miednica kostna
Miednica kostna (pelvis ossea) to kluczowa struktura anatomiczna tworząca podstawę szkieletu tułowia, będąca częścią szkieletu osiowego. Składa się z kości krzyżowej, guzicznej oraz dwóch kości miedniczych połączonych spojeniem łonowym z przodu i stawami krzyżowo-biodrowymi z tyłu. Każda kość miedniczna powstaje z połączenia trzech kości: biodrowej, kulszowej i łonowej.
Anatomicznie miednicę kostną dzieli się na miednicę większą i mniejszą, które rozdziela linia graniczna (linea terminalis). Miednica większa, położona powyżej, stanowi część jamy brzusznej i pełni funkcję podporową dla narządów jamy brzusznej. Miednica mniejsza, znajdująca się poniżej, zawiera narządy układu moczowo-płciowego i końcowy odcinek przewodu pokarmowego.
W położnictwie szczególne znaczenie ma ocena wymiarów miednicy mniejszej (conjugata vera, wymiar poprzeczny, wymiar skośny), które determinują możliwość prawidłowego przebiegu porodu drogami naturalnymi. Istnieją wyraźne różnice anatomiczne między miednicą kobiecą a męską – kobieca jest szersza, płytsza i ma większy kąt podłonowy, co ułatwia przejście płodu przez kanał rodny.
Diagnostyka miednicy kostnej obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowanie radiologiczne (RTG, CT, MRI), które pozwalają ocenić jej anatomię, wykryć patologie rozwojowe oraz urazy. Najczęstsze patologie miednicy kostnej to złamania (szczególnie w wyniku urazów wysokoenergetycznych), patologie rozwojowe, dysplazja stawów biodrowych oraz zmiany zwyrodnieniowe stawów miednicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Patofizjologia i mechanizm
Ekstrofia pęcherza moczowego (BEEC) to rzadka wada rozwojowa o częstości 1:25 000-50 000 żywych urodzeń, z przewagą płci męskiej 3:1, charakteryzująca się defektami przedniej ściany brzucha, układu moczowego, narządów płciowych i miednicy. Etiopatogeneza jest wieloczynnikowa, z kluczową rolą nieprawidłowego rozwoju błony kloacznej, która uniemożliwia prawidłową migrację mezenchymalną i prowadzi do niekompletnego zamknięcia ściany brzucha. Rozejście kości łonowych (diastaza łonowa) jest istotnym czynnikiem poprzedzającym rozwój ekstrofii. Genetyczne podłoże potwierdzają badania rodzinne i asocjacyjne, wskazujące na geny ISL1 (locus 5q11.2), WNT3, WNT5A oraz PORCN, które uczestniczą w szlaku Wnt i regulacji embriogenezy pęcherza. Dysregulacja ISL1 przez EZH2, enzymatyczną podjednostkę kompleksu PRC2, jest postulowanym mechanizmem molekularnym prowadzącym do powstania BEEC.
- Leksykon chorób i schorzeń
Ekstrofia pęcherza moczowego – Diagnostyka i diagnoza
Ekstrofia pęcherza moczowego (EPM) to rzadka, złożona wada wrodzona obejmująca przednią ścianę brzucha, układ moczowy, narządy płciowe, miednicę kostną, kręgosłup i odbyt. Diagnostyka może być prenatalna lub po urodzeniu. Prenatalne rozpoznanie, stwierdzane w około 47-48% przypadków, opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym wykonywanym między 15. a 32. tygodniem ciąży, z charakterystycznym brakiem wizualizacji prawidłowo wypełnionego pęcherza moczowego, nisko umiejscowioną pępowiną, uwypukleniem dolnej części brzucha, diastazą spojenia łonowego oraz nieprawidłowościami genitaliów. Diagnostyka uzupełniająca obejmuje rezonans magnetyczny płodu (MRI) oraz kolorowy Doppler, a w wybranych przypadkach amniocentezę w celu wykluczenia aberracji chromosomowych. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym, w tym widocznym pęcherzu wystającym przez ścianę brzucha, rozchodzących się mięśniach brzucha, epispadii u chłopców oraz nieprawidłowościach narządów płciowych i odbytu u dziewczynek. Dodatkowe badania obrazowe, takie jak USG nerek, RTG miednicy i niskodawkowa tomografia komputerowa, służą ocenie rozległości wady i planowaniu leczenia.
aberracja chromosomowa, amniocenteza, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, chirurg, diagnostyka prenatalna, diastaza łonowa, diastaza spojenia łonowego, ekstrofia kloaki, ekstrofia pęcherza moczowego, epispadią, gastroschisis, kolorowy doppler, miednica kostna, narządy płciowe, nerka, niskodawkowa tomografia komputerowa, ortopeda, przepuklina pępowinowa, radiolog, rezonans magnetyczny płodu, ściana brzucha, tętnica pępowinowa, układ moczowy, urolog dziecięcy, USG anatomiczne, wada wrodzona, wzgórek łonowy