eozynofilowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Eozynofilowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to rzadki zespół neurologiczny charakteryzujący się naciekiem eozynofilowym w płynie mózgowo-rdzeniowym oraz oponach mózgowo-rdzeniowych. Schorzenie to może występować jako idiopatyczne lub wtórne do innych przyczyn, takich jak zakażenia pasożytnicze, reakcje na leki, choroby autoimmunologiczne czy nowotwory.
Diagnostyka eozynofilowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych opiera się na badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym stwierdza się pleocytozę z przewagą eozynofilów (>10% komórek). Dodatkowo wykonuje się badania obrazowe (MRI mózgu i rdzenia kręgowego), testy serologiczne i molekularne w kierunku czynników infekcyjnych oraz badania wykluczające inne przyczyny zapalenia opon.
Objawy kliniczne obejmują bóle głowy, sztywność karku, gorączkę, nudności, wymioty, zaburzenia świadomości oraz objawy ogniskowe deficytu neurologicznego. W przypadkach przewlekłych mogą wystąpić wodogłowie, neuropatie czaszkowe oraz deficyty poznawcze. Przebieg choroby może być ostry, podostry lub przewlekły.
Leczenie eozynofilowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych zależy od etiologii. W przypadku zakażeń pasożytniczych stosuje się odpowiednie leki przeciwpasożytnicze. W formach idiopatycznych lub związanych z chorobami autoimmunologicznymi podstawą terapii są kortykosteroidy, a w przypadkach opornych rozważa się leczenie immunosupresyjne. Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od przyczyny, czasu rozpoczęcia leczenia oraz współistniejących chorób.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Toxokarioza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Toksokaroza jest zoonozą wywołaną przez larwy nicieni Toxocara canis i rzadziej Toxocara cati, przenoszoną głównie drogą pokarmową przez spożycie jaj pasożyta zanieczyszczonych odchodami zwierząt lub niedogotowanego mięsa. Choroba manifestuje się w kilku formach klinicznych: trzewnej (VLM), ocznej (OLM), neuronalnej (NLM), utajonej oraz bezobjawowej. Leczenie toksokarozy trzewnej zależy od nasilenia objawów; u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi symptomami stosuje się albendazol w dawce 400 mg/dobę u dorosłych lub 10-15 mg/kg/dobę u dzieci przez 5 dni, alternatywnie mebendazol 100-200 mg/dobę. W ciężkich przypadkach konieczne może być powtórzenie terapii oraz stosowanie kortykosteroidów, zwłaszcza przy zajęciu ważnych narządów. Monitorowanie obejmuje ocenę eozynofilii i aktywności aminotransferaz, a leczenie należy przerwać w przypadku hepatotoksyczności.
albendazol, aminotransferazy, choroba odzwierzęca, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, fotokoagulacja laserowa, kortykosteroid, krioterapia, leczenie przeciwpasożytnicze, mebendazol, neural larva migrans, ocular larva migrans, odrobaczanie, odwarstwienie siatkówki, toksokaroza oczna, toksokaroza trzewna, toksokaroza utajona, Toxocara canis, Toxocara cati, transmisja przezłożyskowa, visceral larva migrans, witrektomia, zajęcie narządów, zapalenie błony naczyniowej, zoonoza