nicienie trichinella
Trichinella to rodzaj pasożytniczych nicieni wywołujących włośnicę (trichinellozę) – chorobę odzwierzęcą przenoszoną drogą pokarmową. W obrębie rodzaju Trichinella wyróżnia się kilka gatunków, z których najważniejsze klinicznie to T. spiralis, T. britovi, T. nativa i T. pseudospiralis.
Cykl życiowy Trichinella rozpoczyna się, gdy człowiek spożyje surowe lub niedogotowane mięso zawierające otorbione larwy pasożyta. Pod wpływem enzymów trawiennych larwy uwalniają się z torebek, wnikają do błony śluzowej jelit i dojrzewają do postaci dorosłych. Po kopulacji samice rodzą larwy, które przedostają się do krwiobiegu i migrują do mięśni poprzecznie prążkowanych, gdzie się otorbiają.
Objawy włośnicy obejmują fazę jelitową (biegunka, bóle brzucha) oraz fazę mięśniową (gorączka, obrzęk twarzy, bóle mięśniowe, wysypka). W ciężkich przypadkach może dojść do powikłań neurologicznych, sercowych i oddechowych. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, badaniu mięśni oraz obrazie klinicznym. Leczenie włośnicy obejmuje stosowanie leków przeciwpasożytniczych (albendazol, mebendazol) oraz glikokortykosteroidów w ciężkich przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Trichinoza – Zapobieganie i profilaktyka
Trichinoza, wywoływana przez nicienie z rodzaju Trichinella, przenosi się głównie przez spożycie surowego lub niedogotowanego mięsa zawierającego larwy pasożyta. Kluczowym elementem profilaktyki jest obróbka termiczna mięsa: wieprzowina i mięso dzikich zwierząt powinny być gotowane do temperatury wewnętrznej minimum 71°C (160°F) i 74°C (165°F) odpowiednio, z co najmniej 3-minutowym odstępem przed spożyciem. Mrożenie wieprzowiny o grubości <15 cm przez 6-20 dni w temperaturach od -15°C do -30°C może skutecznie eliminować larwy, jednak mięso dzikich zwierząt nie jest skutecznie zabezpieczone tą metodą ze względu na odporność niektórych gatunków Trichinella na niskie temperatury. Nieskuteczne są metody takie jak solenie, wędzenie, suszenie, peklowanie oraz gotowanie w kuchence mikrofalowej. Zapobieganie zakażeniu wymaga także higieny podczas przygotowywania mięsa oraz kontroli hodowli świń, w tym zakazu karmienia surowym mięsem i skutecznej kontroli gryzoni.
- Leksykon chorób i schorzeń
Trichinoza – Diagnostyka i diagnoza
Trichinoza jest chorobą pasożytniczą wywołaną przez nicienie Trichinella, diagnozowaną na podstawie trzech kryteriów: objawów klinicznych (gorączka, bóle mięśniowe, obrzęk okołooczodołowy), wyników laboratoryjnych oraz dochodzenia epidemiologicznego. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczna jest eozynofilia pojawiająca się około 10 dni po zakażeniu, z liczbą eozynofilów sięgającą do 8700/μL (40-80% leukocytów), oraz wzrost enzymów mięśniowych, takich jak kinaza kreatynowa (do 17000 U/L), dehydrogenaza mleczanowa i aldolaza, obserwowany u 75-90% pacjentów między 2. a 5. tygodniem zakażenia. Diagnostyka serologiczna opiera się głównie na testach ELISA, IFAT i aglutynacji lateksowej, jednak przeciwciała pojawiają się dopiero po 3-5 tygodniach od wystąpienia objawów, co wymaga powtarzania badań w odstępach kilkutygodniowych. Biopsja mięśniowa, choć rzadziej wykonywana, stanowi złoty standard potwierdzenia zakażenia, wykrywając larwy po 10 dniach od zakażenia, najczęściej w 4.-5. tygodniu, wraz z charakterystycznym uszkodzeniem włókien mięśniowych.
aglutynacja lateksowa, albendazol, aldolaza, dehydrogenaza mleczanowa, elektromiografia, eozynofilia, IgE, kinaza kreatynowa, mebendazol, morfologia krwi, nicienie trichinella, obrzęk okołooczodołowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, serokonwersja, test ELISA, test immunofluorescencyjny, toksokaroza, trichinoza, wągrzyca, węgorczyca, Western blot, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie spojówek, zapalenie wielomięśniowe, zespół eozynofilii-mialgii