neuritis
Neuritis (zapalenie nerwu) to stan patologiczny charakteryzujący się zapaleniem nerwu obwodowego, prowadzący do jego dysfunkcji. Proces zapalny może obejmować pojedynczy nerw (mononeuritis) lub wiele nerwów jednocześnie (polyneuritis). Schorzenie to objawia się bólem wzdłuż przebiegu nerwu, zaburzeniami czucia (parestezje, drętwienie), osłabieniem mięśni unerwianych przez dotknięty nerw oraz w zaawansowanych przypadkach zanikami mięśniowymi.
Etiologia neuritis jest zróżnicowana i obejmuje czynniki infekcyjne (wirusy, bakterie), autoimmunologiczne, metaboliczne (cukrzyca), toksyczne (alkohol, metale ciężkie, niektóre leki), urazowe oraz związane z niedoborami witaminowymi (szczególnie witamin z grupy B). Diagnostyka opiera się na badaniu neurologicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG, ENG), badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych.
Leczenie zapalenia nerwu jest ukierunkowane na eliminację przyczyny podstawowej oraz łagodzenie objawów. Obejmuje farmakoterapię (leki przeciwzapalne, przeciwbólowe, neurotroficzne), fizjoterapię oraz w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną. Rokowanie zależy od przyczyny, czasu trwania objawów przed rozpoczęciem leczenia oraz stopnia uszkodzenia nerwu. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego znacząco poprawia rokowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Błonica – Diagnostyka i diagnoza
Błonica jest ostrą chorobą zakaźną wywoływaną głównie przez Corynebacterium diphtheriae, charakteryzującą się produkcją toksyny prowadzącej do poważnych powikłań miejscowych i ogólnoustrojowych. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, w tym obecności szarobiałej błony rzekomej w gardle, oraz potwierdzeniu laboratoryjnym poprzez hodowlę na podłożach Loefflera, Mueller-Miller tellurite i Tinsdale, identyfikację bakterii, wykrywanie genu toksyny metodą PCR oraz test Eleka, który jest złotym standardem potwierdzającym produkcję toksyny. Okres inkubacji wynosi 1-10 dni, a wczesne objawy to ból gardła, powiększenie węzłów chłonnych i niewysoka gorączka. Poziom przeciwciał ochronnych przeciwko toksynie błoniczej wynosi ≥0,10 IU/ml. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się RTG klatki piersiowej i szyi, EKG oraz badania serologiczne, choć te ostatnie nie służą do rozpoznania ostrego zakażenia.
antybiotykoterapia, antytoksyna błonicza, badania serologiczne, błona rzekoma, błonica, błonica skórna, CDC, corynebacterium, Corynebacterium diphtheriae, diagnostyka obrazowa, hodowla bakteryjna, immunoprecypitacja, izotermalna amplifikacja, neuritis, PCR, PCR w czasie rzeczywistym, podłoże hodowlane, przeciwciała przeciwbłonicze, test immunochromatograficzny, test immunoenzymatyczny, toksoid błoniczy, węzły chłonne szyjne, zapalenie mięśnia sercowego