orto-toluidyna
Orto-toluidyna (2-metylobenzenoamina) to organiczny związek chemiczny z grupy amin aromatycznych, stosowany w przemyśle jako półprodukt do syntezy barwników, pigmentów, pestycydów i leków. W medycynie istotne znaczenie ma toksykologiczne działanie orto-toluidyny, która została sklasyfikowana przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) jako kancerogen grupy 1, czyli substancja o udowodnionym działaniu rakotwórczym dla ludzi.
Ekspozycja na orto-toluidynę, szczególnie zawodowa, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów pęcherza moczowego. Mechanizm kancerogenezy obejmuje metaboliczną aktywację do reaktywnych metabolitów, które mogą tworzyć addukty z DNA i indukować mutacje. Związek ten może również powodować methemoglobinemię, prowadzącą do zaburzeń transportu tlenu przez hemoglobinę.
W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie narażenia na orto-toluidynę w wywiadzie zawodowym pacjentów z nowotworami układu moczowego, szczególnie u pracowników przemysłu chemicznego, gumowego i farbiarskiego. Monitorowanie biologiczne ekspozycji na ten związek może obejmować pomiar stężenia orto-toluidyny lub jej metabolitów w moczu pracowników narażonych zawodowo.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Prylokaina, stosowana miejscowo często w połączeniu z lidokainą, charakteryzuje się farmakokinetyką zależną od drogi podania, powierzchni i stanu skóry oraz dawki. Po aplikacji na nieuszkodzoną skórę u dorosłych (np. 60 g kremu na 400 cm² przez 3 godziny) wchłanianie wynosi około 5%, a maksymalne stężenie w osoczu osiąga średnio 0,07 μg/ml w ciągu 2-6 godzin. Na błonę śluzową pochwy (10 g przez 10 minut) stężenie maksymalne wynosi około 0,15 μg/ml, osiągane po 20-45 minutach. W przypadku owrzodzeń kończyn dolnych stężenia prylokainy w osoczu wahają się od 0,02 do 0,28 μg/ml w zależności od powierzchni i czasu ekspozycji, bez obserwowanej kumulacji przy wielokrotnym stosowaniu. Po powtarzanym stosowaniu 10 g kremu na owrzodzenia o powierzchni 62-160 cm² przez 10 dni maksymalne stężenie sumaryczne lidokainy i prylokainy wynosiło 0,6 μg/ml, zależne istotnie od powierzchni owrzodzenia (wzrost Cmax o 7,2 ng/ml na 1 cm²). Prylokaina wykazuje większą objętość dystrybucji i szybszy klirens niż lidokaina, co skutkuje niższymi stężeniami w osoczu (20-60% niższymi). Metabolizowana jest głównie w wątrobie do orto-toluidyny, wydalanej z moczem.
błona śluzowa pochwy, dystrybucja, eliminacja, klirens, lidokaina, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, orto-toluidyna, owrzodzenie kończyny dolnej, owrzodzenie przewlekłe, przeszczep skóry, reakcja toksyczna, środek znieczulający, toksyczność prylokainy, wchłanianie, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Krem Motti zawiera lidokainę i prylokainę w stężeniu 25 mg/g każda, wykazując miejscowe działanie znieczulające. Farmakokinetyka obu substancji jest zależna od dawki, powierzchni i czasu aplikacji, grubości skóry, obecności chorób skóry oraz stanu owłosienia. Po aplikacji na nieuszkodzoną skórę uda (60 g na 400 cm² przez 3 godziny) wchłanianie ogólnoustrojowe wynosi około 5%, z maksymalnymi stężeniami w osoczu 0,12 μg/ml dla lidokainy i 0,07 μg/ml dla prylokainy. Na skórze twarzy (10 g na 100 cm² przez 2 godziny) wchłanianie jest wyższe (~10%), z maksymalnymi stężeniami odpowiednio 0,16 μg/ml i 0,06 μg/ml. W przypadku aplikacji na owrzodzenia kończyn dolnych stężenia w osoczu pozostają znacznie poniżej progu toksyczności (5-10 μg/ml), nawet przy powtarzanym stosowaniu do 10 dni, z maksymalnym sumarycznym stężeniem lidokainy i prylokainy około 0,6 μg/ml. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja jest szybka, co ogranicza ryzyko kumulacji, nawet u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
6-ksylidyna, aplikacja kremu, błona śluzowa pochwy, dystrybucja leku, farmakokinetyka, klirens, lidokaina i prylokaina, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, miejscowe znieczulenie, monoglicynoksylidyd, nieuszkodzona skóra, orto-toluidyna, owrzodzenie kończyny dolnej, powierzchnia owrzodzenia, przeszczep skóry, przewlekłe owrzodzenie kończyny dolnej, stężenie w osoczu, toksyczność, toksyczność anestetyków miejscowych, wchłanianie ogólnoustrojowe, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Anesderm w postaci kremu zawiera lidokainę i prylokainę w stężeniu 25 mg/g każda. Farmakokinetyka tych anestetyków miejscowych po aplikacji na skórę wykazuje zależność od dawki, powierzchni i czasu kontaktu z miejscem aplikacji, a także od grubości skóry, obecności chorób skóry i owłosienia. Po aplikacji na nieuszkodzoną skórę stężenia prylokainy w osoczu są o 20-60% niższe niż lidokainy, co wynika z większej objętości dystrybucji i szybszego klirensu prylokainy. Maksymalne stężenia w osoczu po aplikacji na skórę uda (60 g na 400 cm² przez 3 godziny) wynoszą średnio 0,12 μg/ml dla lidokainy i 0,07 μg/ml dla prylokainy, natomiast na skórę twarzy (10 g na 100 cm² przez 2 godziny) odpowiednio 0,16 μg/ml i 0,06 μg/ml. W przypadku błon śluzowych (pochwa, 10 g przez 10 minut) stężenia są wyższe i szybciej osiągane (0,18 μg/ml lidokainy i 0,15 μg/ml prylokainy). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a nawet ciężkie zaburzenia czynności wątroby mają ograniczony wpływ na stężenia po jednorazowym lub krótkotrwałym stosowaniu.
6-ksylidyna, aplikacja na skórę, błona śluzowa pochwy, czynność wątroby, farmakokinetyka, farmakokinetyka leku, lidokaina i prylokaina, metabolizm wątrobowy, miejscowy anestetyk, monoglicynoksylidyd, nieuszkodzona skóra, orto-toluidyna, owrzodzenie kończyn dolnych, powierzchnia owrzodzenia, przeszczep skóry, stężenie toksyczne, stężenie w osoczu, stopień wchłaniania, toksyczność anestetyków, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie metabolitów -
Leksykon leków
EMLA to krem zawierający lidokainę i prylokainę w stężeniu 25 mg/g każda, stosowany miejscowo na skórę i błony śluzowe. Wchłanianie ogólnoustrojowe obu anestetyków zależy od powierzchni aplikacji, czasu kontaktu, grubości skóry, obecności owłosienia oraz stanu skóry (np. owrzodzenia). Maksymalne stężenia w osoczu po aplikacji na nieuszkodzoną skórę są niskie i bezpieczne: np. po 60 g kremu na udo (400 cm²) przez 3 godziny lidokaina osiąga 0,12 μg/ml, a prylokaina 0,07 μg/ml. Na błonach śluzowych (pochwa, 10 g przez 10 minut) stężenia są wyższe (lidokaina 0,18 μg/ml, prylokaina 0,15 μg/ml). W przypadku owrzodzeń kończyn dolnych, stężenia są zmienne, ale po długotrwałym stosowaniu (24 h, 50-100 cm²) lidokaina osiąga 0,19-0,71 μg/ml, a prylokaina 0,06-0,28 μg/ml. Sumaryczne stężenia obu anestetyków pozostają poniżej 1/3 wartości toksycznej (5-10 μg/ml), bez kumulacji nawet przy powtarzanym stosowaniu do 10 dni.
6-ksylidyna, anestetyk miejscowy, błona śluzowa pochwy, czynność wątroby, farmakokinetyka, klirens, lidokaina i prylokaina, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, monoglicynoksylidyd, nieuszkodzona skóra, objętość dystrybucji, orto-toluidyna, owrzodzenie kończyn dolnych, przeszczep skóry, skóra twarzy, stężenie w osoczu, toksyczność leku, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności wątroby
