wszczepienie stymulatora
Wszczepienie stymulatora serca (kardiowertera-defibrylatora lub rozrusznika) to zabieg chirurgiczny przeprowadzany w celu implantacji urządzenia elektronicznego, które kontroluje rytm pracy serca. Procedura ta jest stosowana w leczeniu różnych rodzajów arytmii, bradykardii oraz w zapobieganiu nagłej śmierci sercowej.
Zabieg wszczepienia stymulatora przeprowadza się najczęściej w znieczuleniu miejscowym z sedacją. Elektrofizjolog lub kardiochirurg wykonuje nacięcie w okolicy podobojczykowej, a następnie, pod kontrolą fluoroskopii, wprowadza elektrody przez żyłę podobojczykową lub szyjną do odpowiednich jam serca. Generator impulsu umieszcza się w kieszonce podskórnej utworzonej w okolicy podobojczykowej.
Wskazaniami do wszczepienia stymulatora są m.in. objawowa bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, zespół chorego węzła zatokowego, niewydolność chronotropowa oraz niektóre postacie kardiomiopatii. W przypadku kardiowertera-defibrylatora (ICD) podstawowymi wskazaniami są przebyty epizod nagłego zatrzymania krążenia, objawowy częstoskurcz komorowy oraz kardiomiopatia z niską frakcją wyrzutową.
Po zabiegu pacjent wymaga regularnych kontroli urządzenia w poradni kardiologicznej, gdzie ocenia się parametry stymulacji, stan baterii oraz zapisane przez urządzenie zdarzenia arytmiczne. Nowoczesne stymulatory posiadają funkcję telemonitoringu, umożliwiającą zdalną kontrolę ich pracy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amarhyton 100 mg
Amarhyton (flekainidu octan) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wymaga precyzyjnego dostosowania dawkowania pod ścisłym nadzorem specjalisty, z monitorowaniem zapisu EKG oraz stężenia leku w osoczu (optymalny zakres 200-1000 ng/ml). Rozpoczęcie terapii i modyfikacje dawki powinny być szczególnie ostrożne u pacjentów z kardiomiopatią organiczną, po zawale mięśnia sercowego, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤35 ml/min/1,73 m²) i wątroby. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa nie powinna przekraczać 100 mg/dobę, a u dzieci poniżej 12 lat stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Wskazane jest hospitalizowanie pacjentów z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca podczas inicjacji terapii.
ablacja, amiodaron, badanie EKG, cymetydyna, flekainid octan, kardiomiopatia organiczna, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, przedwczesny skurcz komorowy, stężenie flekainidu w osoczu, stymulator serca, wszczepienie stymulatora, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amarhyton 50 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do typu zaburzeń rytmu serca oraz indywidualnych cech pacjenta. W nadkomorowych arytmiach początkowa dawka wynosi 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę, a maksymalnie do 300 mg/dobę. W komorowych zaburzeniach rytmu dawka startowa to 100 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką do 400 mg/dobę, dostosowywaną po 3-5 dniach terapii. U osób starszych oraz pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤35 ml/min/1,73 m²) dawki początkowe i maksymalne są obniżone do 100 mg/dobę i 300 mg/dobę odpowiednio, z koniecznością częstego monitorowania stężenia leku w osoczu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz ze wszczepionym stymulatorem serca dawka nie powinna przekraczać 100 mg dwa razy na dobę. Dzieci poniżej 12 lat nie powinny stosować Amarhytonu ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ablacja, Amarhyton, amiodaron, cymetydyna, flekainid octan, kardiomiopatia organiczna, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, metoda niefarmakologiczna, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, niewydolność nerek, okres półtrwania, przedwczesny skurcz komorowy, PVC, stężenie flekainidu w osoczu, stymulator serca, substancja czynna, wszczepienie stymulatora, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego