biodostępność preparatu

Biodostępność preparatu to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część substancji czynnej zawartej w podanym leku dociera do krążenia ogólnego i jest dostępna w miejscu działania. Wyrażana jest jako procent dawki, która przedostaje się do krążenia ogólnoustrojowego.

W praktyce klinicznej biodostępność stanowi kluczowy czynnik przy ocenie skuteczności terapeutycznej preparatów leczniczych. Dla leków podawanych dożylnie przyjmuje się 100% biodostępność, natomiast dla pozostałych dróg podania (doustnej, podjęzykowej, przezskórnej, doodbytniczej) wartość ta jest zwykle niższa ze względu na zjawisko efektu pierwszego przejścia przez wątrobę i inne bariery fizjologiczne.

Na biodostępność preparatu wpływają liczne czynniki, w tym postać farmaceutyczna leku, właściwości fizykochemiczne substancji czynnej (rozpuszczalność, lipofilność, wielkość cząsteczek), obecność substancji pomocniczych, stan fizjologiczny pacjenta (pH przewodu pokarmowego, motoryka jelit, przepływ krwi przez wątrobę), a także interakcje z pokarmem i innymi lekami.

Znajomość biodostępności ma istotne znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania, ocenie biorównoważności preparatów generycznych oraz w przypadku konieczności zamiany jednego preparatu na inny, zawierający tę samą substancję czynną. Niska biodostępność może prowadzić do nieskuteczności terapii, natomiast zbyt wysoka zwiększa ryzyko działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl