metabolit ryluzolu
Metabolit ryluzolu to substancja powstała w wyniku przekształcenia ryluzolu w organizmie pacjenta. Ryluzol jest lekiem stosowanym w leczeniu stwardnienia zanikowego bocznego (SLA), który działa poprzez hamowanie uwalniania glutaminianu, chroniąc neurony przed ekscytotoksycznością.
Głównym metabolitem ryluzolu jest N-hydroksyryluzol, powstający w wyniku reakcji utleniania przeprowadzanej przez enzymy wątrobowe z grupy cytochromu P450, głównie CYP1A2. Metabolit ten wykazuje mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, a następnie ulega dalszym przemianom i jest wydalany głównie z moczem.
Badanie stężeń metabolitów ryluzolu może mieć znaczenie w monitorowaniu terapii oraz identyfikacji pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, co może prowadzić do nieprawidłowego działania leku lub zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Znajomość profilu metabolicznego ryluzolu jest istotna również przy przewidywaniu interakcji lekowych, szczególnie z innymi substancjami metabolizowanymi przez CYP1A2.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ryluzolu obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, genotoksyczności, toksyczności po podaniu pojedynczym i wielokrotnym oraz wpływu na reprodukcję. Badania na modelach zwierzęcych (myszy, szczury) nie wykazały działania rakotwórczego leku. Standardowe testy genotoksyczności były negatywne, mimo że główny metabolit ryluzolu dał pozytywne wyniki w dwóch testach in vitro; jednak dalsze siedem testów in vitro i in vivo nie potwierdziło genotoksyczności metabolitu, co pozwoliło uznać potencjalne ryzyko za klinicznie nieistotne. W toksyczności po wielokrotnym podaniu zaobserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów u szczurów i małp, zmiany czynnościowe wątroby oraz niedokrwistość hemolityczną u psów, występujące przy dawkach 2-10-krotnie przekraczających zalecaną dawkę terapeutyczną 100 mg/dobę.
badanie genotoksyczności, bariera łożyskowa, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, erytrocyt, implantacja, metabolit ryluzolu, niedokrwistość hemolityczna, parametr czynnościowy wątroby, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, ryluzol, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, współczynnik ciąży -
Leksykon leków
Ryluzol, substancja czynna leku Riluzol PMCS 50 mg, nie wykazuje działania rakotwórczego ani genotoksycznego w standardowych testach na modelach zwierzęcych (myszy, szczury). Mimo pozytywnych wyników genotoksyczności metabolitu ryluzolu w dwóch testach in vitro, dalsze badania in vitro i in vivo nie potwierdziły istotnego potencjału genotoksycznego, co eliminuje kliniczne znaczenie tego efektu u ludzi. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej u szczurów i małp zaobserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów oraz zmiany parametrów czynnościowych wątroby, a u psów niedokrwistość hemolityczną, jednak zmiany te występowały przy dawkach 2-10-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną 100 mg/dobę stosowaną u ludzi.
badania przedkliniczne, bariera łożyskowa, ciałko żółte, czynność wątroby, działanie genotoksyczne, erytrocyty, metabolit ryluzolu, niedokrwistość hemolityczna, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, substancja czynna, teratogenność, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, znakowanie izotopowe -
Leksykon substancji czynnych
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ryluzolu, składnika aktywnego leków Riluzol PMCS i Riluzole SUN, wykazały brak potencjału rakotwórczego u myszy i szczurów oraz brak działania genotoksycznego samej substancji. Mimo pozytywnych wyników in vitro dla głównego metabolitu, dalsze testy in vitro i in vivo nie potwierdziły genotoksyczności, co w połączeniu z negatywnymi wynikami badań karcynogenności wskazuje na brak klinicznego znaczenia tych obserwacji. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów i zmiany funkcji wątroby u szczurów i małp oraz niedokrwistość hemolityczną u psów, przy dawkach 2-10-krotnie przekraczających ludzką dawkę terapeutyczną 100 mg/dobę, co wskazuje na istotny margines bezpieczeństwa.
ciałko żółte, dawka lecznicza, działanie genotoksyczne, krwinka czerwona, metabolit ryluzolu, model zwierzęcy, niedokrwistość hemolityczna, niszczenie erytrocytów, parametr czynnościowy wątroby, potencjał teratogenny, przenikanie przez łożysko, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwość karcynogenna
