mleka matki.
biodostępność doksycykliny, doksycyklina, dystrybucja tkankowa, Efracea, farmakokinetyka, farmakokinetyka doksycykliny, hemodializa, induktory enzymatyczne, interakcje z pokarmem, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kumulacja leku, lipofilność, metabolizm doksycykliny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn dziąsłowy, przenikanie przez łożysko, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby, żel okołozębowy

metabolizm doksycykliny

Powiązane wpisy

Doksycyklina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Doksycyklina – Właściwości farmakokinetyczne