terapia nerkozastępcza
Terapia nerkozastępcza (TNZ) to zestaw metod medycznych stosowanych w przypadku ostrej lub przewlekłej niewydolności nerek, gdy narządy te nie są w stanie prawidłowo pełnić swoich funkcji oczyszczania krwi i utrzymania homeostazy organizmu. Jej głównym celem jest przejęcie funkcji uszkodzonych nerek poprzez usuwanie toksyn, produktów przemiany materii, nadmiaru płynów oraz utrzymanie równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.
Do głównych metod terapii nerkozastępczej należą: hemodializa, dializa otrzewnowa oraz ciągłe techniki nerkozastępcze (CRRT). Hemodializa wykorzystuje sztuczną błonę półprzepuszczalną (dializator) do filtrowania krwi poza organizmem. Dializa otrzewnowa opiera się na wykorzystaniu własnej błony otrzewnowej pacjenta jako błony dializacyjnej. CRRT stosuje się głównie u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie w oddziałach intensywnej terapii.
Wskazania do wdrożenia terapii nerkozastępczej obejmują: ciężką hiperkaliemię, kwasicę metaboliczną, przewodnienie oporne na leczenie diuretykami, objawy mocznicy, niektóre zatrucia oraz ciężkie zaburzenia elektrolitowe. W przypadku przewlekłej choroby nerek, TNZ rozpoczyna się zwykle gdy wartość GFR spada poniżej 15 ml/min/1,73m².
Wybór odpowiedniej metody terapii nerkozastępczej zależy od stanu klinicznego pacjenta, dostępności sprzętu, doświadczenia zespołu leczącego oraz preferencji samego chorego. Transplantacja nerki jest uznawana za optymalną metodę leczenia nerkozastępczego u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ostra niewydolność nerek (AKI) to nagłe, często odwracalne zmniejszenie funkcji nerek, mierzone spadkiem GFR, dotykające około 7,5% hospitalizowanych pacjentów, z częstością 20-40% na OIT. Charakteryzuje się nagłą utratą zdolności filtracyjnej nerek, prowadzącą do akumulacji toksyn i zaburzeń wodno-elektrolitowych. Kluczowa jest wczesna interwencja pielęgniarska obejmująca monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, saturacja), bilansu płynów (mocz, waga, cewnik Foleya), oraz kontrolę badań laboratoryjnych (BUN, kreatynina, elektrolity). Optymalne zarządzanie obejmuje utrzymanie MAP ≥ 65 mm Hg, kontrolę hiperkaliemii, wsparcie oddechowe i sercowe, a także odpowiednią dietę niskobiałkową, niskopotasową i niskosodową. W ciężkich przypadkach stosuje się terapię nerkozastępczą, zgodnie z wytycznymi KDIGO, zapewniającą kt/v 3,9 tygodniowo lub objętość dializatu 20-25 mg/kg/godz. przy CRRT.
azot mocznikowy we krwi, bilans płynów, cewnik Foleya, ciągła terapia nerkozastępcza, diagnoza pielęgniarska, dieta niskobiałkowa, gazometria krwi tętniczej, hiperkaliemia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność nerek, parametry życiowe, przewlekła choroba nerek, średnie ciśnienie tętnicze, suplementacja wapnia, terapia nerkozastępcza, toksyny mocznicowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zespół QRS - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Accusol 35 Potassium 2 mmol/l –
Accusol 35 Potassium 2 mmol/l to specjalistyczny, jałowy i apirogenny roztwór stosowany w terapii nerkozastępczej, przeznaczony do hemofiltracji, hemodializy oraz hemodiafiltracji. Preparat charakteryzuje się stężeniem buforu wodorowęglanowego na poziomie 35 mmol/l oraz precyzyjnie dobranym składem elektrolitowym, który obejmuje m.in. 1,75 mmol/l wapnia, 0,5 mmol/l magnezu, 140 mmol/l sodu, 2 mmol/l potasu, 111,3 mmol/l chlorków oraz 5,55 mmol/l glukozy bezwodnej. Osmolarność teoretyczna roztworu wynosi 296 mOsm/l, co zapewnia zbliżone do fizjologicznego pH i osmolarności warunki do prowadzenia terapii nerkozastępczej.
apirogenny, bufor w roztworze, chlorki, elektrolity, glukoza bezwodna, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, magnez, niewydolność nerek, osmolarność, parametry biochemiczne, płyn substytucyjny, potas, preparat jałowy, roztwór dializacyjny, roztwór do hemofiltracji, skład elektrolitowy, sód, system dwukomorowy, terapia nerkozastępcza, ultrafiltracja krwi, wapń, wodorowęglany, zaburzenia gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramlolan 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Ramlolan, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), prowadzi do ciężkich objawów hipotensyjnych, w tym znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych i głębokiego niedociśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe <90 mmHg), które mogą skutkować wstrząsem z zaburzeniami perfuzji narządowej. Ramipryl dodatkowo może wywołać bradykardię (<60 uderzeń/min), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia) oraz niewydolność nerek, manifestującą się obniżeniem przesączania kłębuszkowego i wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika. Amlodypina nasila objawy hipotensyjne poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, jest słabo dializowalny, co ogranicza skuteczność hemodializy w leczeniu przedawkowania.
agonista receptorów alfa1-adrenergicznych, angiotensyna II, antagonista kanału wapniowego, bradykardia, funkcja nerek, gazometria tętnicza, hemodializa, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, łożysko naczyniowe, niedokrwienie narządów, niewydolność nerek, płukanie żołądka, przesączanie kłębuszkowe, ramiprylat, równowaga elektrolitowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, terapia nerkozastępcza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 4,25% glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Roztwór do dializy otrzewnowej Balance ze stężeniem 4,25% glukozy i wapniem 1,25 mmol/l jest wskazany w leczeniu schyłkowej, niewyrównanej przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów kwalifikowanych do terapii dializą otrzewnową. Produkt dostarczany jest w dwukomorowym worku, zawierającym zasadowy roztwór mleczanu oraz kwaśny roztwór elektrolitów i glukozy, które po zmieszaniu tworzą roztwór o neutralnym pH około 7,0 i osmolarności teoretycznej 509 mOsm/l. W 1 litrze gotowego roztworu znajduje się m.in. 46,75 g glukozy jednowodnej, 5,64 g chlorku sodu oraz 1,25 mmol/l jonów wapnia, co zapewnia odpowiednią równowagę elektrolitową i silne działanie osmotyczne, niezbędne do efektywnej ultrafiltracji. Roztwór ten jest szczególnie zalecany w stanach przewodnienia, niewystarczającej ultrafiltracji przy niższych stężeniach glukozy, przewlekłej niewydolności serca z zatrzymaniem płynów oraz w sytuacjach wymagających zwiększonej ultrafiltracji.
automatyczna dializa otrzewnowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, hipokalcemia, osmolarność, przewlekła niewydolność serca, przewodnienie, schyłkowa niewydolność nerek, terapia nerkozastępcza, transport otrzewnowy, ultrafiltracja, witamina D, worek dwukomorowy, zaburzenia elektrolitowe, związki wiążące fosforany - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia cukrzycowa – Epidemiologia
Nefropatia cukrzycowa (DKD) jest główną przyczyną schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) w krajach rozwiniętych, dotykając 30-40% pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2. Występuje częściej u Afroamerykanów, Amerykanów pochodzenia azjatyckiego i rdzennych Amerykanów, a jej częstość rośnie wraz z czasem trwania cukrzycy – mikroalbuminuria pojawia się u 20-30% pacjentów po 15 latach choroby. W USA cukrzyca odpowiada za 44-45% przypadków ESRD, a koszty leczenia pacjentów z ESRD z powodu nefropatii cukrzycowej wyniosły 39,35 mld USD w 2010 roku. Czynniki ryzyka obejmują długotrwałą cukrzycę, hiperglikemię, nadciśnienie tętnicze, otyłość, palenie tytoniu oraz podwyższone LDL-C. Diagnostyka opiera się na corocznym badaniu stosunku albuminy do kreatyniny w moczu oraz ocenie eGFR, przy czym nefropatia może występować także bez albuminurii (tzw. niebiałkowa nefropatia cukrzycowa).
albuminuria, choroba nerek, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, makroangiopatia, mikroalbuminuria, mikroangiopatia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niedokrwienna, neuropatia cukrzycowa, niecukrzycowa choroba nerek, ostre uszkodzenie nerek, powikłanie mikronaczyniowe, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, retinopatia cukrzycowa, schyłkowa niewydolność nerek, stopa cukrzycowa, stosunek albuminy do kreatyniny, terapia nerkozastępcza - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba policystyczna nerek – Epidemiologia
Choroba policystyczna nerek (PKD) występuje głównie w formie autosomalnie dominującej (ADPKD), stanowiącej około 90% przypadków, z częstością od 1:400 do 1:1000 żywych urodzeń, oraz autosomalnie recesywnej (ARPKD), rzadszej, z częstością 1:20 000 do 40 000. ADPKD jest czwartą najczęstszą przyczyną schyłkowej niewydolności nerek (ESKD), odpowiadającą za 5-10% przypadków wymagających terapii nerkozastępczej. Mutacje w genie PKD1 (85-90% przypadków) wiążą się z gorszym rokowaniem, medianą wieku ESKD 55,6 lat, podczas gdy mutacje w PKD2 dają późniejszy rozwój niewydolności (mediana 67,9 lat). Czynniki ryzyka progresji obejmują mutacje PKD1, wielkość nerek, nadciśnienie tętnicze, białkomocz, płeć męską oraz wczesny początek objawów. Diagnostyka opiera się na ultrasonografii i badaniach genetycznych, które jednak nie wykrywają wszystkich przypadków. Skala Mayo wykorzystująca całkowitą objętość nerek skorygowaną do wzrostu (htTKV) i wiek pozwala na ocenę ryzyka progresji choroby.
albuminuria, antagonista receptora wazopresyny, autosomalnie dominująca choroba policystyczna nerek, autosomalnie recesywna choroba policystyczna nerek, badanie genetyczne, badanie przesiewowe, badanie ultrasonograficzne, białkomocz, choroba policystyczna nerek, choroba sercowo-naczyniowa, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, kamica nerkowa, krwiomocz, małżeństwo krewniacze, metformina, mutacja genu PKD1, mutacja genu PKD2, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość nerek, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Mayo, terapia nerkozastępcza, tolwaptan, umieralność, wazopresyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Riluzol PMCS 50 mg
Przedawkowanie ryluzolu, dostępnego w postaci tabletek powlekanych zawierających 50 mg substancji czynnej, stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, manifestujące się głównie objawami neurologicznymi i psychicznymi. Wczesne symptomy obejmują zaburzenia świadomości, dezorientację, drgawki oraz pobudzenie i halucynacje. Szczególnie niebezpieczna jest ostra toksyczna encefalopatia, która może prowadzić do osłupienia, a następnie śpiączki wymagającej intubacji i wentylacji mechanicznej. Dodatkowo, przedawkowanie może wywołać methemoglobinemię, charakteryzującą się sinicą centralną oporną na tlenoterapię oraz czekoladowym zabarwieniem krwi, co wymaga szybkiej diagnostyki i leczenia.
antidotum, błękit metylenowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja ośrodka oddechowego, drgawki, halucynacja, hemodializa, hemofiltracja, hemoglobina, leczenie objawowe, methemoglobinemia, objaw neurologiczny, obrzęk mózgu, osłupienie, ostra toksyczna encefalopatia, płukanie żołądka, ryluzol, sinica centralna, śpiączka, terapia nerkozastępcza, tlenoterapia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, zaburzenie poznawcze, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aribit ODT 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej preparatu Aribit ODT, może prowadzić do szeregu objawów klinicznych, które różnią się w zależności od grupy wiekowej. U dorosłych dawki sięgały nawet 1260 mg, a objawy obejmowały letarg, nadciśnienie tętnicze, senność, tachykardię (>100 uderzeń/min), nudności, wymioty oraz biegunkę. W populacji pediatrycznej maksymalna odnotowana dawka wynosiła 195 mg, a objawy obejmowały senność, przemijającą utratę świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak drżenie, sztywność, dystonia i akatyzja. Pomimo wysokich dawek, nie odnotowano przypadków śmiertelnych związanych z przedawkowaniem samego arypiprazolu.
AUC, biegunka, dotlenianie, drożność dróg oddechowych, elektrokardiografia, hemodializa, hipoksemia, letarg, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nudności, objaw kliniczny, objaw pozapiramidowy, objaw zagrażający życiu, postępowanie medyczne, przedawkowanie arypiprazolu, przedawkowanie leku, senność, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, tachykardia, terapia nerkozastępcza, utrata świadomości, węgiel aktywny, wentylacja mechaniczna, wiązanie z białkami osocza, wymioty, zaburzenie motoryczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvastatin Medreg 80 mg
Przedawkowanie atorwastatyny, dostępnej w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, takich jak miopatia, rabdomioliza, zaburzenia czynności wątroby (wzrost AspAT, AlAT, bilirubiny) oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Kluczowe jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jako markera uszkodzenia mięśni, a także parametrów funkcji wątroby i nerek (kreatynina, GFR, mocznik). Objawy przedawkowania obejmują bóle i osłabienie mięśni, masywne uszkodzenie mięśni z ryzykiem ostrego uszkodzenia nerek, hepatotoksyczność oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji atorwastatyny z uwagi na wysokie wiązanie z białkami osocza.
AlAT, alkalizacja moczu, AspAT, atorwastatyna, badania laboratoryjne, bilirubina, błona śluzowa, ból mięśniowy, elektrolity, enzymy wątrobowe, funkcje nerek, funkcje wątroby, GFR, hemodializa, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, kinaza kreatynowa, kreatynina, leczenie objawowe, miopatia, mocznik, ostre uszkodzenie nerek, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, statyna, terapia nerkozastępcza, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór do dializy otrzewnowej bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką hipokaliemią, hipokalcemii, hipowolemią oraz hipotensją ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń elektrolitowych i hemodynamicznych. Ponadto, preparatu nie wolno stosować do infuzji dożylnych. W składzie roztworu znajdują się elektrolity: wapń 1,25 mmol/l, sód 134 mmol/l, magnez 0,5 mmol/l, chlorki 103,5 mmol/l, wodorowęglany 34 mmol/l oraz glukoza 126,1 mmol/l, co wymaga uwzględnienia przy ocenie stanu metabolicznego pacjenta przed rozpoczęciem terapii. Znajomość tych parametrów jest kluczowa dla bezpiecznego i skutecznego prowadzenia dializy otrzewnowej.
cewnik dializacyjny, choroba Crohna, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hemodializa, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipotensja, hipowolemia, infuzja dożylna, mocznica, niedożywienie, niedrożność jelita, perforacja jelita, posocznica, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, roztwór do dializy otrzewnowej, sepsa, terapia nerkozastępcza, tężyczka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie uchyłków jelit, zrosty - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór bicaVera z 2,3% glukozą (126,1 mmol/l) i wapniem 1,25 mmol/l jest hipertonicznym preparatem do dializy otrzewnowej, charakteryzującym się składem elektrolitowym zbliżonym do fizjologicznego surowicy krwi, z pH 7,4 i osmolarnością teoretyczną 399 mOsm/l. Kluczową cechą jest zastosowanie wodorowęglanu (34 mmol/l) jako buforu fizjologicznego zamiast mleczanu czy octanu, co poprawia biokompatybilność i umożliwia lepszą kontrolę równowagi kwasowo-zasadowej u pacjentów z niewydolnością nerek. Roztwór umożliwia efektywną wymianę substancji takich jak mocznik, kreatynina oraz nadmiar wody przez błonę otrzewnową, a także wymaga uwzględnienia potencjalnej eliminacji leków podczas dializy, co może wymagać modyfikacji dawkowania farmakoterapii towarzyszącej.
Stężenie wapnia 1,25 mmol/l w roztworze bicaVera jest istotne klinicznie, gdyż zmniejsza ryzyko hiperkalcemii u pacjentów stosujących środki wiążące fosforany zawierające wapń oraz suplementację witaminą D, co jest kluczowe w długoterminowym leczeniu zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej w przewlekłej chorobie nerek. Dobór roztworu i dawkowanie dializy powinny być indywidualizowane na podstawie parametrów antropometrycznych, laboratoryjnych, resztkowej czynności nerek, zdolności ultrafiltracji oraz wymaganej dawki dializy. Regularne monitorowanie tych parametrów pozwala na optymalizację terapii nerkozastępczej i dostosowanie jej do zmieniającego się stanu klinicznego pacjenta.
błona otrzewnowa, czynność nerek, dializa otrzewnowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, kreatynina, mocznica, mocznik, niewydolność nerek, osmolarność, przewlekła choroba nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, terapia nerkozastępcza, ultrafiltracja, wiązanie fosforanów, witamina D, wodorowęglan - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 2,3% z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 2,3 % glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Roztwory do dializy otrzewnowej z serii Balance są przeznaczone do stosowania dootrzewnowego i wymagają indywidualnego dostosowania parametrów terapii przez lekarza prowadzącego. W CADO u dorosłych standardowa objętość wymiany wynosi 2000 ml, podawana 4 razy na dobę, z czasem zalegania 2-10 godzin. W przypadku bólu objętość można zmniejszyć do 500-1500 ml, a u pacjentów z dużą masą ciała lub brakiem resztkowej czynności nerek zwiększyć do 2500-3000 ml. W ADO stosuje się objętości 1500-3000 ml na cykl, z 3-10 cyklami nocnymi trwającymi 8-10 godzin oraz 1-2 wymianami dziennie. U dzieci dawki są dobierane na podstawie pola powierzchni ciała, z początkową objętością 600-800 ml/m² w CADO i 800-1000 ml/m² w ADO, z możliwością zwiększenia do 1000-1200 ml/m² i 1400 ml/m² odpowiednio. Roztwory różnią się stężeniem glukozy: 1,5% (15 g/1000 ml, osmolarność 356-358 mOsm/l), 2,3% (22,73 g/1000 ml, 399-401 mOsm/l) i 4,25% (42,5 g/1000 ml, 509-511 mOsm/l), dobierane w zależności od stopnia przewodnienia pacjenta i potrzeb klinicznych.
automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, cewnik otrzewnowy, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciśnienie osmotyczne, cykler PD-NIGHT, cykler sleep safe, czas zalegania, dializa otrzewnowa, dren łączący, jama otrzewnowa, odwodnienie, osmolarność, przewodnienie, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, terapia nerkozastępcza, worek Safe Lock, worek sleep safe, worek stay safe - Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wstrząs kardiogenny (CS) to stan krytyczny charakteryzujący się niskim rzutem serca i utrzymującą się hipoperfuzją tkankową, prowadzącą do wysokiej śmiertelności około 50% w ciągu 30 dni od diagnozy, szczególnie u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego (AMI) lub niewydolnością serca (HF). Wczesne rozpoznanie i inwazyjne monitorowanie hemodynamiczne umożliwiają identyfikację fenotypu CS, klasyfikację ciężkości (np. według klasyfikacji SCAI) oraz stratyfikację ryzyka, co pozwala na indywidualizację terapii. Podwyższony poziom mleczanów (≥2 mmol/L) oraz interleukiny-6 (IL-6) przy przyjęciu stanowią istotne markery prognostyczne śmiertelności 30-dniowej. Pilna rewaskularyzacja wieńcowa (PCI lub CABG) pozostaje podstawą leczenia poprawiającego rokowanie u pacjentów z AMI powikłanym CS. Ostre uszkodzenie nerek (AKI) występuje u około 50% pacjentów z CS, z 20% wymagającymi terapii nerkozastępczej, co dodatkowo pogarsza rokowanie.
dysfunkcja serca, hipoperfuzja tkankowa, interleukina-6, marker zapalny, mechaniczne wspomaganie krążenia, niewydolność serca, niski rzut serca, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, poziom mleczanów, przezskórna interwencja wieńcowa, rewaskularyzacja wieńcowa, stratyfikacja ryzyka, terapia nerkozastępcza, uczenie maszynowe, ultrafiltracja, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l 1,5% glukozy + 1,25 mmol/l wapnia
Roztwory do dializy otrzewnowej Balance przeznaczone są do stosowania dootrzewnowego, z indywidualnie dostosowanym dawkowaniem, objętością wymiany oraz czasem zalegania (2-10 godzin). U dorosłych standardowa objętość wynosi 2000 ml na wymianę, cztery razy na dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 500-3000 ml w zależności od masy ciała i resztkowej funkcji nerek. U dzieci dawka jest dostosowana do pola powierzchni ciała, początkowo 600-800 ml/m², z możliwością zwiększenia do 1000-1200 ml/m². W terapii z użyciem cyklera (sleep•safe, PD-NIGHT) objętości zalegania wynoszą 1500-3000 ml, liczba cykli nocnych to 3-10, a całkowita objętość płynu stosowanego w ciągu doby mieści się w zakresie 6-30 litrów. Roztwory o wyższym stężeniu glukozy (2,3% i 4,25%) stosuje się u pacjentów z nadmierną masą ciała, jednak z zachowaniem ostrożności ze względu na ryzyko uszkodzenia błony otrzewnowej i odwodnienia.
automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, cewnik otrzewnowy, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler PD-NIGHT, cykliczna dializa otrzewnowa, czas zalegania, dializa otrzewnowa, jama otrzewnowa, objętość zalegania, podanie dootrzewnowe, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, sucha masa ciała, system sleep•safe, system stay•safe, terapia nerkozastępcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Produkt leczniczy multiBic, dostępny w formie bezpotasowego roztworu do hemodializy i hemofiltracji oraz w wariantach z potasem (2 mmol/l, 3 mmol/l, 4 mmol/l), nie posiada szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak tych danych wynika z faktu, że składniki roztworu, takie jak elektrolity (Na⁺, K⁺, Ca²⁺, Mg²⁺, Cl⁻), wodorowęglany oraz glukoza, są substancjami fizjologicznymi naturalnie występującymi w organizmie. Profil bezpieczeństwa multiBic opiera się głównie na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz znajomości fizjologicznej roli poszczególnych składników, a nie na standardowych badaniach toksykologicznych (ostra i przewlekła toksyczność, genotoksyczność, kancerogenność).
- Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek dwuwodny – Działania niepożądane
Wapnia chlorek dwuwodny (Calcii chloridum dihydricum) jest szeroko stosowanym źródłem jonów wapnia w medycynie, dostępny głównie w formie roztworów do wstrzykiwań oraz składników roztworów dializacyjnych i infuzyjnych. Jego działania niepożądane wynikają przede wszystkim z farmakologicznego działania wapnia oraz drogi podania. Do najważniejszych należą: miejscowe działanie drażniące przy podaniu pozanaczyniowym, hiperkalcemia (często) przy szybkim dożylnym podaniu lub przedawkowaniu, zwapnienia tkanek miękkich (często) przy długotrwałym stosowaniu oraz zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, bradykardia, niedociśnienie lub nadciśnienie tętnicze. Domięśniowe i podskórne podanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko martwicy tkanek, silnego bólu i zapalenia tkanki łącznej. Hiperkalcemia manifestuje się objawami ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego i nerek, w tym nudnościami, osłabieniem mięśni, wielomoczem, kamicą nerkową oraz w ciężkich przypadkach zaburzeniami rytmu serca i śpiączką.
azotemia, bisfosfonian, bradykardia, cholestaza, diuretyk pętlowy, glikozyd nasercowy, hiperamonemia, hiperkalcemia, hipokalcemia, kalcytonina, kamica nerkowa, kamica pęcherzyka żółciowego, marskość wątroby, martwica tkanek, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, terapia nerkozastępcza, wapń chlorek dwuwodny, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica żylna, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zasadowica, zwapnienie tkanek miękkich, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 2,3% z 2,3% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 2,3% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Produkty lecznicze z serii balance to roztwory do dializy otrzewnowej zawierające różne stężenia glukozy (1,5%, 2,3%, 4,25%) oraz wapnia (1,25/1,75 mmol/l). Dawkowanie i sposób podawania muszą być indywidualnie dostosowane przez lekarza prowadzącego, uwzględniając stan kliniczny pacjenta oraz typ dializy: ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa (CADO) lub automatyczna dializa otrzewnowa (ADO). Standardowo w CADO stosuje się 2000 ml roztworu na wymianę, 4 razy na dobę, z czasem zalegania 2-10 godzin. U dzieci objętość wymiany jest dostosowana do powierzchni ciała (600-800 ml/m², z możliwością zwiększenia do 1000-1200 ml/m²). W ADO objętość zalegania wynosi 1500-3000 ml, liczba cykli to 3-10 na noc, a całkowita objętość płynu 6-30 litrów, często łączona z 1-2 wymianami dziennie. Wyższe stężenia glukozy stosuje się ostrożnie, aby uniknąć uszkodzenia błony otrzewnowej i odwodnienia.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, CADO, cewnik otrzewnowy, cykler dializacyjny, dializa otrzewnowa, odwodnienie, podanie dootrzewnowe, powierzchnia ciała, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie glukozy, terapia nerkozastępcza, worek Safe Lock, worek sleep safe, worek stay safe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Physioneal 40 Clear-Flex 30,3 g + 0,245 g + 0,068 g + 19,95 g + 9,29 g + 6,73 g + 25 g + 5,38 g + 0,051 g + 2,1 g + 1,68 g
PHYSIONEAL 40 CLEAR-FLEX to roztwór do dializy otrzewnowej o fizjologicznym pH 7,4, zawierający unikalny bufor wodorowęglanowo-mleczanowy (łącznie 40 mmol/l: 25 mmol/l wodorowęglanu i 15 mmol/l mleczanu). Produkt dostępny jest w trzech stężeniach glukozy: 13,6 mg/ml (1,36%), 22,7 mg/ml (2,27%) oraz 38,6 mg/ml (3,86%), co odpowiada osmolarnościom odpowiednio 344, 395 i 483 mOsmol/l. Takie zróżnicowanie pozwala na indywidualne dostosowanie ultrafiltracji do potrzeb pacjenta, od minimalnej do intensywnej, w zależności od stopnia przewodnienia. Roztwór jest wskazany w leczeniu ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, ciężkiego zatrzymania wody, zaburzeń elektrolitowych oraz zatruć dializowalnymi lekami, szczególnie u pacjentów nietolerujących standardowych roztworów o niskim pH lub doświadczających dyskomfortu podczas infuzji.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Produkt leczniczy bicaVera zawierający 2,3% glukozę i wapń w stężeniu 1,25 mmol/l jest przeznaczony do dializy otrzewnowej, stosowanej zarówno w trybie ciągłym ambulatoryjnym (CADO), jak i automatycznym (ADO). U dorosłych standardowa objętość wymiany w CADO wynosi 2000 ml (zakres 500-2500 ml) z czterema wymianami na dobę i czasem zalegania roztworu od 2 do 10 godzin, co daje całkowitą objętość dobową około 8 litrów (zakres 2-10 litrów na wymianę). W ADO objętość pojedynczego cyklu wynosi 1500-3000 ml, z 3-10 cyklami nocnymi oraz 1-2 wymianami dziennie, co przekłada się na łączną objętość od 6 do 30 litrów na dobę. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do powierzchni ciała, z objętością wymiany 600-800 ml/m² (możliwym zwiększeniem do 1000-1200 ml/m²) w CADO oraz 800-1000 ml/m² (do 1400 ml/m²) w ADO, przy odpowiednio 3-5 i 5-10 wymianach na dobę lub noc. Wskazane jest indywidualne dostosowanie objętości i liczby wymian, zwłaszcza u pacjentów z bólem, dużą masą ciała lub brakiem resztkowej czynności nerek.
automatyczna dializa otrzewnowa, bicaVera, błona otrzewnowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciśnienie osmotyczne, cykler dializacyjny, cykliczna dializa otrzewnowa, czas zalegania, dializa otrzewnowa, dren łączący, drenaż, jama otrzewnowa, odwodnienie, osmolarność, pole powierzchni ciała, resztkowa czynność nerek, równoważenie otrzewnowe, roztwór dializacyjny, terapia dializacyjna, terapia nerkozastępcza - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba policystyczna nerek o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym – Diagnostyka i diagnoza
Choroba policystyczna nerek o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym (ARPKD) jest rzadkim schorzeniem genetycznym, z częstością około 1:20 000 żywych urodzeń, spowodowanym mutacjami w genie PKHD1 na chromosomie 6p. Charakteryzuje się torbielowatym poszerzeniem kanalików zbiorczych nerek oraz wrodzonym włóknieniem wątroby. Diagnostyka prenatalna opiera się na ultrasonografii wykazującej obustronnie powiększone, hiperechogeniczne nerki z małowodziem, wykrywalna już od 18. tygodnia ciąży, a także na testach genetycznych (biopsja kosmówki, amniopunkcja, PGD). Po urodzeniu rozpoznanie potwierdza się na podstawie badania fizykalnego, monitorowania nadciśnienia, ultrasonografii nerek i wątroby oraz badań genetycznych, które mają 80-85% dodatnią wartość predykcyjną. Diagnostyka różnicowa obejmuje ADPKD, glomerulocysticzną chorobę nerek i rozlaną dysplazję torbielowatą.
amniopunkcja, analiza sprzężeń, autosomalnie dominująca wielotorbielowatość nerek, badanie ultrasonograficzne, badanie ultrasonograficzne w ciąży, biopsja kosmówki, choroba policystyczna nerek o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym, dializa otrzewnowa, gen PKHD1, glomerulocystyczna choroba nerek, hepatosplenomegalia, hipoplazja płuc, krwiomocz, mutacja genu PKHD1, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, oligohydramnios, rezonans magnetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia nerkozastępcza, tomografia komputerowa, wrodzone włóknienie wątroby, zakażenie dróg moczowych - Leksykon substancji czynnych
Nadmanganian potasu – Przedawkowanie
Nadmanganian potasu, substancja czynna preparatu Kalium hypermanganicum Galena (100 mg), wykazuje silne działanie drażniące i toksyczne przy przedawkowaniu. Kontakt miejscowy z roztworami o stężeniu wyższym niż lecznicze (>1:10 000) lub z postacią krystaliczną może prowadzić do oparzeń skóry oraz martwicy tkanek. Spożycie doustne nawet pojedynczej tabletki 100 mg może wywołać poważne objawy zatrucia, takie jak obrzęk, nudności, wymioty, perforację przełyku i żołądka, toksyczne uszkodzenie wątroby i nerek oraz niewydolność sercowo-oddechową, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.
W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe wdrożenie działań ratunkowych, w tym płukanie skóry przy ekspozycji miejscowej oraz zapobieganie dalszemu wchłanianiu substancji po spożyciu. Pacjent wymaga intensywnego monitorowania funkcji życiowych i narządowych, zwłaszcza wątroby, nerek oraz układu sercowo-naczyniowego. Leczenie powinno odbywać się w warunkach szpitalnych, najlepiej w ośrodkach toksykologicznych, z możliwością kompleksowej terapii powikłań wielonarządowych, w tym interwencji chirurgicznej w przypadku martwicy tkanek.
działanie drażniące, działanie żrące, głębokie owrzodzenie, Kalium hypermanganicum, leczenie objawowe, martwica tkanki, nadmanganian potasu, nefropatia toksyczna, niewydolność sercowo-oddechowa, nudności i wymioty, oparzenie skóry, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania wielonarządowe, terapia nerkozastępcza, toksykologia kliniczna, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zapalenie otrzewnej, zatrucie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi stan zagrożenia życia, wymagający hospitalizacji i ciągłego monitorowania hemodynamicznego. Objawy kliniczne wynikają z nadmiernego działania obu składników: telmisartan powoduje niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię oraz zaburzenia funkcji nerek (wzrost kreatyniny, ostra niewydolność nerek), natomiast hydrochlorotiazyd wywołuje hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię, nudności, senność, skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca. Szczególnie niebezpieczna jest hipokaliemia, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę, co ogranicza możliwości eliminacji leku w ciężkich przypadkach.
bradykardia, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipovolemia, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższony poziom kreatyniny, skurcz mięśni, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmizek HCT, terapia nerkozastępcza, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Accusol 35 –
Accusol 35 to jałowy, apirogenny roztwór stosowany w technikach nerkozastępczych u pacjentów z ostrą i przewlekłą niewydolnością nerek. Produkt znajduje zastosowanie w hemofiltracji, hemodiafiltracji oraz hemodializie, pełniąc funkcję płynu substytucyjnego i/lub roztworu dializacyjnego. Roztwór charakteryzuje się stężeniem wodorowęglanów na poziomie 35 mmol/l, co odpowiada buforowaniu pH w zakresie 7,0-7,5, zbliżonym do fizjologicznego pH krwi. Skład jonowy roztworu (Na+ 140 mmol/l, Cl- 109,3 mmol/l, Ca++ 1,75 mmol/l, Mg++ 0,5 mmol/l) nie zawiera jonów potasu, co czyni go szczególnie wskazanym u pacjentów z hiperkaliemią wymagających obniżenia stężenia potasu w surowicy. Teoretyczna osmolarność wynosi 287 mOsm/l, a roztwór powstaje przez zmieszanie 3750 ml roztworu „A” z 1250 ml roztworu „B” do objętości 5000 ml.
bufor wodorowęglanowy, gospodarka elektrolitowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, oczyszczanie krwi, ostra niewydolność nerek, pH krwi, płyn substytucyjny, przewlekła niewydolność nerek, roztwór apirogenny, roztwór dializacyjny, techniki nerkozastępcze, terapia nerkozastępcza, ultrafiltracja krwi, wodorowęglan - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Roztwór multiBic, klasyfikowany pod kodem ATC B05Z B, jest stosowany w terapiach nerkozastępczych, takich jak hemodializa, hemofiltracja oraz hemodiafiltracja. Preparat dostępny jest w wariantach o różnych stężeniach potasu: 0, 2, 3 oraz 4 mmol/l, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. MultiBic zawiera elektrolity: Na⁺ (140 mmol/l), Ca²⁺ (1,5 mmol/l), Mg²⁺ (0,50 mmol/l), Cl⁻ (109-113 mmol/l), wodorowęglan (35 mmol/l) oraz glukozę (5,55 mmol/l), a jego osmolarność wynosi od 292 do 300 mOsm/l w zależności od wariantu. Roztwór jest buforowany wodorowęglanem, co umożliwia skuteczną korekcję równowagi kwasowo-zasadowej oraz homeostazy elektrolitowo-płynowej podczas ciągłych terapii nerkozastępczych, szczególnie w leczeniu ostrego uszkodzenia nerek.
dyfuzja, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, homeostaza elektrolitowo-płynowa, osmolarność teoretyczna, ostre uszkodzenie nerek, pH roztworu, podanie dożylne, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga osmotyczna, roztwór buforowany wodorowęglanem, roztwór dializacyjny, roztwór do hemodializy, roztwór do hemofiltracji, terapia nerkozastępcza, toksyna mocznicowa, ultrafiltracja