leukocyt obojętnochłonny
Leukocyt obojętnochłonny, znany również jako neutrofil, stanowi najliczniejszą populację białych krwinek w organizmie człowieka. W warunkach prawidłowych neutrofile stanowią 50-70% wszystkich leukocytów we krwi obwodowej. Są to komórki o średnicy 10-12 μm, charakteryzujące się segmentowanym jądrem (zwykle 3-5 płatów) oraz ziarnistościami w cytoplazmie, które wykazują obojętne właściwości barwnikowe.
Neutrofile odgrywają kluczową rolę w nieswoistej odpowiedzi immunologicznej jako pierwsza linia obrony przed patogenami. Ich głównym zadaniem jest fagocytoza drobnoustrojów, zwłaszcza bakterii. Proces ten obejmuje chemotaksję (migrację w kierunku bodźców chemicznych), przyleganie do patogenu, pochłanianie go oraz wewnątrzkomórkowe zabijanie za pomocą enzymów litycznych i reaktywnych form tlenu.
Poza fagocytozą, neutrofile posiadają zdolność tworzenia tzw. pułapek neutrofilowych (NETs – Neutrophil Extracellular Traps), czyli sieci zewnątrzkomórkowych złożonych z DNA, histonów i białek przeciwbakteryjnych, które unieruchamiają i niszczą patogeny. Zwiększona liczba neutrofili we krwi (neutrofilia) może wskazywać na ostre zakażenie bakteryjne, stan zapalny, uraz, stres lub choroby mieloproliferacyjne, natomiast ich niedobór (neutropenia) może prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Mometazon furoinian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mometazonu furoinian, glikokortykosteroid, wykazuje w badaniach przedklinicznych typowe dla tej klasy związków działania farmakologiczne i toksykologiczne. W badaniach toksyczności ostrej LD50 wynosi od 200 do >2000 mg/kg mc. w zależności od gatunku i drogi podania. Przewlekłe stosowanie dawek 670-krotnie przekraczających terapeutyczne powodowało objawy przedawkowania kortykosteroidów, takie jak zahamowanie przyrostu masy ciała, zaniki mięśni, zmiany hematologiczne (spadek limfocytów i granulocytów kwasochłonnych, wzrost leukocytów obojętnochłonnych), podwyższenie aminotransferaz (AspAT, AlAT), lipidemię oraz zmiany narządowe (zanik śledziony i grasicy, zwiększenie masy wątroby i nerek, zahamowanie osteogenezy). W badaniach genotoksyczności wykazano działanie klastogenne in vitro, jednak testy in vivo nie potwierdziły mutagenności przy dawkach terapeutycznych. Mometazonu furoinian wykazuje działanie teratogenne u gryzoni i królików, powodując wady wrodzone takie jak przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia oraz deformacje kończyn, a także wpływa na wydłużenie ciąży i zmniejszenie przeżywalności potomstwa. Wpływ na płodność nie został stwierdzony, jednak substancja przenika do mleka karmiących szczurów.
aminotransferaza, betametazon walerianian, dawka terapeutyczna, działanie androgenne, działanie estrogenowe, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwandrogenne, działanie przeciwestrogenowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, leukocyt obojętnochłonny, lipidemia, mometazon furoinian, mutagenność, osteogeneza, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trójglicerydy, wpływ na reprodukcję, zanik grasicy, zanik mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Momecutan 1 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mometazonu furoinianu wykazały niską toksyczność ostrą, z LD50 podskórnie wynoszącą 200-2000 mg/kg u myszy, 2000 mg/kg u szczurów oraz >200 mg/kg u psów, a doustnie >2000 mg/kg u myszy i szczurów. Przewlekłe podawanie dawki 670-krotnie przekraczającej terapeutyczną przez 6 miesięcy wywołało typowe dla kortykosteroidów objawy toksyczności, takie jak zaburzenia metaboliczne (spowolniony przyrost masy ciała, zwiększenie obwodu brzucha), zaniki mięśni, zmiany hematologiczne (limfopenia, eozynopenia, neutrofilia), podwyższone aminotransferazy (AspAT, AlAT), hiperlipidemia oraz zmiany narządowe (zanik śledziony i grasicy, miejscowy zanik skóry, hepatomegalia, nefromegalia, zahamowanie osteogenezy). Objawy skórne po miejscowej aplikacji kremu były łagodne do umiarkowanych i przejściowe. Testy mutagenności in vitro wykazały mutacje chromosomowe jedynie w toksycznych stężeniach, natomiast testy in vivo nie potwierdziły ryzyka mutagennego.
AlAT, aminotransferaza, AspAT, betametazon walerianian, cholesterol, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, kortykosteroid, leukocyt obojętnochłonny, limfocyt, lipidemia, mometazon furoinian, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, mutagenność, opóźnione kostnienie, osteogeneza, potencjał mutagenny, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, rumień, trójglicerydy, wada wrodzona, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie metaboliczne, zanik grasicy, zanik mięśni, zanik skóry, zanik śledziony, złuszczanie skóry - Leksykon substancji czynnych
Mometazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne mometazonu furoinianu wykazały brak specyficznej toksyczności nietypowej dla glikokortykosteroidów. Doustne podawanie dużych dawek (56 i 280 mg/kg mc./dobę) nie ujawniło działania androgennego, estrogenowego ani przeciwandrogennego, jednak obserwowano typowe efekty steroidowe, takie jak wpływ na macicę i opóźnienie rozwarcia pochwy. Wartości LD50 podskórnie wynosiły 200–2000 mg/kg u myszy i szczurów, a doustnie >2000 mg/kg. Przewlekła toksyczność przy dawkach 670-krotnie przekraczających terapeutyczne objawiała się typowymi objawami przedawkowania kortykosteroidów: atrofia mięśni, zmniejszenie przyrostu masy ciała, zmiany hematologiczne (spadek limfocytów i granulocytów kwasochłonnych, wzrost leukocytów obojętnochłonnych), podwyższone enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT), lipidemia oraz zmiany narządowe (zanik śledziony i grasicy, zwiększenie masy wątroby i nerek, zmniejszenie osteogenezy). Objawy skórne po miejscowym stosowaniu kremów były łagodne i przejściowe. Mometazon nie wykazywał działania mutagennego in vivo, a potencjalne uszkodzenia chromosomów in vitro pojawiały się jedynie przy stężeniach cytotoksycznych. Badania karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach do 67 µg/kg u szczurów i 160 µg/kg u myszy.
aminotransferaza, atrofia mięśni, badanie in vitro, badanie in vivo, betametazonu walerianian, cholesterol, działanie androgenne, działanie estrogenowe, działanie mutagenne, działanie przeciwandrogenne, działanie przeciwestrogenowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, freon, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, LD50, leukocyt obojętnochłonny, limfocyt, lipidemia, mometazonu furoinian, opóźnione kostnienie, osteogeneza, potencjał karcynogenny, przepuklina pępkowa, przeżywalność potomstwa, rozszczep podniebienia, rumień, toksyczność przewlekła, trigliceryd, uszkodzenie chromosomu, zanik grasicy, zanik skóry, zanik śledziony, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivoxel 1 mg/g
Przedkliniczne badania mometazonu furoinianu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawkami LD50 przekraczającymi 200 mg/kg masy ciała przy podaniu podskórnym i doustnym u myszy, szczurów i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej, przy dawkach do 670-krotnie wyższych niż terapeutyczne, zaobserwowano typowe dla kortykosteroidów objawy, takie jak zaburzenia metaboliczne (zmniejszenie przyrostu masy ciała, powiększenie brzucha), zmiany hematologiczne (limfopenia, granulocytopenia kwasochłonna, neutrofilia), podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), lipidemię oraz zmiany narządowe (atrofia śledziony i grasicy, zwiększenie masy wątroby i nerek, zmniejszenie osteogenezy). W porównaniu z betametazonem walerianem, mometazon wykazywał mniejsze nasilenie działań niepożądanych. Testy genotoksyczności były negatywne in vivo, mimo że in vitro przy cytotoksycznych stężeniach obserwowano mutacje chromosomowe, co eliminuje ryzyko mutagenności w warunkach klinicznych.
atrofia mięśniowa, działanie niepożądane, genotoksyczność, karcynogenność, kortykosteroid, leukocyt obojętnochłonny, mometazonu furoinian, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, opóźnione kostnienie, potencjał karcynogenny, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, ryzyko teratogenne, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie biochemiczne, zaburzenie metaboliczne, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Momecutan Fettcreme 1 mg/g
Mometazon furoinian, substancja czynna w Momecutan Fettcreme 1 mg/g, wykazuje szeroki profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla podskórnego podania wynosiła od 200 do >2000 mg/kg mc. w zależności od gatunku zwierzęcia, a dla podania doustnego była >2000 mg/kg mc. W toksyczności przewlekłej, przy dawkach do 670-krotnie przekraczających terapeutyczne, obserwowano typowe objawy przedawkowania kortykosteroidów, takie jak zahamowanie wzrostu masy ciała, zmiany hematologiczne (spadek limfocytów i granulocytów kwasochłonnych, wzrost leukocytów obojętnochłonnych), podwyższenie aminotransferaz (AspAT, AlAT), hiperlipidemia oraz zmiany narządowe (zanik śledziony, grasicy, miejscowy zanik skóry, zwiększenie masy wątroby i nerek, zahamowanie osteogenezy). W porównaniu z betametazonem walerianianem, mometazon wykazywał mniejsze nasilenie i częstość działań niepożądanych. Miejscowa aplikacja kremu wywoływała jedynie przejściowe, łagodne do umiarkowanych objawy skórne, takie jak rumień, złuszczanie i grudki.
aminotransferaza, aplikacja miejscowa, betametazon walerianian, cholesterol, dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, kostnienie, leukocyt obojętnochłonny, limfocyt, mometazon furoinian, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, potencjał mutagenny, przedawkowanie kortykosteroidów, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, rumień, toksyczność komórkowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zahamowanie osteogenezy, zanik grasicy, zanik mięśni, zanik śledziony, zmiana hematologiczna