wirus orf
Wirus orf, znany również jako parapoxvirus ovis, jest czynnikiem etiologicznym choroby zakaźnej nazywanej orfem lub ektymą zakaźną. Jest to choroba odzwierzęca, która dotyka głównie owce i kozy, ale może zostać przeniesiona na człowieka poprzez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub ich tkankami.
U ludzi infekcja wirusem orf objawia się najczęściej występowaniem pojedynczych, grudkowo-pęcherzykowych zmian skórnych, zlokalizowanych głównie na dłoniach, przedramionach czy twarzy. Zmiany te przechodzą charakterystyczny cykl rozwojowy – od grudki, przez pęcherzyk i krostę, aż do strupu. Proces gojenia trwa zwykle 3-6 tygodni i najczęściej kończy się samoistnym ustąpieniem objawów bez pozostawienia blizn.
Diagnostyka zakażenia wirusem orf opiera się głównie na obrazie klinicznym, wywiadzie epidemiologicznym oraz metodach laboratoryjnych, takich jak badania histopatologiczne, reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) czy hodowla wirusa. Leczenie ma charakter objawowy i polega na utrzymaniu higieny zmian, zapobieganiu nadkażeniom bakteryjnym oraz stosowaniu leków przeciwbólowych w razie potrzeby.
Zapobieganie zakażeniom wirusem orf u ludzi skupia się na przestrzeganiu zasad higieny podczas kontaktu z potencjalnie zakażonymi zwierzętami, stosowaniu środków ochrony osobistej (rękawice, maseczki) oraz edukacji grup zawodowych szczególnie narażonych na zakażenie, takich jak hodowcy zwierząt, lekarze weterynarii czy pracownicy rzeźni.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Diagnostyka i diagnoza
Orf, znana również jako pęcherzyca zakaźna, to wysoce zakaźna zoonoza wirusowa, głównie dotykająca owce i kozy, ale przenosząca się także na ludzi. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wywiadzie epidemiologicznym i charakterystycznych zmianach skórnych, które przechodzą przez sześć stadiów klinicznych, obejmujących guzki o średnicy od 5 mm do kilku centymetrów, lokalizujące się głównie na palcach, dłoniach i przedramionach. W przypadkach niejednoznacznych lub atypowych wskazane jest zastosowanie metod laboratoryjnych, takich jak PCR (w tym ilościowy qPCR), mikroskopia elektronowa oraz badanie histopatologiczne biopsji skóry, które pozwalają na potwierdzenie obecności wirusa i różnicowanie z innymi chorobami skórnymi, np. pryszczycą, wąglikiem czy pemfigoidem pęcherzowym. Hodowla wirusa jest możliwa, lecz ze względu na powolny wzrost nie jest rutynowo stosowana. Badania serologiczne, choć dostępne, mają ograniczoną specyficzność i wymagają interpretacji w kontekście klinicznym.
analiza filogenetyczna, badanie histopatologiczne, choroba zoonotyczna, dermatitis pęcherzycowa, ecthyma contagiosum, hiperplazja naskórka, ilościowy PCR, kandydoza, mikroskopia elektronowa, parapokswirus, pęcherzyca zakaźna, pemfigoid pęcherzowy, penicylina prokainowa, reakcja łańcuchowa polimerazy, rumień wielopostaciowy, Staphylococcus, test hemaglutynacji, test wiązania dopełniacza, Western blot, wirus opryszczki zwykłej, wirus orf, wtórne zakażenie bakteryjne, zwyrodnienie balonowate - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Etiologia i przyczyny
Orf, znany również jako pęcherzyca zakaźna, jest chorobą wirusową wywoływaną przez podwójnoniciowy DNA wirus orf (ORFV) z rodzaju Parapoxvirus, rodziny Poxviridae. Wirus ten jest epiteliotropowy, zakażając głównie owce i kozy, ale może przenosić się na ludzi oraz inne gatunki zwierząt. Transmisja odbywa się przez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub zanieczyszczonymi fomity, a infekcja rozwija się w miejscach uszkodzonej skóry. ORFV wykazuje wysoką odporność środowiskową, utrzymując się w strupach i materiale organicznym przez wiele miesięcy. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy immunomodulacyjne, takie jak produkcja homologu IL-10, inhibitory NF-κB oraz białka wiążące chemokiny, które hamują lokalną odpowiedź immunologiczną i sprzyjają utrzymaniu zakażenia. Klinicznie u zwierząt obserwuje się zmiany od pęcherzyków do guzopodobnych zmian skórnych, a u ludzi najczęściej występują pojedyncze, samoograniczające się zmiany skórne, choć u osób immunosupresyjnych mogą pojawić się cięższe, destrukcyjne zmiany wymagające terapii przeciwwirusowej i interwencji chirurgicznej.
amplifikacja izotermiczna, analiza filogenetyczna, brodawczak, choroba odzwierzęca, corynebacterium, czynnik wirulencji, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dermatitis pęcherzycowa, Dermatophilus congolensis, działanie przeciwzwłóknieniowe, ecthyma contagiosum, Fusobacterium, interleukina-10, makroautofagia, naczyniak skóry, odporność immunologiczna, paciorkowiec, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, poxviridae, Staphylococcus aureus, wirus orf, zakażenie bakteryjne, zapalenie gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wymienia, zmiana skórna, zoonoza - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień wielopostaciowy – Epidemiologia
Rumień wielopostaciowy (EM) to ostra, immunologicznie uwarunkowana dermatoza skórno-śluzówkowa, charakteryzująca się zmianami tarczowatymi. Roczna zachorowalność wynosi od 1,2 do 6 przypadków na milion osób, z przewagą u młodych dorosłych (20-40 lat) i mężczyzn (stosunek M:K 1,5-3:1). EM jest najczęściej wywoływany infekcjami, zwłaszcza wirusem opryszczki pospolitej (HSV), który poprzedza objawy o 3-14 dni. Inne czynniki etiologiczne to Mycoplasma pneumoniae, wirus orf oraz zakażenie SARS-CoV-2, które zwiększa ryzyko EM 6,68-krotnie (p<0,0001), z częstością występowania 0,2% w porównaniu do 0,03% w populacji ogólnej. Szczepienia przeciw COVID-19 również podnoszą ryzyko (2,7-krotnie, 0,08% vs. 0,03%, p<0,0001). Postać fotodystrybucyjna (PEM) dotyczy głównie osób w średnim wieku (średnio 41,7 lat) i jest wywoływana w 55,5% przez leki, w 22,2% przez HSV. Nawroty EM dotyczą około 37% pacjentów, częściej w związku z HSV i lekami.
acyklowir, allel HLA-DQB1*0301, atypowe zapalenie płuc, chemioterapia, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, infekcja górnych dróg oddechowych, kortykosteroid, mycoplasma pneumoniae, neurochirurgia, nieswoiste zapalenie jelit, nowotwór hematologiczny, nowotwór lity, promieniowanie słoneczne, przeszczepienie szpiku kostnego, radioterapia, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty układowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus orf, zakażenie COVID-19, zakażenie SARS-CoV-2, zmiana tarczowata - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Objawy
Orf to wysoce zakaźna choroba wirusowa skóry wywoływana przez Parapoxvirus, przenoszona na człowieka głównie przez kontakt z zakażonymi owcami i kozami. Okres inkubacji wynosi 3-7 dni, a zmiany skórne lokalizują się najczęściej na dłoniach, palcach, przedramionach lub twarzy. Typowa zmiana ma postać grudki o średnicy 2-3 cm, mogącej powiększyć się do 5 cm, z charakterystycznym układem tarczowym (czerwone centrum, biały pierścień, czerwona obwódka). Przebieg choroby obejmuje sześć etapów trwających około tygodnia każdy: plamisto-grudkowe, tarczowate, ostre (sączenie się pęcherzyków), regeneracyjne (wysychanie i strup z czarnymi punktami), brodawkowate oraz ustępowania. Całkowity czas trwania choroby wynosi 4-8 tygodni, a zmiany zwykle goją się bez blizn. Towarzyszące objawy ogólnoustrojowe to łagodna gorączka (3-4 dni), astenia, powiększenie węzłów chłonnych i limfangiopatia.
bullous pemphigoid, ecthyma contagiosum, erythema multiforme, fomit, niedobór odporności, okres inkubacji, osłabiony układ immunologiczny, parapoxvirus, pęcherz skórny, pęcherzyca zakaźna, pemfigoid pęcherzowy, powiększenie węzłów chłonnych, rumień wielopostaciowy, stadium ostre, stadium regeneracyjne, uszkodzenie skóry, wirus orf, wtórne zakażenie bakteryjne, zaburzenie odporności komórkowej, zapalenie wymienia, zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Patofizjologia i mechanizm
Orf, znany również jako pęcherzyca zakaźna, jest wirusową chorobą skóry wywołaną przez Parapoxvirus z rodziny Orfviridae, naturalnie występującą u młodych owiec i kóz. Zakażenie u ludzi następuje przez kontakt z zakażonymi zwierzętami lub skażonymi materiałami. Wirus o wymiarach 260 x 160 nm replikuje się w komórkach warstwy zastępczej naskórka pochodzących ze ścian mieszków włosowych, powodując zmiany skórne takie jak pęcherzyki, grudki i strupy, głównie na granicy śluzówkowo-skórnej warg i wokół siekaczy. Patogeneza obejmuje odpowiedź komórkową z martwicą i złuszczaniem naskórka oraz proliferację naczyń włosowatych, co sprzyja replikacji wirusa i gojeniu ran. Wirus wykorzystuje makroautofagię i indukuje złożoną odpowiedź cytokinową, początkowo Th1, a następnie Th2, co umożliwia mu unikanie układu odpornościowego gospodarza.
białko wirulencji, choroba odzwierzęca, choroba wirusowa skóry, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, czynnik zjadliwości, dermatitis pęcherzycowa, działanie przeciwzwłóknieniowe, ecthyma contagiosum, indukcja apoptozy, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, makroautofagia, modulacja odpowiedzi immunologicznej, odpowiedź cytokinowa, odpowiedź humoralna, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, przepuszczalność naczyń, wirus orf, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Epidemiologia
Orf, znana również jako pęcherzyca zakaźna, to wysoce zakaźna choroba wirusowa małych przeżuwaczy, głównie owiec i kóz, o znaczeniu ekonomicznym w hodowli zwierząt gospodarskich. Występuje globalnie, z częstością zakażeń sięgającą do 70% w niektórych populacjach, np. w Nigerii, oraz 22,8% w Malezji. Choroba jest endemiczna w wielu regionach Azji i Afryki, z wyższą zachorowalnością w chłodniejszych miesiącach. Śmiertelność waha się od 0% do 8%, przy czym młode osobniki, zwłaszcza nowonarodzone kozy, wykazują najwyższe wskaźniki śmiertelności (do 25,4% w marcu). Wirus przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub skażonym środowiskiem, a jego trwałość w wysuszonych strupach sięga do 6 tygodni. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, PCR ukierunkowanym na gen B2L oraz metodach molekularnych i mikroskopii elektronowej. Nadzór seroepidemiologiczny jest utrudniony, jednak aktywny nadzór w rzeźniach może efektywnie identyfikować krążące szczepy wirusa.
analiza filogenetyczna, analiza molekularna, badanie epidemiologiczne, choroba endemiczna, choroba zoonotyczna, czynnik chorobotwórczy, czynnik etiologiczny, dermatitis pęcherzycowa, ecthyma contagiosum, hodowla komórkowa, ilościowa PCR, kontrola choroby, mikroskopia elektronowa, odporność ochronna, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, potencjał zoonotyczny, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja nadwrażliwości, różnorodność genetyczna, rumień wielopostaciowy, sekwencjonowanie genomu, wirus orf, zachorowalność i śmiertelność, zakażenie zoonotyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Orf, znana również jako pęcherzyca zakaźna, to wysoce zakaźna zoonoza wywoływana przez wirusa Orf (ORFV), dotykająca głównie owce i kozy, z możliwością przeniesienia na ludzi. U osób immunokompetentnych przebieg jest łagodny i samoograniczający się, z ustąpieniem zmian skórnych w ciągu 4-6 tygodni, bez blizn i niskim ryzykiem transmisji między ludźmi. U zwierząt choroba może trwać 6-8 tygodni, z ryzykiem wtórnych zakażeń bakteryjnych, które mogą prowadzić do powikłań, a nawet śmierci młodych jagniąt. Czynniki wpływające na rokowanie to stan immunologiczny, gatunek (częstość zakażeń: 16,8% u owiec, 25,1% u kóz), wiek, płeć oraz zasięg zmian skórnych. Leczenie jest głównie objawowe, z zastosowaniem miejscowych środków antyseptycznych i opatrunków; u immunosupresyjnych pacjentów stosowano 1% miejscowy cidofovir. Profilaktyka opiera się na szczepieniach żywymi szczepionkami, które zmniejszają nasilenie choroby i ograniczają rozprzestrzenianie się wirusa w stadzie.
antybiotyk ogólnoustrojowy, chirurgiczne oczyszczanie, choroba samoograniczająca się, choroba skórna, cidofovir, dermatitis pęcherzycowa, ecthyma contagiosum, komórki NK, komórki T CD8+, leczenie objawowe, mikrośrodowisko guza, niedobór odporności komórkowej, odpowiedź immunologiczna, pęcherzyca zakaźna, rak jajnika, rak piersi, środek antyseptyczny, terapia przeciwnowotworowa, terapia przeciwwirusowa, układ odpornościowy, wirus onkolityczny, wirus orf, wtórne zakażenie bakteryjne