autosomalnie recesywna choroba policystyczna nerek
Autosomalnie recesywna wielotorbielowatość nerek (ARPKD – Autosomal Recessive Polycystic Kidney Disease) to rzadka choroba genetyczna, dziedziczona w sposób autosomalnie recesywny, spowodowana mutacją w genie PKHD1 (polycystic kidney and hepatic disease 1) zlokalizowanym na chromosomie 6p12.
Choroba charakteryzuje się tworzeniem licznych torbieli w nerkach oraz włóknieniem wątroby. Objawy kliniczne mogą pojawić się już w okresie prenatalnym lub wczesnym dzieciństwie. W obrazie ultrasonograficznym widoczne są symetrycznie powiększone nerki z charakterystycznym obrazem „ziarenek pieprzu” z powodu obecności drobnych torbieli w kanalikach zbiorczych.
Ciężkość objawów jest zróżnicowana – od postaci letalnej w okresie okołoporodowym (z hipoplazją płuc i niewydolnością oddechową), przez postać noworodkową z masywnym powiększeniem nerek i wczesną niewydolnością nerek, do postaci o późniejszym początku z dominującymi objawami ze strony wątroby (włóknienie wątroby, nadciśnienie wrotne).
Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG, MRI), badaniach funkcji nerek i wątroby oraz diagnostyce molekularnej. Leczenie jest objawowe i obejmuje kontrolę nadciśnienia tętniczego, leczenie niewydolności nerek (w tym dializoterapię i przeszczepienie nerki) oraz leczenie powikłań wątrobowych.
Poradnictwo genetyczne jest istotne dla rodzin z rozpoznaną ARPKD ze względu na 25% ryzyko wystąpienia choroby u kolejnego potomstwa. Możliwa jest diagnostyka prenatalna oraz preimplantacyjna diagnostyka genetyczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba policystyczna nerek – Epidemiologia
Choroba policystyczna nerek (PKD) występuje głównie w formie autosomalnie dominującej (ADPKD), stanowiącej około 90% przypadków, z częstością od 1:400 do 1:1000 żywych urodzeń, oraz autosomalnie recesywnej (ARPKD), rzadszej, z częstością 1:20 000 do 40 000. ADPKD jest czwartą najczęstszą przyczyną schyłkowej niewydolności nerek (ESKD), odpowiadającą za 5-10% przypadków wymagających terapii nerkozastępczej. Mutacje w genie PKD1 (85-90% przypadków) wiążą się z gorszym rokowaniem, medianą wieku ESKD 55,6 lat, podczas gdy mutacje w PKD2 dają późniejszy rozwój niewydolności (mediana 67,9 lat). Czynniki ryzyka progresji obejmują mutacje PKD1, wielkość nerek, nadciśnienie tętnicze, białkomocz, płeć męską oraz wczesny początek objawów. Diagnostyka opiera się na ultrasonografii i badaniach genetycznych, które jednak nie wykrywają wszystkich przypadków. Skala Mayo wykorzystująca całkowitą objętość nerek skorygowaną do wzrostu (htTKV) i wiek pozwala na ocenę ryzyka progresji choroby.
albuminuria, antagonista receptora wazopresyny, autosomalnie dominująca choroba policystyczna nerek, autosomalnie recesywna choroba policystyczna nerek, badanie genetyczne, badanie przesiewowe, badanie ultrasonograficzne, białkomocz, choroba policystyczna nerek, choroba sercowo-naczyniowa, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, kamica nerkowa, krwiomocz, małżeństwo krewniacze, metformina, mutacja genu PKD1, mutacja genu PKD2, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość nerek, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Mayo, terapia nerkozastępcza, tolwaptan, umieralność, wazopresyna - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba policystyczna nerek – Patofizjologia i mechanizm
Choroba policystyczna nerek (PKD) to genetyczne schorzenie charakteryzujące się powstawaniem licznych torbieli w nerkach, prowadzących do ich powiększenia i stopniowej niewydolności. Wyróżnia się dwie główne formy: autosomalnie dominującą (ADPKD) i recesywną (ARPKD). ADPKD, najczęstsza postać, związana jest z mutacjami w genach PKD1 (85% przypadków) i PKD2 (15%), kodujących polisystynę-1 i polisystynę-2, natomiast ARPKD wiąże się z mutacjami w genie PKHD1 kodującym fibrocystynę. Patogeneza opiera się na mechanizmie „dwóch uderzeń”, gdzie mutacja germinalna i somatyczna prowadzą do ogniskowego powstawania torbieli w 1-3% nefronów. Defekty w funkcji rzęski pierwotnej, organelli odpowiedzialnej za mechanosensację i sygnalizację wapniową, zaburzają szlaki sygnałowe (m.in. cAMP, mTOR, Wnt/β-katenina), co skutkuje nieprawidłową proliferacją komórek nabłonka kanalików, zwiększonym wydzielaniem płynu do światła torbieli oraz utratą polarności planarnej. Wzrost torbieli prowadzi do kompresji naczyń, niedokrwienia, aktywacji układu RAA, włóknienia i ostatecznie schyłkowej niewydolności nerek u około 50% pacjentów przed 60. rokiem życia.
antybiotyk makrolidowy, autosomalnie dominująca choroba policystyczna nerek, autosomalnie recesywna choroba policystyczna nerek, białko aktywujące GTPazę, choroba policystyczna nerek, filtracja kłębuszkowa, homeostaza wapnia, kinaza białkowa A, mutacja genu PKD1, mutacja germinalna, mutacja somatyczna, naskórkowy czynnik wzrostu, podłoże genetyczne, rzęska pierwotna, schyłkowa niewydolność nerek, szlak cAMP, szlak JAK-STAT, szlak mTOR, szlak Ras/Raf/ERK, szlak sygnałowy Wnt, układ renina-angiotensyna-aldosteron, włóknienie nerek, wydzielanie płynu