transport otrzewnowy
Transport otrzewnowy to kluczowy parametr w dializie otrzewnowej, który określa zdolność błony otrzewnowej do przemieszczania substancji między krwią a płynem dializacyjnym. Jest on oceniany za pomocą testu równoważenia otrzewnowego (PET), który mierzy szybkość transportu cząsteczek, takich jak kreatynina i glukoza, przez błonę otrzewnową.
W praktyce klinicznej pacjentów klasyfikuje się jako osoby z transportem wysokim, średnio-wysokim, średnio-niskim lub niskim. Pacjenci z wysokim transportem otrzewnowym charakteryzują się szybką absorpcją glukozy z płynu dializacyjnego i szybkim transportem toksyn mocznicowych, co może prowadzić do krótszej efektywności dializy i większej utraty białka przez otrzewną.
Status transportowy pacjenta ma istotne znaczenie dla doboru odpowiedniego schematu dializy otrzewnowej. Osoby z wysokim transportem mogą lepiej odpowiadać na automatyczną dializę otrzewnową (ADO) z krótkimi wymianami, podczas gdy pacjenci z niskim transportem często lepiej reagują na ciągłą ambulatoryjną dializę otrzewnową (CADO) z dłuższymi czasami wymiany.
Należy regularnie monitorować status transportu otrzewnowego, ponieważ może się on zmieniać w czasie, szczególnie w wyniku nawracających epizodów zapalenia otrzewnej lub długotrwałego stosowania dializy otrzewnowej. Zmiany te mogą wymagać modyfikacji schematu leczenia w celu utrzymania adekwatności dializy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 4,25% glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Roztwór do dializy otrzewnowej Balance ze stężeniem 4,25% glukozy i wapniem 1,25 mmol/l jest wskazany w leczeniu schyłkowej, niewyrównanej przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów kwalifikowanych do terapii dializą otrzewnową. Produkt dostarczany jest w dwukomorowym worku, zawierającym zasadowy roztwór mleczanu oraz kwaśny roztwór elektrolitów i glukozy, które po zmieszaniu tworzą roztwór o neutralnym pH około 7,0 i osmolarności teoretycznej 509 mOsm/l. W 1 litrze gotowego roztworu znajduje się m.in. 46,75 g glukozy jednowodnej, 5,64 g chlorku sodu oraz 1,25 mmol/l jonów wapnia, co zapewnia odpowiednią równowagę elektrolitową i silne działanie osmotyczne, niezbędne do efektywnej ultrafiltracji. Roztwór ten jest szczególnie zalecany w stanach przewodnienia, niewystarczającej ultrafiltracji przy niższych stężeniach glukozy, przewlekłej niewydolności serca z zatrzymaniem płynów oraz w sytuacjach wymagających zwiększonej ultrafiltracji.
automatyczna dializa otrzewnowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, hipokalcemia, osmolarność, przewlekła niewydolność serca, przewodnienie, schyłkowa niewydolność nerek, terapia nerkozastępcza, transport otrzewnowy, ultrafiltracja, witamina D, worek dwukomorowy, zaburzenia elektrolitowe, związki wiążące fosforany - Leksykon substancji czynnych
Glukoza jednowodna – Wskazania do stosowania
Glukoza jednowodna jest kluczowym składnikiem roztworów do dializy otrzewnowej (np. balance i bicaVera) oraz hemofiltracji (Duosol), a także preparatów do żywienia pozajelitowego (Kabiven, Kabiven Peripheral). W dializie otrzewnowej stosuje się stężenia glukozy jednowodnej 1,5%, 2,3% i 4,25%, które odpowiadają zawartości od 16,5 g do 46,75 g glukozy jednowodnej na litr roztworu, z osmolarnością od 356-358 mOsm/l do 509-511 mOsm/l. Glukoza pełni funkcję czynnika osmotycznego umożliwiającego ultrafiltrację i usuwanie nadmiaru płynów, a także dostarcza energii pozabiałkowej. W hemofiltracji stężenie glukozy wynosi 5,49 g/1000 ml (5,6 mmol/l glukozy bezwodnej). W żywieniu pozajelitowym dawki glukozy jednowodnej są dostosowane do objętości worka, np. w Kabiven od 110 g do 275 g na worek, co pozwala na indywidualizację podaży energii. Wybór stężenia glukozy w dializie zależy od stopnia przewodnienia, charakterystyki transportu otrzewnowego, wymagań ultrafiltracyjnych oraz tolerancji pacjenta.
czynnik osmotyczny, dializa otrzewnowa, glukoza jednowodna, gradient osmotyczny, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperlipidemia, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, profil lipidowy, przewlekła niewydolność nerek, stan hiperosmolarny, test równoważenia otrzewnowego, transport otrzewnowy, ultrafiltracja, zaburzona tolerancja glukozy, żywienie pozajelitowe