wskaźnik obrotu kostnego

Wskaźnik obrotu kostnego (ang. bone turnover marker, BTM) to parametr biochemiczny odzwierciedlający dynamikę procesów przebudowy tkanki kostnej. Pomiar tych markerów w surowicy lub moczu pozwala na ocenę aktywności metabolicznej kości, w tym procesów kościotworzenia i resorpcji kości.

Wskaźniki obrotu kostnego dzielą się na markery kościotworzenia (m.in. osteokalcyna, frakcja kostna fosfatazy alkalicznej, propeptydy prokolagenu typu I) oraz markery resorpcji kości (m.in. C- i N-końcowe telopeptydy kolagenu typu I, deoksypirydynolina). Ich oznaczanie ma szczególne znaczenie w diagnostyce i monitorowaniu leczenia osteoporozy oraz innych chorób metabolicznych kości.

Interpretacja wyników wymaga uwzględnienia wielu czynników wpływających na wartości markerów, takich jak wiek, płeć, rytm dobowy, funkcja nerek czy współistniejące schorzenia. Podwyższone wartości wskaźników obrotu kostnego często wskazują na zwiększoną przebudowę kości i mogą korelować z większym ryzykiem złamań osteoporotycznych, niezależnie od gęstości mineralnej kości.

W praktyce klinicznej oznaczanie markerów obrotu kostnego jest przydatne do wczesnej oceny skuteczności leczenia antyresorpcyjnego lub anabolicznego, gdy zmiany w badaniach densytometrycznych mogą być widoczne dopiero po 1-2 latach terapii. Normalizacja podwyższonych wartości wskaźników obrotu kostnego podczas leczenia zwykle wyprzedza poprawę gęstości mineralnej kości i zmniejszenie ryzyka złamań.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl