przeżycie wolne od zdarzeń
Przeżycie wolne od zdarzeń (event-free survival, EFS) to kluczowy parametr stosowany w badaniach klinicznych, szczególnie w onkologii, hematologii i kardiologii. Określa czas od rozpoczęcia leczenia lub randomizacji pacjenta do badania do wystąpienia zdefiniowanego wcześniej niekorzystnego zdarzenia klinicznego.
W kontekście onkologicznym, EFS obejmuje najczęściej czas do nawrotu choroby, progresji, zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub przerwania leczenia z powodu toksyczności. W badaniach kardiologicznych zdarzeniami mogą być hospitalizacje z powodu niewydolności serca, zawały serca, ponowne interwencje lub zgon sercowo-naczyniowy.
Przeżycie wolne od zdarzeń stanowi cenny punkt końcowy w ocenie efektywności terapii, ponieważ dostarcza kompleksowej informacji o korzyściach klinicznych wykraczających poza samo przeżycie całkowite. Parametr ten pozwala na wcześniejszą ocenę skuteczności badanych interwencji i jest często wykorzystywany jako pierwszorzędowy lub drugorzędowy punkt końcowy w badaniach klinicznych.
Analiza EFS wymaga precyzyjnego zdefiniowania zdarzeń klinicznych przed rozpoczęciem badania, co zapewnia standaryzację oceny wyników. W praktyce klinicznej monitorowanie przeżycia wolnego od zdarzeń pomaga w optymalizacji strategii terapeutycznych i identyfikacji pacjentów wymagających intensyfikacji leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w wyściółczaku zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, stopnia złośliwości guza, zakresu resekcji oraz ekspresji markerów molekularnych takich jak hTERT i ABCB1. Pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi około 88,2% ogólnie, z gorszymi wynikami u pacjentów pediatrycznych (60%) w porównaniu do dorosłych (>65%). Dziesięcioletni wskaźnik przeżycia u dorosłych wynosi 70-89%, a u dzieci 50-70%. Całkowita resekcja guza i radioterapia znacząco poprawiają przeżycie wolne od progresji (PFS) i całkowite przeżycie (OS), zwłaszcza u dorosłych z wyściółczakami tylnego dołu czaszki, gdzie 10-letnie OS może sięgać 85%. Wiek i stopień usunięcia guza mają istotny wpływ na PFS (p=0,03) i OS (p=0,03), a guzy III stopnia cechują się gorszym rokowaniem. Ekspresja ABCB1 wiąże się z krótszym PFS (2,7 vs 8,6 lat; p=0,007) i OS (5,4 vs 12 lat; p=0,009).
anaplazja, całkowite przeżycie, chemioterapia, czynnik prognostyczny, dysfunkcja telomerów, guz III stopnia, leczenie adjuwantowe, lokalizacja guza, marker molekularny, mikrochirurgiczna resekcja, nawrót choroby, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeżycie wolne od progresji choroby, przeżycie wolne od zdarzeń, radioterapia, rak, resekcja guza, stopień złośliwości guza, telomeraza, tylny dół czaszki, wskaźnik przeżycia, wyściółczak, wznowa miejscowa, zmiana torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak mięśniakomięśniowy (RMS) jest najczęstszym mięsakiem tkanek miękkich u dzieci, stanowiąc około 3% wszystkich nowotworów złośliwych wieku dziecięcego. Ogólny 5-letni wskaźnik przeżycia u dzieci wynosi około 70%, z wyraźnym pogorszeniem rokowania u dorosłych (26,6-61%). Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym wieku (najlepsze u dzieci 1-9 lat), lokalizacji guza (korzystne: oczodół, nieparameningealne obszary głowy i szyi, układ moczowo-płciowy z wyjątkiem nerek, pęcherza i prostaty; niekorzystne: pęcherz moczowy, prostata, kończyny, obszary parameningealne), wielkości guza (≤5 cm lepsze rokowanie), obecności fuzji genowych FOXO1 (obecność fuzji wiąże się z gorszym przeżyciem: 4-letni EFS 53%, OS 69%) oraz statusu przerzutowego i zajęcia węzłów chłonnych (około 23% pacjentów). Całkowite usunięcie guza i odpowiedź na chemioterapię są kluczowymi czynnikami prognostycznymi, a schematy chemioterapii oparte na cyklofosfamidzie i antracyklinach wykazują lepsze wyniki niż te oparte wyłącznie na antracyklinach (5-letnie PFS do 80%, OS do 78%).
antracyklina, badanie PET-CT, biomarker molekularny, chemioterapia indukcyjna, choroba nawrotowa, choroba przerzutowa, cyklofosfamid, fuzja genowa, guz lity pozaczaszkowy, ifosfamid, krążący DNA guza, mięsak tkanek miękkich, mutacja genetyczna, nomogram medyczny, nowotwór złośliwy, przeżycie wolne od zdarzeń, rak mięśniakomięśniowy, schemat chemioterapii, stratyfikacja ryzyka, wskaźnik przeżycia, wznowa choroby, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Zapobieganie i profilaktyka
Neuroblastoma jest najczęstszym pozaczaszkowym guzem litym u dzieci, stanowiąc około 10% zgonów z powodu nowotworów pediatrycznych, głównie diagnozowanym do 2. roku życia. Etiologia opiera się na losowych mutacjach DNA w komórkach pochodzących z grzebienia nerwowego, bez znanych modyfikowalnych czynników ryzyka środowiskowego czy stylu życia. Profilaktyka pierwotna jest ograniczona, jednak suplementacja kwasem foliowym i witaminami w ciąży może zmniejszyć ryzyko neuroblastomy o 30-40%. Karmienie piersią przez 3-13 miesięcy oraz unikanie ekspozycji na pestycydy i dym tytoniowy w ciąży również wykazują potencjalne korzyści. Chemioprewencja z wykorzystaniem difluorometylornityny (DFMO), inhibitora dekarboksylazy ornityny, wykazuje obiecujące wyniki w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z neuroblastomą wysokiego ryzyka, z dawką bezpieczną ustaloną na 1500 mg/m² i redukcją ryzyka progresji lub śmierci o 52%. DFMO cechuje się minimalnym profilem działań niepożądanych, głównie wysypkami i łamliwością włosów.
chemioprewencja, czynnik wzrostu nerwów, dekarboksylaza ornityny, difluorometylornityna, eflornithine, grzebień nerwowy, guz lity pozaczaszkowy, karmienie piersią, komórki macierzyste, kurkumina, kwas foliowy, kwas retinowy, leczenie podtrzymujące, neuroblast, neuroblastoma, onkogen MYCN, poradnictwo genetyczne, przeżycie wolne od zdarzeń, resweratrol - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Neuroblastoma jest najczęstszym pozaczaszkowym nowotworem litym u dzieci, charakteryzującym się szerokim spektrum klinicznym od spontanicznej regresji do agresywnego przebiegu z przerzutami. Klasyfikacja pacjentów opiera się na grupach ryzyka (niski, pośredni, wysoki) uwzględniających cechy histologiczne, amplifikację MYCN, ploidię DNA, wiek, zmiany chromosomalne (w tym 11q), status różnicowania oraz stadium choroby. Wskaźniki 5-letniego przeżycia wynoszą >95% dla grupy niskiego ryzyka, 90-95% dla pośredniego oraz około 50% dla wysokiego ryzyka, a ogólny 5-letni wskaźnik przeżycia w populacji 0-14 lat to 81%. Czynniki prognostyczne obejmują wiek (lepsze rokowanie poniżej 18 miesiąca życia), stadium choroby, lokalizację guza, amplifikację MYCN (znacząco pogarszającą rokowanie, np. w badaniach w Wietnamie 5-letni OS spadł do 13,04% ± 7,02%), aberracje chromosomalne, ploidię DNA oraz odpowiedź na chemioterapię indukcyjną. Wykrywanie minimalnej choroby resztkowej (MRD) w szpiku kostnym za pomocą RT-qPCR stanowi istotny prognostyk, gdzie ≥10% infiltracji koreluje z gorszym przeżyciem (HR 1,82 dla EFS i 2,04 dla OS).
amplifikacja MYCN, biopsja płynna, chemioterapia indukcyjna, immunoterapia, infiltracja szpiku kostnego, mikrośrodowisko guza, minimalna choroba resztkowa, model wielogenowy, neuroblastoma wysokiego ryzyka, nomogram predykcyjny, ploidia DNA, przeżycie wolne od zdarzeń, spontaniczna regresja, stadium choroby, terapia mieloablacyjna, transporter noradrenaliny, uczenie maszynowe, wskaźnik przeżycia, zmiany chromosomalne - Leksykon chorób i schorzeń
Pineoblastoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Pineoblastoma to agresywny, rzadki nowotwór szyszynki o niekorzystnym rokowaniu, choć obserwuje się znaczącą poprawę przeżywalności w ostatniej dekadzie. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wahają się od 36,4% do 69,5%, a w USA od 67% do 85%, zależnie od wieku, typu nowotworu i leczenia. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (dzieci ≤5 lat mają 5-letnie przeżycie około 15%, podczas gdy starsze dzieci około 57%), stopień resekcji guza (GTR wiąże się z lepszym rokowaniem), obecność przerzutów oponowych oraz odpowiedź na leczenie (CR/PR vs. MR/SD/PD). Płeć również wpływa na przeżycie, z lepszymi wynikami u kobiet. Od 2012 roku 5-letnie przeżycie wzrosło z 32,8% do 56,1%, co jest częściowo związane ze wzrostem odsetka całkowitych resekcji guza.
całkowita remisja, całkowita resekcja guza, chemioradioterapia adjuwantowa, chemioterapia adjuwantowa, choroba przerzutowa, częściowa remisja, dysfagia, gemcytabina, gen supresorowy, mutacja germinalna, napromienianie osi mózgowo-rdzeniowej, nortryptylina, pineoblastoma, progresja choroby, przerzut oponowy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od zdarzeń, radioterapia, resekcja guza, resekcja subtotalna, stabilizacja choroby, wskaźnik przeżycia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dasatinib Stada 100 mg
Dazatynib, będący inhibitorem kinazy proteinowej z grupy leków przeciwnowotworowych (kod ATC: L01EA02), wykazuje silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie aktywności kinazy BCR-ABL oraz kinaz rodziny SRC, c-KIT, receptorów efryny (EPH) i PDGFβ. Subnanomolarny zakres działania (0,6-0,8 nM) oraz zdolność do wiązania zarówno aktywnej, jak i nieaktywnej formy BCR-ABL umożliwia skuteczne leczenie białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+), w tym przypadków opornych na imatynib. Dazatynib przełamuje oporność wynikającą z mutacji domeny kinazy BCR-ABL, nadekspresji BCR-ABL, aktywacji alternatywnych szlaków sygnalizacyjnych (kinazy SRC: LYN, HCK) oraz oporności wielolekowej, co potwierdzają badania in vitro i kliniczne.
Skuteczność kliniczna dazatynibu została potwierdzona w badaniach obejmujących 2712 pacjentów, w tym 23% w wieku ≥65 lat i 5% ≥75 lat. W badaniu II fazy u 46 pacjentów z ALL Ph+ opornych lub nietolerujących imatynibu, stosujących dawkę 70 mg dwa razy na dobę, uzyskano dużą odpowiedź hematologiczną (MaHR) u 41% (95% CI: 27-57), całkowitą odpowiedź hematologiczną (CHR) u 35% (21-50) oraz całkowitą odpowiedź cytogenetyczną (CCyR) u 54% (39-69). Mediana czasu leczenia wynosiła 3 miesiące, a 7% pacjentów leczono ponad 24 miesiące. Badania III fazy wykazały, że schemat dawkowania 140 mg raz na dobę jest nie gorszy pod względem skuteczności (MaHR 38%, 95% CI: 23-54) i charakteryzuje się lepszą tolerancją. U pacjentów pediatrycznych z nowo rozpoznaną ALL Ph+ stosowano dazatynib w dawce 60 mg/m² w skojarzeniu z chemioterapią, osiągając 3-letnie przeżycia wolne od zdarzeń (EFS) na poziomie 65,5% oraz wysokie wskaźniki negatywności minimalnej choroby resztkowej (MRD) do końca fazy konsolidacji (71,7-89,4% wg Ig/TCR, 66-84% wg cytometrii przepływowej).
ALL Ph+, białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, brak objawów białaczki, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, cytometria przepływowa, dazatynib, duża odpowiedź hematologiczna, inhibitor kinazy BCR-ABL, inhibitor kinazy proteinowej, kinaza BCR-ABL, kinaza c-KIT, kinaza receptora efryny, kinaza SRC, linia komórek białaczkowych, minimalna choroba resztkowa, mutacja domeny kinazy, nadekspresja genu, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, oporność wielolekowa, przedział ufności, przeszczep szpiku, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od zdarzeń, rearanżacja genów Ig/TCR, receptor PDGFβ, większa odpowiedź cytogenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Mastocytoza układowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mastocytoza układowa (SM) to choroba charakteryzująca się patologiczny nagromadzeniem nieprawidłowych mastocytów w narządach wewnętrznych, często związana z mutacjami genu KIT. Klasyfikacja SM dzieli ją na warianty niezaawansowane (BMM, ISM, SSM) oraz zaawansowane (ASM, SM-AHN, MCL), co istotnie wpływa na rokowanie. Mediana przeżycia w ISM wynosi około 198 miesięcy, natomiast w ASM spada do 41 miesięcy, a w MCL do zaledwie 2 miesięcy. Pacjenci z ISM mają zachowaną funkcję narządów i przeżycie porównywalne z populacją ogólną, choć ryzyko progresji choroby wynosi od 3% do 9,4% w zależności od podtypu. Czynniki prognostyczne obejmują obecność mutacji KIT D816V w wielu liniach komórkowych, stężenie β2-mikroglobuliny, a także parametry laboratoryjne takie jak anemia (Hb ≤10,0 g/dl), małopłytkowość (≤150 000/µL), hipoalbuminemia (≤3,5 g/dL) oraz podwyższona dehydrogenaza mleczanowa i obecność blastów szpiku (≥5%).
agresywna mastocytoza układowa, anafilaksja, anemia, białaczka z komórek tucznych, całkowite przeżycie, dehydrogenaza mleczanowa, dysfunkcja narządów, hipoalbuminemia, indolentna mastocytoza układowa, limfadenopatia, małopłytkowość, mastocyt, mastocytoza skórna, mastocytoza układowa, mastocytoza układowa z nowotworem hematologicznym, mutacja genu KIT, mutacja KIT D816V, nowotwór mieloproliferacyjny, organomegalia, przeżycie wolne od zdarzeń, sekwencjonowanie nowej generacji, stratyfikacja leczenia, tląca się mastocytoza układowa, uszkodzenie narządów, β2-mikroglobulina - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba buergera – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Buergera (thromboangiitis obliterans, TAO) to niemiażdżycowe zapalenie tętnic obwodowych, którego rokowanie jest ściśle związane z całkowitym zaprzestaniem używania wyrobów tytoniowych. U pacjentów, którzy rzucili palenie, ryzyko amputacji spada do 6%, a jeśli zaprzestanie nastąpi przed krytycznym niedokrwieniem kończyn, wskaźnik amputacji jest bliski 0%. Wśród palaczy 8-letni wskaźnik amputacji wynosi 43%. Po średnim okresie obserwacji 5,7 lat, zdarzenia naczyniowe wystąpiły u 58,9% pacjentów, amputacje u 21,4%, a zgony u 1,4%. Wskaźniki przeżycia wolnego od zdarzeń naczyniowych po 5, 10 i 15 latach wynosiły odpowiednio 41%, 23% i 19%, natomiast przeżycia bez amputacji 85%, 74% i 66%.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dasatinib Stada 50 mg
Dasatinib Stada, zawierający dazatynib w dawkach od 20 mg do 140 mg, jest inhibitorem kinaz proteinowych, głównie BCR-ABL oraz kinaz z rodziny SRC, wykazującym aktywność w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM). Mechanizm działania obejmuje hamowanie zarówno aktywnej, jak i nieaktywnej formy BCR-ABL oraz innych kinaz onkogennych, co pozwala na przełamywanie oporności na imatynib, wynikającej m.in. z mutacji domeny kinazy BCR-ABL czy aktywacji alternatywnych szlaków sygnalizacyjnych. W badaniach klinicznych, obejmujących 2712 pacjentów, w tym 23% w wieku ≥ 65 lat, dazatynib wykazał skuteczność w leczeniu ALL Ph+ opornego lub nietolerującego imatynib, z dawką 70 mg dwa razy na dobę oraz 140 mg raz na dobę, przy czym schemat dawkowania raz na dobę cechował się lepszym profilem bezpieczeństwa i porównywalną skutecznością (MaHR około 38-41%).
ALL Ph+, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, chemioterapia standardowa, chemioterapia wielolekowa, chromosom Philadelphia, cytometria przepływowa, dazatynib, droga sygnalizacyjna, duża odpowiedź hematologiczna, inhibitor kinazy proteinowej, kinaza BCR-ABL, kinaza onkogenna, kinaza SRC, lek przeciwnowotworowy, linia komórek białaczkowych, minimalna choroba resztkowa, mutacja domeny kinazy BCR-ABL, nadekspresja genu, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, oporność na imatynib, oporność wielolekowa, ostra białaczka limfoblastyczna, przeszczep szpiku, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od zdarzeń, rearanżacja genów Ig/TCR, receptor PDGFβ - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dasatinib Stada 70 mg
Dazatynib jest silnym, subnanomolarnym inhibitorem kinazy BCR-ABL, wykazującym aktywność hamującą w zakresie stężeń 0,6-0,8 nM. Jego mechanizm działania obejmuje wiązanie zarówno z aktywną, jak i nieaktywną formą BCR-ABL oraz hamowanie innych kinaz onkogennych, w tym SRC, c-KIT, EPH i PDGFβ. Dazatynib skutecznie przełamuje oporność na imatynib, wynikającą z mutacji BCR-ABL, nadekspresji BCR-ABL, aktywacji alternatywnych szlaków kinaz SRC oraz oporności wielolekowej. W badaniach klinicznych fazy I i II u pacjentów z ostrą białaczką limfoblastyczną z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+) wykazano odpowiedzi hematologiczne i cytogenetyczne utrzymujące się do 27 miesięcy, z dużą odpowiedzią hematologiczną (MaHR) osiąganą średnio w 55 dni. W badaniu II fazy (n=46) częstość MaHR wyniosła 41%, całkowita odpowiedź hematologiczna (CHR) 35%, a większa odpowiedź cytogenetyczna (MCyR) 57%. Mediana czasu trwania MaHR wynosiła 1 rok u 32% pacjentów i 2 lata u 24% pacjentów, a przeżycie wolne od progresji po 1 i 2 latach wynosiło odpowiednio 21% i 12%.
aktywność przeciwbiałaczkowa, ALL Ph+, c-KIT, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, cytometria przepływowa, dazatynib, duża odpowiedź hematologiczna, inhibitor kinazy BCR-ABL, kinaza onkogenna, kinaza receptora efryny, kinaza SRC, linia komórek białaczkowych, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi, mutacja domeny kinazy BCR-ABL, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, oporność na imatynib, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, przeszczep szpiku kostnego, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od zdarzeń, rearanżacja genów Ig/TCR, receptor PDGFβ, większa odpowiedź cytogenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zaburzenia białych krwinek (WBC) u dzieci, obejmujące m.in. ostre białaczki limfoblastyczne (ALL), ostre białaczki szpikowe (AML) oraz ciężką anemię aplastyczną (SAA), stanowią istotne wyzwanie kliniczne wymagające precyzyjnej diagnostyki i leczenia. W ALL, kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek (1-10 lat rokowanie lepsze niż <1 roku lub >10 lat) oraz początkowa liczba WBC <50 000 komórek/mm³ (50,0 × 10⁹/L) wiążąca się z lepszym rokowaniem. W AML liczba WBC <100 000 komórek/mm³ koreluje z lepszymi wynikami. Liczba komórek blastycznych we krwi obwodowej w 8. dniu terapii prednizonem jest silnym predyktorem przeżycia, z różnicami między BCP ALL a T-ALL. Minimalna choroba resztkowa (MRD) po terapii indukcyjnej stanowi niezależny czynnik prognostyczny, gdzie MRD ≥10⁻² w TP1 lub ≥10⁻³ w TP2 wiąże się z gorszym rokowaniem. Odpowiedź na prednizon jest solidnym, niedrogim markerem prognostycznym, szczególnie istotnym w krajach o ograniczonych zasobach do monitorowania MRD. Dzieci z białaczką z zajęciem OUN, niedowagą lub nadwagą mają gorsze rokowanie, a szybka remisja po indukcji koreluje z lepszymi wynikami długoterminowymi.
ALL z komórek T, bezwzględna liczba neutrofili, bezwzględna liczba retikulocytów, białe krwinki, białko C-reaktywne, całkowite przeżycie, chemioterapia, ciężka anemia aplastyczna, czynnik prognostyczny, komórki blastyczne, krew obwodowa, minimalna choroba resztkowa, odpowiedź na leczenie, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, poważna infekcja bakteryjna, przeżycie wolne od zdarzeń, remisja, szpik kostny, terapia immunosupresyjna, terapia indukcyjna, wrodzona neutropenia, zaburzenie hematologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza w onkologii stanowi ocenę rokowania i przewidywanej reakcji na leczenie nowotworu, opartą na analizie stopnia zaawansowania choroby, zajęciu węzłów chłonnych oraz czasie do nawrotu. Modele prognostyczne, takie jak CIRI (Ciągły Zindywidualizowany Indeks Ryzyka), wykorzystują dynamiczne dane kliniczne i molekularne, poprawiając dokładność przewidywań w porównaniu do tradycyjnych systemów klasyfikacji TNM. Wykorzystanie zaawansowanych technik, w tym uczenia maszynowego i analizy NLP, pozwala na integrację multimodalnych biomarkerów, co zwiększa moc dyskryminacyjną modeli prognostycznych w przewidywaniu przeżycia całkowitego i odpowiedzi na leczenie. Przykładowo, w chłoniaku rozlanym z dużych komórek B CIRI wykazał kalibrację z różnicą 5% między obserwowanymi a przewidywanymi wynikami przeżycia wolnego od zdarzeń w okresie 12-36 miesięcy.
analiza radiomiczna, chłoniak rozlany z dużych komórek B, choroba nowotworowa, elektroniczna dokumentacja medyczna, glejak niższego stopnia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, jasnokomórkowy rak nerkowokomórkowy, przetwarzanie języka naturalnego, przeżycie wolne od zdarzeń, rak kory nadnerczy, rak wątrobowokomórkowy, sekwencjonowanie nowej generacji, stopień zaawansowania nowotworu, terapia miejscowa, terapia wewnątrztętnicza, uczenie maszynowe, zajęcie węzłów chłonnych, zmiany przedrakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy wilmsa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Guz Wilmsa (nephroblastoma) jest najczęstszym złośliwym nowotworem nerek u dzieci, charakteryzującym się ogólną 5-letnią przeżywalnością na poziomie około 90% w krajach rozwiniętych, a w badaniach kanadyjskich nawet 96% u dzieci w wieku 0-14 lat. Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym histologii (korzystna vs anaplastyczna), stopnia zaawansowania choroby (I-IV) oraz cech molekularnych guza, takich jak amplifikacja 1q czy utrata heterozygotyczności 1p i 16q. Pięcioletnie przeżycie dla stadium I i II wynosi do 100%, natomiast dla stadium IV spada do około 8%. Nawrót choroby występuje u około 15% pacjentów, głównie w ciągu pierwszych 2 lat po leczeniu, a czas do operacji w guzach obustronnych bez przerzutów jest istotny prognostycznie (operacja przed 120 dniem od chemioterapii zmniejsza ryzyko nawrotu). Wiek pacjenta również wpływa na rokowanie, z lepszymi wynikami u dzieci poniżej 2 lat i gorszymi u pacjentów powyżej 15 lat.
aberracja genetyczna, amplifikacja 1q, analiza regresji Coxa, anaplazja, chemioterapia przedoperacyjna, doksorubicyna, drugi nowotwór złośliwy, ekspresja genu, guz obustronny, guz Wilmsa, histologia guza, histologia korzystna, krzywa przeżycia Kaplana-Meiera, marker biologiczny, nawrót choroby, nowotwór złośliwy nerki, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od zdarzeń, przeżycie względne, radioterapia, stopień zaawansowania choroby, stosunek neutrofilów do limfocytów, stratyfikacja pacjentów, utrata heterozygotyczności