diltiazem i werapamil
Diltiazem i werapamil to przedstawiciele grupy leków określanych jako antagoniści wapnia (blokery kanału wapniowego) należące do podklasy pochodnych niedihydropirydynowych. Ich działanie polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych miocytów mięśnia sercowego i naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia napływu jonów wapnia do wnętrza komórek.
Mechanizm działania diltiazemu i werapamilu skutkuje efektem inotropowym ujemnym (zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego), chronotropowym ujemnym (zwolnienie częstości rytmu serca) oraz dromotropowym ujemnym (zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego). Ponadto, leki te powodują rozkurcz mięśniówki gładkiej naczyń, co przekłada się na obniżenie oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego.
Wskazania do stosowania diltiazemu i werapamilu obejmują nadciśnienie tętnicze, stabilną chorobę wieńcową, zaburzenia rytmu serca (zwłaszcza nadkomorowe, takie jak częstoskurcz nadkomorowy, migotanie przedsionków z szybką odpowiedzią komór), kardiomiopatię przerostową oraz zespół Raynauda. Ze względu na działanie chronotropowe i dromotropowe ujemne, leki te są przeciwwskazane w zespole chorego węzła zatokowego, blokach przedsionkowo-komorowych II i III stopnia oraz niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową.
Najczęstsze działania niepożądane diltiazemu i werapamilu to zaparcia, nudności, bóle głowy, zawroty głowy, obrzęki obwodowe oraz bradykardia. Podczas terapii tymi lekami należy monitorować ciśnienie tętnicze, częstość rytmu serca oraz przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Wymagają ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z beta-adrenolitykami, digoksyną oraz innymi lekami wpływającymi na układ przewodzący serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticatrom
Tikagrelor, stosowany w terapii przeciwpłytkowej, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z aktywnym lub niedawnym krwawieniem z przewodu pokarmowego, zaburzeniami krzepnięcia, czy stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, doustne antykoagulanty, leki fibrynolityczne). Przeciwwskazania obejmują czynne krwawienie, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. W przypadku konieczności planowego zabiegu chirurgicznego tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed zabiegiem, a w ostrej fazie OZW u pacjentów po przebytym niedokrwiennym udarze mózgu stosowanie leku nie powinno przekraczać 12 miesięcy. W badaniu PLATO wykazano, że przerwanie tikagreloru na 1 dzień przed pomostowaniem aortalno-wieńcowym wiązało się z większą liczbą krwawień niż klopidogrel, natomiast przerwanie na 2 dni lub więcej dawało podobne ryzyko krwawień jak klopidogrel.
antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, czynne krwawienie, desmopresyna, digoksyna, diltiazem i werapamil, dnawe zapalenie stawów, hamowanie receptora P2Y12, hiperurykemia, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, podwyższone stężenie kreatyniny, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, test aktywacji płytek indukowanej heparyną, transfuzja płytek, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał serca, zespół chorego węzła zatokowego