zaburzenie odporności komórkowej
Zaburzenie odporności komórkowej to dysfunkcja układu immunologicznego dotycząca głównie limfocytów T, które są kluczowymi komórkami odpowiedzialnymi za obronę organizmu przed patogenami wewnątrzkomórkowymi, takimi jak wirusy, niektóre bakterie i grzyby. Ten typ zaburzenia może być wrodzony lub nabyty.
Klinicznie zaburzenia odporności komórkowej manifestują się zwiększoną podatnością na infekcje oportunistyczne, szczególnie wywoływane przez drobnoustroje wewnątrzkomórkowe. Pacjenci często cierpią na nawracające zakażenia dróg oddechowych, przewlekłe kandydozy, zakażenia wirusem opryszczki czy cytomegalii. Charakterystyczny jest również podwyższony wskaźnik zachorowań na nowotwory, zwłaszcza chłoniaki.
Diagnostyka zaburzeń odporności komórkowej obejmuje ocenę ilościową i jakościową limfocytów T, testy proliferacji limfocytów po stymulacji mitogenami oraz badanie opóźnionej nadwrażliwości skórnej. W leczeniu stosuje się przede wszystkim terapię przyczynową, jeśli jest ona możliwa, oraz profilaktykę i leczenie zakażeń oportunistycznych. W ciężkich przypadkach może być konieczne przeszczepienie szpiku kostnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Zapobieganie i profilaktyka
Niedobory odporności pierwotne (PID) to genetycznie uwarunkowane zaburzenia układu immunologicznego, wymagające kompleksowej profilaktyki przeciwinfekcyjnej. Kluczowe elementy terapii obejmują substytucję immunoglobulinami (IVIg lub SCIg) w dawce 400-600 mg/kg, mającą na celu utrzymanie poziomu IgG powyżej 500 mg/ml lub 350 mg/ml ponad poziom wyjściowy, profilaktykę antybiotykową dostosowaną do typu niedoboru (np. trimetoprim/sulfametoksazol w przewlekłej chorobie ziarniniakowej, profilaktyka przeciw Pneumocystis jirovecii w SCID/CID) oraz odpowiednio dobrane szczepienia, z uwzględnieniem przeciwwskazań do żywych szczepionek w zależności od rodzaju defektu immunologicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie stanu zdrowia, edukację pacjentów i ich rodzin oraz stosowanie uniwersalnych zasad higieny i zdrowego stylu życia, co znacząco zmniejsza ryzyko infekcji i powikłań.
agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X, badanie przesiewowe noworodków, ciężki złożony niedobór odporności, Haemophilus influenzae, hipogammaglobulinemia, immunoglobulina dożylna, immunoglobulina podskórna, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, niedobór dopełniacza, niedobór odporności pierwotny, niedobór podklas IgG, Pneumocystis jirovecii, pospolity zmienny niedobór odporności, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka przeciwgrzybicza, przepływ laminarny, przewlekła choroba ziarniniakowa, Streptococcus pneumoniae, terapia zastępcza immunoglobulinami, trimetoprim-sulfametoksazol, zaburzenie odporności komórkowej, zespół DiGeorge’a, zespół hiper-IgE, zespół hiper-IgM, złożony niedobór odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Epidemiologia
Brodawki i kurzajki, wywołane przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), są powszechnymi zmianami skórnymi, z częstością występowania w populacji ogólnej na poziomie 7-12%, a u dzieci szkolnych wzrastającą do 10-20%. Kurzajki podeszwowe mają roczną zapadalność około 14%. Częstość występowania jest wyższa u osób rasy białej oraz u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza z zaburzeniami odporności komórkowej (np. HIV, immunosupresja po przeszczepach). Czynniki ryzyka obejmują wcześniejsze zakażenie, bliski kontakt z osobą zakażoną oraz ekspozycję na ciepłe i wilgotne środowiska, takie jak baseny czy szatnie. Okres inkubacji wynosi zwykle 2-6 miesięcy, ale może trwać do 12 miesięcy. Samoistna remisja u dzieci następuje u około 66% w ciągu 2 lat, natomiast u dorosłych przebiega wolniej i jest mniej prawdopodobna. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i dermoskopii, a potwierdzenie obecności HPV możliwe jest przez hybrydyzację in situ.
autoinokulacja, AZS, biopsja, brodawka, choroba Hecka, dermoskopia, dysplazja szyjki macicy, HIV, hybrydyzacja in situ, immunosupresja, kurzajka, kurzajka podeszwowa, kwas salicylowy, mikrouraz, obniżona odporność, odporność komórkowa, rak szyjki macicy, rogowacenie łojotokowe, szczepionka HPV, terapia mikrofalowa, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus DNA, zaburzenie odporności komórkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Objawy
Orf to wysoce zakaźna choroba wirusowa skóry wywoływana przez Parapoxvirus, przenoszona na człowieka głównie przez kontakt z zakażonymi owcami i kozami. Okres inkubacji wynosi 3-7 dni, a zmiany skórne lokalizują się najczęściej na dłoniach, palcach, przedramionach lub twarzy. Typowa zmiana ma postać grudki o średnicy 2-3 cm, mogącej powiększyć się do 5 cm, z charakterystycznym układem tarczowym (czerwone centrum, biały pierścień, czerwona obwódka). Przebieg choroby obejmuje sześć etapów trwających około tygodnia każdy: plamisto-grudkowe, tarczowate, ostre (sączenie się pęcherzyków), regeneracyjne (wysychanie i strup z czarnymi punktami), brodawkowate oraz ustępowania. Całkowity czas trwania choroby wynosi 4-8 tygodni, a zmiany zwykle goją się bez blizn. Towarzyszące objawy ogólnoustrojowe to łagodna gorączka (3-4 dni), astenia, powiększenie węzłów chłonnych i limfangiopatia.
bullous pemphigoid, ecthyma contagiosum, erythema multiforme, fomit, niedobór odporności, okres inkubacji, osłabiony układ immunologiczny, parapoxvirus, pęcherz skórny, pęcherzyca zakaźna, pemfigoid pęcherzowy, powiększenie węzłów chłonnych, rumień wielopostaciowy, stadium ostre, stadium regeneracyjne, uszkodzenie skóry, wirus orf, wtórne zakażenie bakteryjne, zaburzenie odporności komórkowej, zapalenie wymienia, zmiana skórna