ultrasonografia szyi
Ultrasonografia (USG) szyi to nieinwazyjna technika obrazowania wykorzystująca fale dźwiękowe o wysokiej częstotliwości do wizualizacji struktur anatomicznych regionu szyjnego. Badanie to stanowi cenne narzędzie diagnostyczne w ocenie tarczycy, przytarczyc, węzłów chłonnych, ślinianek, naczyń krwionośnych oraz innych tkanek miękkich szyi.
W diagnostyce endokrynologicznej USG szyi umożliwia dokładną ocenę wielkości, echogeniczności i struktury gruczołu tarczowego, a także identyfikację zmian ogniskowych takich jak guzki, torbiele czy ogniska zapalne. Badanie pozwala również na precyzyjne monitorowanie zmian w tarczycy w czasie oraz może służyć jako przewodnik podczas biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC).
W onkologii USG szyi odgrywa kluczową rolę w wykrywaniu i charakterystyce powiększonych węzłów chłonnych, które mogą wskazywać na procesy nowotworowe, w tym przerzuty raka czy chłoniaki. Metoda ta jest również stosowana w ocenie naczyń szyjnych pod kątem zmian miażdżycowych, zwężeń czy malformacji naczyniowych.
Badanie ultrasonograficzne szyi charakteryzuje się wysoką dostępnością, bezpieczeństwem (brak promieniowania jonizującego), możliwością wielokrotnego powtarzania oraz stosunkowo niskim kosztem w porównaniu do innych metod obrazowania, co czyni je badaniem pierwszego wyboru w diagnostyce wielu schorzeń regionu szyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hiperparatyreoza – Diagnostyka i diagnoza
Hiperparatyreoza to zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się nadmierną produkcją parathormonu (PTH) przez przytarczyce, diagnozowane głównie na podstawie badań biochemicznych. Kluczowe parametry to podwyższone stężenie wapnia w surowicy (hiperkalcemia), które należy potwierdzić w powtórnym badaniu, oraz podwyższone lub nieprawidłowo prawidłowe stężenie PTH. Typowe dla pierwotnej hiperparatyreozy jest także obniżone stężenie fosforanów, natomiast wtórna i trzeciorzędowa hiperparatyreoza charakteryzują się innymi wzorcami biochemicznymi. Diagnostyka obejmuje również ocenę witaminy D, funkcji nerek (kreatynina, eGFR) oraz dobowe badania moczu, w tym wydalanie wapnia i stosunek klirensu wapnia do kreatyniny (CCCR), co pozwala różnicować pierwotną hiperparatyreozę od rodzinnej hiperkalcemii hipokalciurycznej (FHH). W diagnostyce obrazowej stosuje się scyntygrafię MIBI, ultrasonografię, tomografię 4D, rezonans magnetyczny oraz PET/CT z choliną, głównie w celu lokalizacji patologicznych gruczołów przedoperacyjnie oraz oceny powikłań, takich jak osteoporoza (densytometria DXA) i kamica nerkowa.
badanie funkcji nerek, bisfosfonian, denosumab, densytometria kostna, dobowa zbiórka moczu, gruczoł przytarczyczny, hiperkalcemia, hiperkalcemia nowotworowa, hiperparatyreoza, kamica nerkowa, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, osteoporoza, parathormon, PET-CT, pierwotna hiperparatyreoza, receptor wyczuwający wapń, rezonans magnetyczny, rodzinna hiperkalcemia hipokalciuryczna, sarkoidoza, scyntygrafia przytarczyc, tomografia komputerowa, trzeciorzędowa hiperparatyreoza, ultrasonografia szyi, witamina D, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wtórna hiperparatyreoza, zaburzenie endokrynologiczne, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podniebienia miękkiego – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka podniebienia miękkiego wymaga wieloetapowego podejścia, obejmującego szczegółowe badanie fizykalne jamy ustnej i szyi, w tym ocenę błony śluzowej pod kątem zmian takich jak białe lub czerwone plamy, guzki, owrzodzenia oraz powiększone węzły chłonne. Kluczową rolę odgrywa biopsja – najczęściej wycinkowa lub aspiracyjna cienkoigłowa – umożliwiająca potwierdzenie obecności komórek nowotworowych i określenie ich charakterystyki histopatologicznej. Diagnostyka obrazowa, w tym tomografia komputerowa (CT) z kontrastem, rezonans magnetyczny (MRI) oraz pozytonowa tomografia emisyjna (PET/CT), pozwala na precyzyjne określenie lokalizacji, rozległości guza oraz obecności przerzutów regionalnych i odległych. Badania laboratoryjne, w tym ocena statusu HPV (marker p16), morfologia, biochemia i koagulologia, są niezbędne do oceny ogólnego stanu pacjenta i planowania terapii. System TNM służy do klasyfikacji zaawansowania nowotworu, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru leczenia i rokowania.
analiza histopatologiczna, audiometria, badanie endoskopowe, badanie fizykalne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, cytologia złuszczeniowa, dysfagia, elektrokardiogram, kserostomia, morfologia krwi, nowotwór jamy ustnej i gardła, panendoskopia, pantomogram, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, rak podniebienia miękkiego, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia szyi, węzły chłonne szyi, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Leczenie
Rak komórek Hürthle (HCC) stanowi 3-5% wszystkich raków tarczycy i charakteryzuje się agresywnym przebiegiem oraz ograniczoną wrażliwością na terapię jodem radioaktywnym (RAI). Podstawą leczenia jest chirurgia, najczęściej całkowita tyreoidektomia, szczególnie przy guzach >4 cm, naciekaniu poza torebkę lub przerzutach do węzłów chłonnych. Lobektomia jest opcją dla guzów <4 cm bez cech inwazji. Limfadenektomia szyjna centralna jest wskazana przy klinicznie jawnym zajęciu węzłów. Po operacji konieczna jest dożywotnia substytucja hormonów tarczycy (lewotyroksyna 2,2-2,8 mcg/kg) z celem supresji TSH. Terapia RAI, mimo ograniczonej skuteczności (tylko ~10% przerzutów HCC wychwytuje jod), jest zalecana u pacjentów z guzami >2 cm, naciekaniem pozatarczycowym, przerzutami do węzłów lub odległymi. Dawki RAI wahają się od 30 do 150 mCi, a terapia wymaga przygotowania pacjenta poprzez podwyższenie TSH i dietę ubogojodową. Powikłania RAI obejmują suchość śluzówek, zapalenie gruczołów ślinowych, zmiany hematologiczne i ryzyko wtórnych nowotworów przy dawkach >500 mCi.
badanie PET, całkowita tyreoidektomia, endokrynolog, gruczoł ślinowy, guz tarczycy, hipokalcemia, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych, lenvatinib, lewotyroksyna, limfadenektomia szyjna, lobektomia tarczycy, nawrót choroby, nerw krtaniowy wsteczny, niedoczynność przytarczyc, podejście multidyscyplinarne, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, rak brodawkowaty tarczycy, rak komórek Hürthle, rak pęcherzykowy, scyntygrafia kości, sorafenib, stereotaktyczna radioterapia ciała, subtotalna tyreoidektomia, szpik kostny, terapia jodem radioaktywnym, tomografia komputerowa, tyreoglobulina, ultrasonografia szyi, zewnętrzna radioterapia wiązką, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Epidemiologia
Rak tarczycy jest najczęstszym nowotworem złośliwym układu endokrynnego, z dramatycznym wzrostem zapadalności w ostatnich dekadach, szczególnie w USA i krajach o wysokich dochodach. W 2025 roku w USA przewiduje się około 44 020 nowych przypadków i 2 290 zgonów, z zapadalnością 13,5/100 000 i umieralnością 0,5/100 000 osób rocznie (dane skorygowane o wiek). Wzrost zapadalności przypisuje się głównie wykrywaniu małych, indolentnych raków brodawkowatych, zwłaszcza mikroraków ≤1 cm, dzięki powszechnemu stosowaniu ultrasonografii. Średni wiek diagnozy to 51 lat, a rak występuje trzykrotnie częściej u kobiet. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące w dzieciństwie, otyłość i palenie papierosów. Pięcioletnia przeżywalność wynosi około 98%, a rokowanie jest zazwyczaj doskonałe, zwłaszcza dla zróżnicowanego raka tarczycy (DTC).
aktywny nadzór, badania przesiewowe, badanie cytologiczne, diagnostyka molekularna, guzki tarczycy, markery molekularne, mikrorak brodawkowaty tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, promieniowanie jonizujące, przerzuty do węzłów chłonnych, przerzuty odległe, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, stratyfikacja ryzyka, tyreoidektomia, ultrasonografia szyi, wole, współczynnik umieralności, współczynnik zapadalności, względny wskaźnik przeżycia, zapalenie tarczycy, zróżnicowany rak tarczycy