desmogleina
Desmogleina to białko adhezyjne należące do rodziny kadheryn, które odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu integralności tkanki nabłonkowej. Jest głównym komponentem desmosomów – specjalistycznych połączeń międzykomórkowych występujących w tkankach narażonych na stres mechaniczny, takich jak skóra czy mięsień sercowy.
Znane są cztery izoformy desmoglein (DSG1-4), których ekspresja jest specyficzna tkankowo. Zaburzenia w strukturze lub funkcji desmogleiny prowadzą do rozwoju chorób autoimmunologicznych, takich jak pęcherzyca zwykła (gdzie autoantygeny skierowane są przeciwko DSG3) czy pęcherzyca liściasta (przeciwciała przeciwko DSG1).
Mutacje w genach kodujących desmogleinę mogą również prowadzić do rozwoju chorób genetycznych, w tym kardiomiopatii arytmogennej prawej komory (ARVC) oraz zespołów skórnych. W diagnostyce chorób pęcherzowych skóry oznaczanie przeciwciał przeciwko desmogleinym ma istotne znaczenie kliniczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Etiologia i przyczyny
Pemfigus to grupa rzadkich autoimmunologicznych chorób pęcherzowych, w których przeciwciała IgG skierowane przeciwko desmogleinom (Dsg1 i Dsg3) prowadzą do akantolizy i powstawania pęcherzy na skórze oraz błonach śluzowych. W pemphigus vulgaris dominują przeciwciała przeciw Dsg3, a w pemphigus foliaceus – przeciw Dsg1. Poziom przeciwciał przeciw Dsg3 koreluje z ciężkością choroby i obecnością zmian błon śluzowych. Patogeneza obejmuje zarówno bezpośrednie hamowanie funkcji desmoglein, jak i indukcję sygnałów komórkowych prowadzących do utraty adhezji międzykomórkowej. Predyspozycje genetyczne wiążą się głównie z allelami HLA klasy II (HLA DRB1*0402, DQB1*0503) oraz dysregulacją genów FGA, VWF i ACTG1. Czynniki środowiskowe, takie jak stres, infekcje wirusowe, promieniowanie UV, urazy skóry oraz ekspozycja na pestycydy i alergeny, mogą inicjować lub nasilać chorobę. Pemfigus polekowy, wywoływany przez leki tiolowe (np. penicylamina, kaptopryl) i nietiolowe (np. ACE inhibitory, antybiotyki, NLPZ), ustępuje zwykle po odstawieniu leku, choć zmiany mogą się utrzymywać.
adhezja międzykomórkowa, akantoliza, antygen leukocytarny, autoprzeciwciało, azatiopryna, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba Castlemana, choroba Parkinsona, czynnik von Willebranda, desmogleina, desmogleina 1, desmogleina 3, desmosom, grasiczak, kinaza białkowa C, miastenia gravis, pemfigus paraneoplastyczny, pemphigus foliaceus, pemphigus vulgaris, posocznica, prednizon, przeciwciało IgG, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, przewlekła białaczka limfocytowa, rytuksymab, terapia immunosupresyjna, terapia steroidowa, układ zgodności tkankowej, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Patofizjologia i mechanizm
Impetigo to ostra, wysoce zakaźna bakteryjna infekcja powierzchownych warstw naskórka, najczęściej wywoływana przez Staphylococcus aureus (około 80% przypadków niepęcherzowej postaci) oraz Streptococcus pyogenes (GAS). W klimacie umiarkowanym dominującym patogenem jest S. aureus, natomiast w tropikach przeważa GAS. Impetigo dzieli się na niepęcherzowe (70% przypadków) i pęcherzowe (30%), z których pęcherzowe jest niemal wyłącznie wywoływane przez S. aureus produkujące toksyny eksfoliatywne (A, B, D), które hydrolizują desmogleinę-1, prowadząc do utraty adhezji keratynocytów i powstawania pęcherzy. Patogeneza obejmuje również produkcję superantygenów, które masowo aktywują limfocyty T i indukują cytokiny prozapalne (IL-1, IL-6, TNF-α), co może skutkować poważnymi objawami ogólnoustrojowymi. Szczepy MRSA, często zawierające leukocydynę Panton-Valentine, wykazują zwiększoną zjadliwość i oporność na leczenie.
białko M paciorkowca, cząsteczka adhezji komórkowej, desmogleina, doksycyklina, eksfoliatyna, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, impetigo, interleukina, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, leukocydyna Panton-Valentine, limfocyt T, lizozym, minocyklina, MRSA, mupirocyna, paciorkowiec grupy A, posocznica, proteaza serynowa, PSGN, retapamulina, SSSS, superantygen, tetracyklina, TNF-alfa, toksyna eksfoliatywna, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Patofizjologia i mechanizm
Pemfigus to zagrażająca życiu autoimmunologiczna choroba pęcherzowa, charakteryzująca się akantolizą wywołaną przez autoprzeciwciała IgG (głównie podklasy IgG4) skierowane przeciwko desmogleinom 1 i 3 (Dsg1, Dsg3), które są kluczowymi glikoproteinami desmosomów odpowiedzialnymi za adhezję keratynocytów. Patogeneza obejmuje bezpośrednie zakłócenie adhezji komórkowej przez steryczne utrudnianie interakcji trans-Dsg3, endocytozę Dsg3 indukowaną przez p38MAPK oraz aktywację licznych szlaków sygnałowych, takich jak p38MAPK, PKC, Src, ERK i cAMP. Dodatkowo, autoprzeciwciała wywołują apoptozę keratynocytów poprzez aktywację kaspaz i receptorów Fas, a także piroptoizę, zapalną formę śmierci komórkowej nasilającą akantolizę, z udziałem inflammasomów i cytokin IL-1 oraz IL-18. Dysregulacja osi p53-DSG3, z udziałem białek takich jak ATM, c-Myc i p38MAPK, oraz samonapędzający się mechanizm regulacji ST18, potęgują przewlekłość choroby. W patogenezie istotną rolę odgrywa także odpowiedź immunologiczna Th2, z produkcją IL-4, IL-6, IL-22 i TNF-α, co sprzyja przełączaniu izotypów przeciwciał na patogenną IgG4.