terapia inotropowa

Terapia inotropowa to forma leczenia farmakologicznego, której głównym celem jest zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego. Leki inotropowe dodatnie zwiększają kurczliwość serca poprzez różne mechanizmy molekularne, prowadząc do poprawy rzutu serca, ciśnienia tętniczego i perfuzji tkankowej.

W praktyce klinicznej terapię inotropową stosuje się głównie w stanach ostrej niewydolności serca, wstrząsie kardiogennym, ciężkiej dysfunkcji skurczowej lewej komory oraz w okresie okołooperacyjnym zabiegów kardiochirurgicznych. Do najczęściej stosowanych leków inotropowych należą: dobutamina, dopamina, milrinon, levosimendan oraz digoksyna, które różnią się mechanizmem działania i profilem farmakodynamicznym.

Wdrożenie terapii inotropowej wymaga starannego monitorowania parametrów hemodynamicznych pacjenta, gdyż leki te mogą powodować istotne działania niepożądane, takie jak zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie mięśnia sercowego czy nasilenie niedokrwienia obwodowego. W wielu przypadkach terapia inotropowa stanowi jedynie pomost do bardziej definitywnych metod leczenia, takich jak przeszczep serca czy wszczepienie urządzeń wspomagających pracę komór.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Milrynon – Przeciwwskazania stosowania

Milrynon, substancja czynna leku Corotrope (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), posiada kluczowe przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Najważniejszym z nich jest potwierdzona nadwrażliwość na milrynon lub substancje pomocnicze preparatu, co wyklucza podanie leku ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Drugim istotnym przeciwwskazaniem jest ciężka hipowolemia, charakteryzująca się znacznym zmniejszeniem objętości krwi krążącej, która może prowadzić do destabilizacji hemodynamicznej. W takich przypadkach podanie milrynonu może pogłębić zaburzenia hemodynamiczne, dlatego konieczne jest najpierw wyrównanie wolemii poprzez odpowiednią płynoterapię i stabilizację stanu pacjenta.
COROTROPE, hipowolemia, lek inotropowy, milrynon, monitorowanie hemodynamiczne, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilność hemodynamiczna, płynoterapia, reakcja alergiczna, reakcja niepożądana, roztwór do wstrzykiwań, stan hemodynamiczny, substancja czynna, terapia inotropowa, zaburzenia hemodynamiczne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bicardef 5 mg 5 mg

Fumaran bisoprololu (Bicardef 5 mg) jest beta-adrenolitykiem o ściśle określonych przeciwwskazaniach, których identyfikacja jest kluczowa dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (71 mg/tabletkę). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą niewydolnością serca, dekompensacją niewydolności serca wymagającą dożylnej terapii inotropowej, wstrząsem kardiogennym oraz zaburzeniami przewodnictwa typu blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia bez rozrusznika, zespołem chorego węzła zatokowego i blokiem zatokowo-przedsionkowym. Ponadto, bisoprolol nie powinien być stosowany u pacjentów z bradykardią (czynność serca <50/min) oraz niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mmHg), ze względu na ryzyko pogłębienia tych stanów.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, choroba zarostowa tętnic obwodowych, ciężka astma oskrzelowa, dekompensacja niewydolności serca, fumaran bisoprololu, funkcja wentylacyjna płuc, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipoperfuzja tkanek, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na lek, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, opór obwodowy, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, rzut serca, skurcz oskrzeli, terapia inotropowa, wazokonstrykcja, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alotendin 10 mg + 5 mg

Alotendin to lek złożony zawierający bisoprolol fumaranu (selektywny β1-adrenolityk) oraz amlodypinę bezylan (pochodna dihydropirydyny, bloker kanału wapniowego), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania do stosowania obejmują stany związane z oboma składnikami: amlodypina jest przeciwwskazana w ciężkim niedociśnieniu, wstrząsie (w tym kardiogennym), zwężeniu drogi odpływu lewej komory (np. zaawansowana stenozie aortalnej) oraz niestabilnej hemodynamicznie niewydolności serca po zawale. Bisoprolol jest przeciwwskazany w ostrej niewydolności serca wymagającej dożylnej terapii inotropowej, wstrząsie kardiogennym, zaburzeniach przewodzenia (blok AV II/III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, blok zatokowo-przedsionkowy), objawowej bradykardii i niedociśnieniu tętniczym. Dodatkowo bisoprolol nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową, zaawansowaną miażdżycą obwodową, nieleczonym guzem chromochłonnym oraz kwasicą metaboliczną.
amlodypina bezylan, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, astma oskrzelowa, asystolia, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia, guz chromochłonny, kwasica metaboliczna, miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ciężkie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, niedostateczna perfuzja narządowa, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, przełom nadciśnieniowy, receptor alfa, receptor alfa-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, stenoza aortalna, terapia inotropowa, wstrząs kardiogenny, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alotendin 10 mg + 10 mg

Lek Alotendin jest preparatem złożonym zawierającym bisoprolol fumaran (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn). Przeciwwskazania do stosowania obejmują zarówno stany związane z amlodypiną, takie jak ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu lewej komory (np. zaawansowana stenozą aortalna) oraz niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego, jak i stany związane z bisoprololem, w tym ostra niewydolność serca wymagająca dożylnej terapii inotropowej, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, objawową bradykardię, ciężką astmę oskrzelową, zaawansowaną miażdżycę obwodową, ciężki zespół Raynauda, nieleczonego guza chromochłonnego oraz kwasicę metaboliczną. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze leku oraz na pochodne dihydropirydyny.
Preparat dostępny jest w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg bisoprololu i amlodypiny (w postaci bezylanu). Zwiększone dawki mogą nasilać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z wymienionymi przeciwwskazaniami. Tabletki posiadają linię podziału ułatwiającą rozkruszenie, jednak nie służy ona do dzielenia na równe dawki, dlatego nie zaleca się modyfikacji dawki poprzez dzielenie tabletek. W praktyce klinicznej należy zachować ostrożność przy doborze dawki, uwzględniając ryzyko hipoperfuzji narządowej i destabilizacji hemodynamicznej u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi.
amlodypina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, guz chromochłonny, hipoperfuzja narządowa, hipotensja, kwasica metaboliczna, miażdżyca zarostowa tętnic, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, pochodna dihydropirydyny, rozrusznik serca, skurcz oskrzeli, stenoza aortalna, terapia inotropowa, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bisoratio 10 10 mg

Leczenie bisoprololem fumaranu (Bisoratio 5 mg, 10 mg) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (135,7 mg w tabletce 5 mg i 130,4 mg w tabletce 10 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaawansowane zaburzenia przewodzenia (blok AV II i III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, blok zatokowo-przedsionkowy), bradykardię objawową z HR <60/min, objawowe niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <100 mmHg), ciężką astmę oskrzelową, ciężką POChP, ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego oraz nieleczony guz chromochłonny nadnercza bez uprzedniej alfa-blokady. Bisoprolol może nasilać objawy tych stanów poprzez pogorszenie hemodynamiki, skurcz oskrzeli, czy niedokrwienie obwodowe.
astma oskrzelowa ciężka, bisoprolol fumaran, Bisoratio, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, guz chromochłonny nadnercza, hipoglikemia w cukrzycy, hipotonia ortostatyczna, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, lek alfa-adrenolityczny, nadwrażliwość na bisoprolol, niedociśnienie objawowe, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, terapia inotropowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda

terapia inotropowa

Powiązane wpisy

Milrynon – Przeciwwskazania stosowania

Przeciwwskazania – Bicardef 5 mg 5 mg

Przeciwwskazania – Alotendin 10 mg + 5 mg

Przeciwwskazania – Alotendin 10 mg + 10 mg

Przeciwwskazania – Bisoratio 10 10 mg