metabolit rywastygminy
Rywastygmina to lek cholinergiczny stosowany głównie w leczeniu łagodnej do umiarkowanej postaci choroby Alzheimera oraz otępienia związanego z chorobą Parkinsona. Mechanizm działania rywastygminy polega na hamowaniu acetylocholinoesterazy i butyrylocholinoesterazy, enzymów odpowiedzialnych za rozkład acetylocholiny w mózgu, co prowadzi do zwiększenia stężenia tego neuroprzekaźnika w szczelinie synaptycznej.
Metabolity rywastygminy powstają głównie w wyniku hydrolizy przez esterazy, gdzie lek jest metabolizowany do NAP226-90 (dekarbaminowanej rywastygminy). Ten metabolit ma znacznie mniejszą aktywność biologiczną niż związek macierzysty. Proces metabolizmu rywastygminy zachodzi głównie w wątrobie, a jego metabolity są wydalane głównie przez nerki.
W przeciwieństwie do innych inhibitorów cholinoesterazy, rywastygmina wykazuje minimalny metabolizm przez enzymy cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Monitorowanie stężenia metabolitów rywastygminy może mieć znaczenie w przypadkach podejrzenia przedawkowania lub przy ocenie skuteczności terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin NeuroPharma 4,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy obejmowały ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjału genotoksycznego, działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. Badania na szczurach, myszach i psach nie wykazały toksyczności specyficznej dla narządów, a obserwowane efekty wiązały się z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy genotoksyczności były w większości negatywne, z wyjątkiem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej kliniczne stężenia; test mikrojąderkowy in vivo dał wynik negatywny. Główny metabolit NAP226-90 nie wykazywał działania genotoksycznego. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 12 mg/dobę, nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aberracje chromosomalne, badania przedkliniczne, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, limfocyty obwodowe, maksymalne stężenie, metabolit rywastygminy, podrażnienie błon śluzowych, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin NeuroPharma 6 mg
Dane przedkliniczne dotyczące rywastygminy w postaci kapsułek twardych (Rivastigmin NeuroPharma) wskazują na brak specyficznej toksyczności narządowej po wielokrotnym podaniu u szczurów, myszy i psów, gdzie obserwowano jedynie efekty związane z nasilonym działaniem farmakologicznym. Badania genotoksyczności wykazały brak istotnego potencjału mutagennego w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej maksymalne narażenie kliniczne. Metabolit NAP226-90 nie wykazał działania genotoksycznego. Badania karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach do około 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (12 mg/dobę), nie potwierdziły działania rakotwórczego, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa leku.
aberracje chromosomalne, badanie karcynogenności, badanie teratogenności, bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyty obwodowe, metabolit rywastygminy, podrażnienie błon śluzowych, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność wielokrotnych dawek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Rivastigmine Mylan 4,6 mg/24 h
Rywastygmina w formie systemów transdermalnych (dawki 4,6 mg/24 h oraz 9,5 mg/24 h) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania na modelach zwierzęcych wykazały przenikanie rywastygminy przez barierę łożyskową oraz do mleka, jednak brak jest potwierdzonych danych klinicznych u ludzi. W badaniach na szczurach zaobserwowano wydłużenie czasu trwania ciąży, co wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku w okresie ciąży. Z tego względu rywastygminy nie należy stosować u kobiet ciężarnych, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko dla płodu. Podczas terapii u kobiet karmiących zaleca się przerwanie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa dla dziecka.
badanie pourodzeniowe, badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, ekspozycja na lek, farmakoterapia, funkcja reprodukcyjna, leczenie rywastygminą, metabolit rywastygminy, przebieg ciąży, przenikanie do mleka, przenikanie rywastygminy do mleka, przerwanie karmienia piersią, Rivastigmine Mylan, rozwój płodu, skuteczna antykoncepcja, system transdermalny rywastygminy, terapia rywastygminą, zdolności rozrodcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Evertas 13,3 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy zawartej w produkcie Evertas obejmowały szeroki zakres testów na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, miniaturowe świnie) oraz badania in vitro i in vivo. Nie wykazano toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym substancji. Testy mutagenności były generalnie negatywne, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawce 104-krotnie przekraczającej kliniczne narażenie, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był ujemny. Metabolit rywastygminy, NAP226-90, nie wykazywał działania genotoksycznego. Badania kancerogenności na myszach i szczurach, przy maksymalnych tolerowanych dawkach, nie potwierdziły działania rakotwórczego, a ekspozycja była porównywalna do stosowanej u ludzi w najwyższych dawkach doustnych i transdermalnych.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenności, działanie drażniące, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, płodność, podrażnienie oczu, przenikanie przez łożysko, rumień skórny, rywastygmina, substancja rakotwórcza, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, właściwość fototoksyczna, właściwość mutagenna, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Evertas 4,6 mg/24 h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy w systemach transdermalnych Evertas wykazały brak toksyczności specyficznej dla narządów przy wielokrotnym podaniu doustnym i miejscowym u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, króliki, psy, świnie miniaturowe). Wysoka wrażliwość modeli zwierzęcych na farmakologiczne działanie leku ograniczała możliwość podawania wyższych dawek. Testy genotoksyczności były w większości negatywne, z wyjątkiem aberracji chromosomalnych w ludzkich limfocytach przy stężeniu 104-krotnie przekraczającym kliniczne narażenie, natomiast test mikrojąderkowy in vivo oraz badania metabolitu NAP226-90 nie wykazały działania mutagennego. Badania rakotwórczości, prowadzone przy maksymalnych tolerowanych dawkach, nie potwierdziły działania kancerogennego, a narażenie zwierząt było porównywalne z narażeniem klinicznym u ludzi stosujących kapsułki i systemy transdermalne.
aberracja chromosomalna, droga transdermalna, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka, fototoksyczność, limfocyty obwodowe, metabolit rywastygminy, podrażnienie błon śluzowych, podrażnienie skóry, postać przezskórna, przenikanie przez łożysko, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, teratogenność, test mikrojąderkowy, toksyczność, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin NeuroPharma 3 mg
Rywastygmina, substancja czynna leku Rivastigmin NeuroPharma, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na szczurach, myszach i psach. Po wielokrotnym podaniu obserwowano jedynie efekty wynikające z nasilonego działania farmakologicznego, bez toksyczności narządowej. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawce 104-krotnie przekraczającej maksymalne kliniczne narażenie. Test mikrojąderkowy in vivo był negatywny, podobnie jak badania genotoksyczności metabolitu NAP226-90. Maksymalne tolerowane dawki (MTD) rywastygminy nie wykazały działania rakotwórczego, przy ekspozycji zbliżonej do dawki klinicznej 12 mg/dobę, a w badaniach osiągnięto dawki do 6-krotnie wyższe niż u ludzi, co potwierdza brak potencjału kancerogennego.
aberracje chromosomalne, badania genotoksyczności, badania in vitro, badania in vivo, badania płodności, badania teratogenności, bariera łożyskowa, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karmienie piersią, limfocyty obwodowe, margines bezpieczeństwa, metabolit rywastygminy, modele zwierzęce, podrażnienie błon śluzowych, potencjał genotoksyczny, profil toksyczności, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, zdolności reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaldo 6 mg
Rywastygmina, substancja czynna leku Rivaldo, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, karcynogenność oraz wpływ na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach na szczurach, myszach i psach nie stwierdzono toksyczności narządowej, a obserwowane efekty wiązały się jedynie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności w większości testów, z wyjątkiem pozytywnego wyniku w teście aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej kliniczne stężenia, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był negatywny. Metabolit rywastygminy, NAP226-90, również nie wykazał działania genotoksycznego. Badania karcynogenności na szczurach i myszach przy maksymalnych tolerowanych dawkach (około 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi 12 mg/dobę) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aberracja chromosomalna, badania przedkliniczne, badanie teratogenności, działanie drażniące, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyty obwodowe, maksymalna tolerowana dawka, metabolit rywastygminy, model doświadczalny, podrażnienie błon śluzowych, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, substancja czynna, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atmina 4,6 mg/24 h
Przedkliniczne badania toksyczności rywastygminy, obejmujące podanie doustne i miejscowe u myszy, szczurów, królików, psów oraz świnek miniaturowych, wykazały jedynie efekty związane z nasilonym działaniem farmakologicznym, bez toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy. Ocena genotoksyczności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie potwierdziła mutagennego działania rywastygminy ani jej głównego metabolitu NAP226-90, z wyjątkiem testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy dawkach 104-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Badania rakotwórczości na gryzoniach nie wykazały działania kancerogennego przy maksymalnych tolerowanych dawkach, z ekspozycją porównywalną do stosowanej u ludzi. Ponadto, rywastygmina przenika przez łożysko i do mleka, jednak nie wykazano działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję u szczurów i królików po podaniu doustnym.
aberracje chromosomalne, badanie teratogenności, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie podrażniające, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, maksymalna tolerowana dawka, metabolit rywastygminy, podrażnienie oczu, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, reakcja fototoksyczna, rumień skóry, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rywastigmina Aurovitas 4,6 mg/24 h
Rywastygmina podawana w systemie transdermalnym charakteryzuje się powolnym wchłanianiem, z opóźnionym początkiem wykrywalnych stężeń w osoczu (0,5-1 h) i osiągnięciem Cmax po 10-16 h od aplikacji plastra. W stanie stacjonarnym minimalne stężenia stanowią około 50% wartości maksymalnych, co znacząco różni się od doustnej formy, gdzie stężenia między dawkami spadają niemal do zera. Zwiększenie dawki z 4,6 mg/24 h do 9,5 mg/24 h powoduje ponadproporcjonalny wzrost ekspozycji (Cmax i AUC) o czynnik 2,6. Wskaźnik fluktuacji (FI) dla plastrów wynosi 0,58 (4,6 mg/24 h) i 0,77 (9,5 mg/24 h), co wskazuje na znacznie mniejsze wahania stężeń w porównaniu do postaci doustnych (FI 3,96 i 4,15 dla dawek 6 mg i 12 mg/dobę). Zmienność międzyosobnicza parametrów farmakokinetycznych jest również mniejsza po podaniu transdermalnym (Cmax 43%, AUC0-24h 49%) niż po podaniu doustnym (odpowiednio 74% i 103%). Miejsce aplikacji plastra wpływa na wchłanianie – AUC jest najwyższe przy aplikacji na górną część pleców, klatkę piersiową lub ramię, a o 20-30% mniejsze przy aplikacji na brzuch lub udo.
acetylocholinoesteraza, bariera krew-mózg, cholinoesteraza, choroba Alzheimera, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka flip-flop, farmakokinetyka rywastygminy, klirens osoczowy, metabolit rywastygminy, okres półtrwania eliminacji, otępienie typu alzheimerowskiego, pole pod krzywą, rywastygmina, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, system transdermalny, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe metabolitów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmine Mylan 4,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy (Rivastigmine Mylan) wykazały brak toksyczności narządowej po wielokrotnym podaniu u szczurów, myszy i psów, a obserwowane efekty wiązały się głównie z nasilonym działaniem farmakologicznym. Testy genotoksyczności były w większości negatywne, z wyjątkiem pozytywnego wyniku testu aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach przy stężeniu 104-krotnie wyższym niż maksymalne kliniczne. Test mikrojąderkowy in vivo oraz badania metabolitu NAP226-90 nie wykazały właściwości genotoksycznych. Badania karcynogenności na szczurach i myszach przy dawkach około 6-krotnie wyższych niż maksymalne dawki kliniczne (12 mg/dobę) nie potwierdziły działania rakotwórczego, przy ekspozycji zbliżonej do dawki stosowanej u ludzi po uwzględnieniu różnic w powierzchni ciała.
aberracje chromosomalne, badania in vitro i in vivo, badanie genotoksyczności, bariera łożyskowa, działanie drażniące, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, limfocyty obwodowe, metabolit rywastygminy, płodność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność wielokrotnego podania, wodorowinian rywastygminy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaldo 1,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne rywastygminy wykazały brak toksyczności specyficznej dla narządów przy wielokrotnym podaniu u szczurów, myszy i psów, co wskazuje na brak selektywnego uszkodzenia tkanek. Potencjał genotoksyczny oceniono za pomocą testów in vitro i in vivo; jedynie test aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach obwodowych był pozytywny przy stężeniu 104-krotnie wyższym niż maksymalne kliniczne, natomiast test mikrojąderkowy in vivo był negatywny. Metabolit NAP226-90 nie wykazał działania genotoksycznego. Badania kancerogenności na modelach szczurzych i mysich przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (12 mg/dobę) nie potwierdziły działania rakotwórczego, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka maksymalna, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, model zwierzęcy, podrażnienie błon śluzowych, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, substancja czynna, test mikrojąderkowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na rozrodczość, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin Orion 4,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy, przeprowadzone na szczurach, myszach i psach, wykazały brak toksyczności narządowej oraz selektywnego działania uszkadzającego tkanki. W testach mutagenności, zarówno in vitro, jak i in vivo, substancja nie wykazała działania mutagennego, z wyjątkiem testu aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach przy dawce 104-krotnie przekraczającej kliniczne narażenie. Test mikrojąderkowy in vivo oraz analiza genotoksyczności metabolitu NAP226-90 potwierdziły brak genotoksyczności. Badania rakotwórczości na modelach szczurzych i mysich, przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (12 mg/dobę), nie wykazały działania rakotwórczego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, bariera łożyskowa, działanie drażniące miejscowe, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyty obwodowe, maksymalna dawka tolerowana, metabolit rywastygminy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powierzchnia ciała, rozwój płodu, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, tolerancja miejscowa, wpływ na rozrodczość, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin Orion 6 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy wykazały, że po podaniu wielokrotnym u szczurów, myszy i psów obserwowano jedynie efekty wynikające z nasilonego działania farmakologicznego, bez toksyczności ukierunkowanej na konkretne narządy. Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania genotoksycznego przy stężeniach klinicznych, mimo że test aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach wykazał mutagenność przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej maksymalne stężenia kliniczne. Metabolit NAP226-90 nie wykazywał genotoksyczności. Długoterminowe badania na gryzoniach nie potwierdziły działania kancerogennego, przy dawkach odpowiadających do 12 mg/dobę u ludzi, z możliwością stosowania dawek do 6-krotnie wyższych u zwierząt.
aberracja chromosomowa, badanie teratogenności, bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, płodność, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie oka, rozwój płodu, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości kancerogenne, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atmina 9,5 mg/24 h
Przedkliniczne badania toksyczności rywastygminy, substancji czynnej leku Atmina, obejmowały podawanie wielokrotne doustne i miejscowe u myszy, szczurów, królików, psów oraz świnek miniaturowych. Wyniki wskazały, że obserwowane efekty toksyczne były związane z nasilonym działaniem farmakologicznym, bez specyficznej toksyczności narządowej. Maksymalne dawki stosowane w badaniach były ograniczone ze względu na wysoką wrażliwość modeli zwierzęcych. Testy genotoksyczności wykazały brak działania mutagennego in vivo, mimo pozytywnego wyniku testu aberracji chromosomalnych in vitro przy dawkach 104-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Metabolit NAP226-90 nie wykazywał działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach, z ekspozycją porównywalną do stosowanej u ludzi.
aberracja chromosomalna, bariera łożyskowa, dawka leku, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie uczulające, ekspozycja na lek, fototoksyczność, limfocyt obwodowy, metabolit rywastygminy, podrażnienie oczu, podrażnienie śluzówki, potencjał rakotwórczy, rumień skóry, rywastygmina, system transdermalny, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu