Albiomin
Albiomin to preparat zawierający ludzką albuminę, białko osocza krwi stanowiące około 60% wszystkich białek osoczowych. Albumina odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego krwi, co zapobiega przesiąkaniu płynów z naczyń krwionośnych do tkanek. Jest również istotnym nośnikiem dla wielu substancji, w tym leków, hormonów i bilirubiny.
Wskazania do stosowania Albiominu obejmują leczenie hipoalbuminemii w stanach takich jak wstrząs, oparzenia, zespół nerczycowy, marskość wątroby z wodobrzuszem oraz ostry zespół niewydolności oddechowej (ARDS). Preparat stosuje się również w zabiegach kardiochirurgicznych do uzupełniania objętości krążącej krwi oraz w plazmaferezie.
Albiomin jest dostępny w postaci roztworu do infuzji o różnych stężeniach (najczęściej 5%, 20% lub 25%). Roztwory o niższym stężeniu służą głównie do uzupełniania objętości krwi krążącej, natomiast wyższe stężenia stosuje się w przypadkach, gdy konieczne jest zwiększenie ciśnienia onkotycznego bez nadmiernego obciążania układu krążenia dodatkową objętością płynów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Albiomin 20% 200 g/l
Produkt leczniczy Albiomin 20% (200 g/l), roztwór do infuzji zawierający albuminę ludzką (≥96% białka całkowitego), nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Preparat dostępny jest w fiolkach 50 ml (10 g białka) oraz 100 ml (20 g białka), charakteryzuje się działaniem hiperonkotycznym i występuje jako przejrzysta, lekko lepka ciecz o barwie od prawie bezbarwnej do zielonkawej. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, stosowanie Albiomin 20% nie powoduje upośledzenia funkcji psychomotorycznych, co pozwala pacjentom na bezpieczne uczestnictwo w ruchu drogowym i obsługę urządzeń mechanicznych po infuzji.
Albiomin, albumina ludzka, białko osocza ludzkiego, dokumentacja medyczna, działanie hiperonkotyczne, funkcja psychomotoryczna, hipoalbuminemia, historia choroby, infuzja, interakcja lekowa, lekarz przepisujący, ocena kliniczna, praktyka lekarska, przeciwwskazanie, roztwór do infuzji, stan kliniczny pacjenta, wstrząs - Leksykon substancji czynnych
Albumina ludzka – Przeciwwskazania stosowania
Albumina ludzka, dostępna w preparatach o stężeniach 200 g/l, 50 g/l oraz 40 g/l, jest szeroko stosowanym białkiem osocza w praktyce klinicznej. Głównym przeciwwskazaniem do jej podawania jest nadwrażliwość na albuminę lub na substancje pomocnicze zawarte w preparatach, co może prowadzić do reakcji alergicznych o różnym nasileniu, zagrażających życiu pacjenta. Diagnoza nadwrażliwości opiera się na wywiadzie klinicznym, a w przypadku jej stwierdzenia podanie albuminy jest absolutnie przeciwwskazane. Substancje pomocnicze, takie jak związki sodu (np. 140 mg sodu w 50 ml Albiomin 20% czy 130-160 mmol/l w Albutein 200 g/l) oraz potas (< 2 mmol/l w Albutein), mogą również wywoływać reakcje nadwrażliwości, co wymaga szczegółowej analizy składu preparatu przed zastosowaniem u pacjentów z alergiami.
Albiomin, albumina ludzka, Albunorm, Alburex, Albutein, białko osocza, Crealb, Flexbumin, monitorowanie pacjenta, nadwrażliwość na albuminę, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, postać farmaceutyczna, preparat albuminy ludzkiej, produkt krwiopochodny, produkt leczniczy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, stosunek korzyści do ryzyka, substancja pomocnicza, wywiad medyczny, związek sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Albiomin 20% 200 g/l
Albumina ludzka, stanowiąca główny składnik preparatu Albiomin 20% (200 g/l), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jej dystrybucję, metabolizm i eliminację. Całkowita pula wymienialnych albumin wynosi 4-5 g/kg masy ciała, z dystrybucją 40-45% w przestrzeni wewnątrznaczyniowej i 55-60% w przestrzeni zewnątrznaczyniowej. Po dożylnym podaniu u zdrowych osób mniej niż 10% dawki opuszcza przestrzeń wewnątrznaczyniową w ciągu pierwszych 2 godzin, co jest kluczowe dla przewidywania efektu hiperonkotycznego. Okres półtrwania albuminy wynosi około 19 dni, co umożliwia długotrwałe utrzymanie ciśnienia onkotycznego osocza. Metabolizm albuminy odbywa się głównie wewnątrzkomórkowo przez proteazy lizosomalne, które rozkładają białko do aminokwasów wykorzystywanych do syntezy nowych białek.
Albiomin, albumina, ciężkie oparzenia, ciśnienie onkotyczne, dysfagia, działanie hiperonkotyczne, infuzja albuminy, objętość osocza, okres półtrwania, proteazy lizosomalne, przepuszczalność naczyń włosowatych, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, przestrzeń zewnątrznaczyniowa, sprzężenie zwrotne, wstrząs septyczny